Λοιπόν...
Εχω την άποψη, βλέποντας και τον τρόπο με τον οποίο ξεκινά η συζήτηση, ότι το πιο δύσκολο κομμάτι θα είναι να καθορίσουμε το τι ακριβώς είναι "νέο" και τι "παλαιό". Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή το πραγματικά νέο (δηλαδή το νεωτερικό, το "βήμα εμπρός") είναι στην καλύτερη περίπτωση δυσδιάκριτο και δεν μπορούμε να το κατατάξουμε εύκολα σε κατηγορίες και στην χειρότερη, απλώς περνά απαρατήρητο. Αρκεί ένα λαμπάτο στάδιο εξόδου σε μια συσκευή για να θεωρήσουμε ότι ανήκει στους εκπροσώπους της "παλιάς" τεχνολογίας; Και τι γίνεται με ένα ηχείο το οποίο χρησιμοποιεί πολύ απλά φίλτρα (δηλαδή σαν αυτά του '70), βασισμένο σε πολύ υψηλές τεχνολογίες κατασκευής μεγαφώνων; Από την άλλη πού θα κατατάξουμε ένα ψηφιακό σύστημα ελέγχου της στάθμης μέσω οπτο-απομονωτών; Είναι πολύ πιο νεωτερικό σε σχέση με ένα ποτενσιόμετρο, αλλά χρησιμοποιεί κι αυτό μεγάλα μέρη "παλαιοτεχνολογίας" (τελικώς, κι αυτό ένας μεταβλητός διαιρέτης τάσης είναι) και το ίδιο μπορούμε να πούμε, για παράδειγμα ακόμη και για το DSD... Η κωδικοποιήση λίγων bits και το noise shaping ανήκουν στην τεχνολογία επικοινωνιών και αναπτύχθηκαν πολλές δεκαετίες πριν, ενώ δεν ξέρω τί θα μπορούσε να απαντήσει ένας φανατικός των αναλογικών συστημάτων (ας πούμε ένας κορυφαίος κατασκευαστής πλατό) αν του θύμιζε κάποιος ότι το σύνολο των συστημάτων σχεδίασης, παραγωγής και ποιοτικού ελέγχου που χρησιμοποιεί είναι -βεβαίως- ψηφιακό!
Ως εκ τούτου, βρίσκω την συμφωνία "επί της αρχής" λίγο δύσκολη, κυρίως επειδή οι διαχωριστικές γραμμές είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Η μοναδική γραμμή που μπορώ εγώ, προσωπικά, να διακρίνω είναι αυτή μεταξύ των αναλογικών και των ψηφιακών συστημάτων, επειδή υπάρχει διαφορετικός τρόπος σκέψης, διαφορετικές αρχές πίσω από το καθένα.
Με βάση τα παραπάνω θα πρότεινα να ομαδοποιήσουμε τα κριτήρια του Vassilis σε δύο (στην πραγματικότητα τα κριτήρια αυτή τη διαφοροποίηση περιέχουν απλώς είναι λίγο πιο αναλυτικά...) και να διατυπώσουμε τα εξής διλήμματα προς συζήτησιν:

1. Είναι και κάτω από ποιές προυποθέσεις σωστή η μετάβαση της λειτουργίας ενός συστήματος από το αναλογικό πεδίο στο ψηφιακό;
2. Πότε πρέπει να κρίνεται επιτυχής μια τέτοια μετάβαση; Οταν οδηγεί σε καλύτερο αποτέλεσμα, ή όταν οδηγεί σε μεγαλύτερη οικονομία κλίμακας; (νομίζω ότι χρειάζεται προσοχή εδώ, γιατί η προφανής απάντηση μπορεί να είναι και λάθος...)
3. Υπάρχουν πράγματι εγγενείς (δηλαδή αδύνατον να αντιμετωπιστούν) αδυναμίες στα δύο πεδία λειτουργίας; Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι τις γνωρίζουμε; Ποιοί τις έχουν διατυπώσει και ποιές είναι;
4. Υπάρχει περίπτωση (πόρων δοθέντων) μια λύση η οποία καταφανώς υστερεί έναντι μιας άλλης (η οποία ανήκει στο άλλο πεδίο) να βελτιωθεί τόσο ώστε να γίνει καλύτερη;

Αυτά προς το παρόν...