Σημειώνω τα παρακάτω:

Ως αισθητήριο, το μάτι ξέρουμε οτι μπορεί να ξεγελαστεί, μα τότε γιατί όχι και το αυτί; Ας μην εμπιστευόμαστε δηλαδή ούτε το αυτί μας...
και...
πρόκειται περί ενός χόμπι, άρα λογικά πρέπει να υπάρχει ένας εσωτερικός μετρητής ψυχικής ικανοποίησης
και ακόμη...
Στο κάτω-κάτω, η ψυχολογία παίζει σημαντικότατο ρόλο σε αυτή την ιστορία:
επειδή αποτελούν ένα μέρος της ουσίας. Το HiFi, όπως και πολλές παρόμοιες ενασχολήσεις είναι όπως τα σπορ: Σε κάθε άθλημα υπάρχουν πάντοτε δυσκολίες, κάποιες από τις οποίες είναι αξεπέραστες κάποιες άλλες γνωστές και σύνθετες στο να τις αντιμετωπίσεις και κάποιες άλλες βασικές τις οποίες οφείλεις να ξεπεράσεις. Αυτές είναι που δίνουν την αξία σε κάθε άθλημα είτε το εξασκείς είτε απλώς το βλέπεις. Αν για παράδειγμα μπορούσαμε όλοι να πάρουμε ένα κοντάρι και να πηδάμε 20 μέτρα, το άλμα επί κοντώ δεν θα ήταν άθλημα...
Στην δική μας περίπτωση, τώρα, οι παράμετροι της ηχογράφησης, οι κατασκευαστικές ατέλειες των συστημάτων, οι ατέλειες των αισθητηρίων μας, ο ψυχολογικός παράγοντας, η σχέση μετρήσεων και ποιότητας, ο εσωτερικός δείκτης ικανοποίησης, ακόμη και η τεχνοοικονομική πλευρά μιας αγοράς είναι οι δυσκολίες που κάνουν το χόμπυ υπαρκτό. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο αυτές πάψουν να υπάρχουν, οι λύσεις του "συστήματος" είναι δύο (και με μαθηματικούς όρους είναι "trivial solutions"): Είτε βρίσκεσαι σε μια ωραιότατη αίθουσα συναυλιών και παρακολουθείς την αγαπημένη σου μουσική, είτε βρίσκεσαι απέναντι από ένα τρανζιστοράκι κάνοντας το ίδιο χωρίς κανέναν προβληματισμό.
Με τον παραπάνω συλλογισμό προσπαθώ να καταλήξω σε δύο χρήσιμα, κατά την άποψη μου συμπεράσματα: Πρώτον, ότι είναι "το πρόβλημα" που κάνει ένα χόμπυ υπαρκτό και δεύτερον (επακόλουθο του πρώτου) δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάζουμε για το πρόβλημα, αντιθέτως θα πρέπει να προσπαθούμε να το λύσουμε (και υπάρχουν πολλές και διαφορετικές λύσεις -αυτή είναι άλλωστε η πλάκα).
Είναι, λοιπόν, η προσπάθεια για την εξεύρεση λύσεων που είναι το ενδιαφέρον και δευτερευόντως η ίδια η λύση στην οποία θα καταλήξουμε: Αυτή σαφώς θα προσφέρει σοβαρή ικανοποίηση (είναι, άλλωστε, η επιβράβευση μιας προσπάθειας) αλλά είναι εγγενώς ασταθής (αυτό που σήμερα είναι άριστο, αύριο θα είναι μέτριο και μεθαύριο ιστορία... -οπότε πάλι από την αρχή ξεκινάς) και προσεγγίζει ασυμπτωτικά το ιδανικό (δηλαδή δεν θα έχουμε ποτέ ένα σύστημα του οποίου η απόδοση χωρίς περιορισμούς να "είναι" Live μουσική.)
Με αυτά θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε (και να το ευχαριστιόμαστε κι από πάνω), απενοχοποιώντας μια και καλή την σχέση του audiophile με την μουσική: Τα συστήματα ήχου για τους audiophiles δεν είναι μόνον το μέσο αλλά κι ένας σκοπός (ενίοτε και για ορισμένους, αυτοσκοπός, κι αυτοί πρέπει να είναι απολύτως αποδεκτοί). Οσοι θέλουν απλώς να ακούνε "καλά" τη μουσική τους μπορούν να το κάνουν με πολύ χαμηλού κόστους και απλά συστήματα, επομένως δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχουν σε άλλους προβληματισμούς.