Θα μπορούσα να σκεφτώ δύο λόγους:
Πρώτον, ότι είναι πολύ ευκολότερο να φρεζάρεις τη μπάφλα σου και να βάλεις τούιτερ στο ίδιο επίπεδο, δεχόμενος τα όποια προβλήματα εμφανίζονται, αντί να κατασκευάσεις αυτή την επιφάνεια-κυματοδηγό.
Δεύτερον, τα περισσότερα τουίτερ έχουν μια ελαφριά διαμόρφωση στο plate τους και αυτό, ίσως, να (τους) αρκεί.
Τα ίδια τα διαγράμματα δείχνουν ότι αυτό που βελτιώνεται είναι, βασικώς, η συμπεριφορά εκτός άξονα (η οποία βεβαίως δεν μας είναι καθόλου αδιάφορη, όχι γιατί περιορίζει το sweet spot όπως είναι η αρχική εντύπωση, αλλά γιατί καθορίζει το φάσμα των αντηχήσεων).
Ο δικηγόρος του διαβόλου θα σου έλεγε: "Ελα μωρέ, κάτσε στο near field!" Αλλο τώρα, αν οι περισσότεροι κάθονται στο... far field!