Όσο και μαγκιόρικο να είναι ένα κροσόβερ, ο κωδωνισμός πάντα ξεφεύγει μέσω του γνωστού μηχανισμού (διέγερση από υπο-αρμονικές). Στην πράξη πόσο μεγάλο πρόβλημα αποδεικνύεται αυτό? Μην απαντήσεις ότι τα κράματα ευνοούν τα χάλκινα και τα πλεχτά (...)
Για να είμαι ειλικρινής, νομίζω πως είναι πολύ δύσκολο να φορτώσεις "χαρακτήρες" σε διάφορα εξαρτήματα και υλικά με τρόπο που να εξασφαλίζει ότι θα τα αναγνωρίζεις πάντα. Θα συμφωνούσα ότι για κάθε είδος υλικού (παράδειγμα οι μεταλλικοί κώνοι, αφού αναφέρθηκαν) υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος "λάθος" (ή, αν προτιμά κανείς, "χαμηλού κόστους") σχεδίασης που αναδεικνύει συγκεκριμένα προβλήματα που συλλήβδην ονομάζουμε χαρακτήρα. Αν το υλικό έχει σοβαρά προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι η σωστή σχεδίαση είναι δύσκολη, το προιόν ασύμφορο, άρα περιορίζεται σε μια μικρή κατηγορία ακριβών ή πολύ ακριβών κατασκευών. Κορυφαία μεγάφωνα, όπως τα Excel της Seas έχουν συχνά προβλήματα τα οποία φαίνεται ότι λύνονται δύσκολα, κάνοντάς τα αντιπαθή στους σχεδιαστές, αλλά κι αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν "λαμπάτο ήχο" πολύ συχνά οφείλεται σε προβλήματα που δεν είναι εγγενή των λυχνιών.