Νομίζω ότι το κλειδί της κουβέντας βρίσκεται εδώ:

Και γιατί είναι διαφορετικό το "ευχάριστο άκουσμα" από τον "φυσικότερο ήχο"; Δε μπορεί να συμβαίνουν ταυτόχρονα αυτά τα δύο;
Έχω την εντύπωση ότι ο ταυτοχρονισμός του ευχάριστου και του φυσικού αποτελεί το ιδανικό. Θα πρόκειται δηλαδή για μια ηχογράφηση η οποία καταφέρνει να διατηρήσει την φυσικότητα του αρχικού μουσικού γεγονότος και για ένα γεγονός του οποίο είναι ευχάριστο (δηλαδή καλή μουσική, παιγμένη από καλούς μουσικούς, σε φόρμα, στον σωστό χώρο). Οσοι έχουν ακούσει συστηματικά ζωντανή μουσική (και για να είμαι ειλικρινής δεν ανήκω σε αυτούς, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό... ) γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι και τόσο συχνό φαινόμενο.
Αυτό θεωρώ ότι περνά πολύ συχνά και στο ηχογραφημένο υλικό: Η μουσική αρκετές φορές δεν είναι "ευχάριστη", για λόγους που δεν είναι σίγουρο ότι θα πρέπει να συζητήσουμε εδώ, και ακόμη πιο συχνά το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ιδιόμορφη συνισταμένη μεταξύ των δημιουργών και των παραγωγών η οποία μάλλον χειροτερεύει το πράγμα, παρά το βελτιώνει.
Αυτή ακριβώς η κατάσταση έχει δημιουργήσει και την ιδέα του "δίσκου αναφοράς": είναι ένας δίσκος που προσπαθεί να πετύχει τον ιδανικό συνδυασμό φυσικού, τεχνικώς άρτιου και ευχάριστου, μόνο που συνήθως στερείται ποιότητας από την πλευρά των δημιουργών (δεν λέω, καλή κοπέλλα η Ρεμπέκα Πίτζιον, αλλά -ρε παιδιά- ήμαρτον! ξέρω πολλούς που δεν θεωρούν την τέχνη της μουσική!).
Εν κατακλείδι, αν η audiophiλία χρειάζεται ένα καθορισμό στόχου (για παράδειγμα ο ian φαίνεται να μην είναι βέβαιως ότι τον χρειάζεται) τότε αυτός ο στόχος θα πρέπει να είναι η ακρίβεια. Το να αναπαράγεται με ευλαβική ακρίβεια αυτό που υπάρχει στο εκάστοτε δίσκο.
Αν αυτό σημαίνει ότι τότε θα πρέπει να πετάξουμε τους μισούς και παραπάνω δίσκους μας ή ότι ένα ποσοστό από συσκευές χάνουν την θεωρητική βάση ύπαρξής τους (η οποία είναι ότι κάνουν το άκουσμα ευχάριστο, αδιαφορώντας τελικώς για την ακρίβεια) ας είναι! Εγώ είμαι με αυτή την άποψη. Και θα προσέθετα ότι αφού δεχτούμε αυτό, δεν μας χαλάει καθόλου το να υπάρχει μια "τάση" ευδαιμονιστών η οποία αφού αναγνωρίσει το τεκμήριο της ακρίβειας να κυνηγήσει την, σε προσωπικό επίπεδο, ικανοποίηση έστω και εις βάρος της ακρίβειας αυτής, ικανοποιώντας έτσι και την άποψη του ian που δεν αρέσκεται στα αυστηρά "πρέπει". Αυτό με το οποίο δεν θα συμφωνούσα θα ήταν να αναγορεύσουμε το προσωπικό, αυθαίρετα καθορισμένο (ίσως και ελαστικά καθοριζόμενο -αυτό είναι και το χειρότερο!), κριτήριο του καθενός σε αντικειμενικό κριτήριο ποιότητας (κάτι που επί χρόνια γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί από διάφορους sui-generis σχεδιαστές, κατασκευαστές, εμπόρους και δοκιμαστές συσκευών). Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιες φορές η προσπάθεια αυτή μπορεί να γίνεται καλοπροαίρετα αλλά, συχνά υποκρύπτει κάποια υστεροβουλία.