Φαντάζομαι συμπεριλαμβάνονται και οι περιπτώσεις που ο "θρασύτατος ανυποψίαστος" είναι "γραπτώς εκφραζόμενος επαγγελματίας". Γιατί μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν τέτοιες...
Αυτό είναι αυτονόητο... Επειδή τα γραπτά μένουν, ο δοκιμαστής βρίσκεται κάτω από συνεχή (συχνά μάλιστα και διαχρονική) κριτική! Και, επίσης, εννοείται ότι "υπάρχουν και τέτοιες". Το θέμα, βεβαίως, είναι το πώς οι περιπτώσεις αυτές θα βαίνουν μειούμενες. Η κριτική είναι ένα εργαλείο διότι απευθύνεται προς τρία μέρη: Τον ίδιο τον κρινόμενο,την προιστάμενη αρχή του και τους αναγνώστες του κάθε μέσου δημιουργώντας έναν βρόχο ανάδρασης (ο οποίος συχνά είναι αργός, αλλά πάντως υπάρχει!). Αυτό που με προβληματίζει είναι το κατά πόσον κριτική του είδους:

ο κανών είναι ότι πρόκειται για τυχάρπαστα γουρούνια που περιφέρουν την γνώμη τους, δηλαδή την εκδιδόμενη υφαλοτρυπίδα τους ανερυθριάστως σε μαγαζάτορες, αντιπροσώπους και μικρές αγγελίες, με μόνο σκοπό το ατομικό όφελος.
ακόμη και αν έχει ψηγματα αληθείας (που έχει...) μπορεί να εκληφθεί ως σοβαρή, όταν προδήλως εκφράζει μια έντονη προκατάληψη -για να μην πώ ανεξήγητο μίσος- όχι προς συγκεκριμένα πρόσωπα (με όνομα, επώνυμο και διεύθυνση εργασίας) αλλά προς μια ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (εν προκειμένω τους "ριβιούερς"). Πόσες εξαιρέσεις είναι δεκτές άραγε ως "απόδειξη του κανόνα", πριν το πλήθος τους αρχίσει να μας βάζει σε υποψίες περί της αξιοπιστίας του ίδιου του κανόνα;
Αυτή η αντιμετώπιση των πραγμάτων, η οποία συχνά φαίνεται δικαιολογημένη χωρίς όμως τελικώς και να είναι, έχει αποδειχθεί διαχρονικά επικίνδυνη (με πολύ γνωστά ιστορικά παραδείγματα) και πάντως, σίγουρα, δεν έχει διορθώσει ποτέ τίποτε!

Πως λέγεται ο Κορσικανός;
Καταρινέταμπελατσιτσίξ, νομίζω...

μήπως χρειάζεσαι επανάληψη στην ύλη;