Γελοιότητες του cocosite.gr
Ακροαζόμουν τις προάλλες το άλμπουμ Hotel California και μου κόλλησε στον νου ο ακροτελεύτιος στίχος του ομώνυμου τραγουδιού: "You can check out any time you like - But you can never leave".
Προσέξτε το ξεκαρδιστικό παράδοξο: απηυδισμένο μέλος του cocosite.gr αποφασίζει να πάψει να συμμετέχει στα δρώμενα του εν λόγω σάιτ και, κατά τη διάρκεια σουρεαλιστικής στιχομυθίας με τον υπερσυντονιστή (ο οποίος είτε έκανε πως δεν αντιλαμβάνονταν το τι είχε γραφτεί είτε όντως δεν είχε τη στοιχειώδη ευφυΐα να αντιληφθεί αυτά που είχαν πραγματικά γραφτεί), ζήτησε να διαγραφεί, δια παντός, ο λογαριασμός του καθώς και όλα τα μηνύματά του άμεσα.
Στη διένεξη έσπευσε να παρέμβει και το μαντρόσκυλο του cocosite.gr, με το γνωστό "αξιαγάπητο" ύφος του, δηλώνοντας ότι τα μηνύματα δε θα διαγραφούν άμεσα, θα διαγραφούν όταν και αν το θελήσουν οι "αρχές" ή και ποτέ. Αυτή η συγκεκριμένη παρέμβαση έχει πλέον διαγραφεί - οποία έκπληξις!
Τέλος πάντων, ενώ ο λογαριασμός χρήστη έχει διαγραφεί, τα μηνύματα δεν έχουν διαγραφεί, ο πρώην χρήστης χαρακτηρίζεται ως Guest!!!
Τι Guest βρε απίθανοι; Hostage ή Prisoner είναι ο προσήκων χαρακτηρισμός.... :rolleyes:
Τους αφιερώνω τους στίχους του Hotel California με τη δέουσα προσαρμογή...
On the dark superhighway, cool songs in my ears
Warm sounds of guitarras, bring to my eyes tears
Up ahead in the distance, I saw a promising site
My head grew happy and my sight grew bright
I thought that site could be right
There he stood at the doorway
The Administrator from Hell
And I was thinking to myself,
'This couldn't be heaven, this should be hell'
Then he lit up a cigar and he showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say...
Welcome to the site of conspicuous spending
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of gear at the site for the audiophile's ear
Any kind of gear, you can find it here
Some guys are tiffany-twisted, they got the Mercedes Benz
They've got a lot of pricey, pricey gear, and think their dick's immense
Disco dance in the courtyard, sweet summer sweat
Some dance to remember, some dance to forget
So I called up the Captain,
"Please bring the Klein Mein"
He said, "We haven't had those speakers here since nineteen sixty nine"
And still those speakers are blasting from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them play...
Welcome to the site of conspicuous spending
Such a lovely place (such a lovely place)
Such a lovely face
They livin' it up at the site of expense immensive
What a nice surprise, (what a nice surprise)
but you're not immersive
Subwoofers on the ceiling,
Thick cables at exorbitant prices
And he said "We are all just prisoners here, of our own devices"
And in the master's chambers,
They summoned for the priest
They stared him with their fiery eyes,
But they just unleashed the beast
Last thing I remember, I was
Running for the door
I had to find the passage back
To the place I was before
"Relax," said the Admin,
"We are programmed to deceive.
You can checkout any time you like,
But you can never leave!"
https://www.youtube.com/watch?v=5EHyht_Kx5I
https://www.youtube.com/watch?v=5EHyht_Kx5I
Έχουν οποιαδήποτε σχέση οι (κάθε είδους) χαϊεντάδες/ποζεράδες με τη μουσική;
Πριν από 14 χρόνια είχε γράψει ο RDoherty το εξής εξαιρετικά εύστοχο σχόλιο:
"Ας συνεισφέρω λίγο lateral thinking: τις σοβαρότερες και ουσιαστικότερες γνώμες που έχω ακούσει για τη μουσική, τις έχω ακούσει από έναν φίλο μου που έχει ένα πλαστικό σύστημα Sony με ηχεία σε ράφια βιβλιοθήκης. Από hi-endaδες έχω ακούσει πολλά και σωστά για μπάσσα, πρίμα, δυναμικά και εικόνες, αλλά για την ουσία της μουσικής ποτέ τίποτα."
Μια πρώτη διευκρίνιση:
Τω καιρώ εκείνω, της "ισχυρής Ελλάδας", hi-endάδες θεωρούταν μόνον οι κάτοχοι πανάκριβων ηχητικών συστημάτων, ομού μετά όλων των παρελκομένων, οι οποίοι χλεύαζαν και υποτιμούσαν όλους τους υπόλοιπους κατόχους φθηνότερων ηχητικών συστημάτων.
Όπως έχω ξαναπεί, το να κατέχει - και μόνο - κάποιος ένα πανάκριβο ηχοσύστημα, ένα απολύτως "λάθος" ηχοσύστημα, καθώς και κάθε είδους χρήσιμο ή άχρηστο παρελκόμενο, ουδένα λογικό και εχέφρονα άνθρωπο θα έπρεπε να ενοχλεί. Αυτό που προσβάλλει και ενοχλεί είναι η επίδειξη και η αυτοπροβολή του κάθε είδους ψώνιου και ποζερά.
Στις μέρες μας, πέρα από τους παραδοσιακούς hi-endάδες, ανθεί και το alter ego τους: οι ακροαματικόφιλοι υψηλής πιστότητας και απαιτήσεων οι οποίοι, προκειμένου να απολαύσουν τη μουσική, θεωρούν ότι πρέπει να δαπανώνται αντιστοίχως εξωφρενική ποσά με βάση, όμως, τις "επιστημονικές προϋποθέσεις ακρόασης μουσικής". Ούτε και με αυτούς θα έπρεπε να έχει πρόβλημα ένας λογικός και εχέφρων άνθρωπος - στο βαθμό, βεβαίως, που αυτοί δεν ... αναπαράγουν με υψηλή πιστότητα (pun intended) τα γελοία μοτίβα συμπεριφοράς και επιχειρηματολογίας των παραδοσιακών hi-endάδων. ;)
Είναι δε εξόχως διασκεδαστικό να παρακολουθεί κανείς τους Ομηρικούς καυγάδες μεταξύ των παραδοσιακών και των επιστημονικοφανών hi-endάδων σχετικά με καλώδια ή άλλα παρελκόμενα. Είναι σα να βλέπεις έναν μεθυσμένο να στέκεται απέναντι σε έναν καθρέπτη και να τσακώνεται... Γελοιότητες! :D
Ας επιστρέψω στο σχόλιο του RDoherty:
"Από hi-endaδες έχω ακούσει πολλά και σωστά για μπάσσα, πρίμα, δυναμικά και εικόνες, αλλά για την ουσία της μουσικής ποτέ τίποτα."
Μα ακριβώς έτσι είναι: από hi-endάδες (κάθε είδους) θα ακούσεις και πολλά και σωστά για μπάσσα, πρίμα, δυναμικά και εικόνες, για τροφοδοσία, καλώδια και βελτιωτικά, για σαμπγούφερ, ιμμέρσιβ, ρουμ τρήτμεντς, μετρήσεις, upmixing κλπ. κλπ. .... AD NAUSEAM!
Δεν είναι δυνατό να ακούσεις το οτιδήποτε για την ουσία της μουσικής επειδή, πολύ απλά, αμφότεροι ουδόλως ενδιαφέρονται για την ουσία της μουσικής.
Οι μεν ενδιαφέρονται για το πώς αποδίδει το ακριβό τους ηχοσύστημα και με τι πρόσθετες αγορές μπορεί αυτό να "βελτιωθεί" έτι περαιτέρω. Οι δε ενδιαφέρονται να επιτευχθεί η απολύτως πιστή αναπαραγωγή μιας ηχογράφησης και με τι πρόσθετες αέναες αγορές μπορεί να επιτύχουν τον στόχο που προστάζει ... η ίδια η "Επιστήμη της Ακουστικής". :rolleyes:
Πως, λοιπόν, να ασχοληθούν με την ουσία της μουσικής όταν οι μεν ασχολούνται αποκλειστικά με το πόσο ακριβό και εντυπωσιακό, σε σχέση με των υπολοίπων, είναι το ηχοσύστημά τους ενώ οι δε ασχολούνται αποκλειστικά με το αν το ηχοσύστημά τους, το πλέον άρτιο επιστημονικά - και πανάκριβο, αναπαράγει πιστά την κάθε ηχογράφηση.
Ακούγοντας, επί παραδείγματι, το Amused to Death οι μεν προσέχουν τα ηχητικά εφέ και οι δε τα αβυσσαλέα μπάσα και τον εντυπωσιακό surround ήχο και, αμφότεροι, δεν παίρνουν χαμπάρι πως ο Ρογήρος κατακεραυνώνει την επιδεικτική υπερκατανάλωση και τις καταστροφικές συνέπειές της στον πλανήτη ... Go figure....
Μήπως, λοιπόν, είναι, λέω τώρα, προτιμότερο οι μεν να επιδίδονται λιγότερο σε έρευνες αγοράς και οι δε λιγότερο σε εμβριθή επιστημονική διερεύνηση των προϋποθέσεων της υψηλής πιστότητας αναπαραγωγής και, έτσι για αλλαγή και ποικιλία, να μελετήσουν αμφότεροι αυτό που υποτίθεται πως τους ενδιαφέρει πρωταρχικά: την ίδια τη μουσική - την ιστορία της, την εξέλιξή της, προσεγγίσεις επί της σημασίας και της ουσίας της, την επίδρασή της, την αισθητική, την ομορφιά και το μεγαλείο της....
Μεταξύ μας ... δεν τρέφω ψευδαισθήσεις. ;)
Excerpt from Lila. An Inquiry Into Morals
In a subject-object metaphysics morals and art are worlds apart, morals being concerned with the subject quality and art with object quality. But in the Metaphysics of Quality that division doesn’t exist. They’re the same. They both become much more intelligible when references to what is subjective and what is objective are completely thrown away and references to what is static and what is Dynamic are taken up instead.
He found an example within the field of music. He said, imagine that you walk down a street past, say, a car where someone has the radio on and it plays a tune you’ve never heard before but which is so fantastically good it just stops you in your tracks. You listen until it’s done. Days later you remember exactly what that street looked like when you heard that music. You remember what was in the store window you stood in front of. You remember what the colors of the cars in the street were, where the clouds were in the sky above the buildings across the street, and it all comes back so vividly you wonder what song they were playing, and so you wait until you hear it again. If it’s that good you’ll hear it again because other people will have heard it too and have had the same feelings and that will make it popular.
One day it comes on the radio again and you get the same feeling again and you catch the name and you rush down the street to the record store and buy it and can hardly wait until you can get it home and play it.
You get home. You play it. It’s really good. It doesn’t quite transform the whole room into something different but it’s really good. You play it again. Really good. You play it another time. Still good, but you’re not so sure you want to play it again. But you play it again. It’s OK but now you definitely don’t want to play it again. You put it away.
The next day you play it again, and it’s OK, but something is gone. You still like it and always will, you say. You play it again. Yeah, that’s sure a good record. But you file it away and once in a while play it again for a friend and maybe months or years later bring it out as a memory of something you were once crazy about.
Now what has happened? You can say you’ve gotten tired of the song but what does that mean? Has the song lost its quality? If it has, why do you still say it’s a good record? Either it’s good or it’s not good. If it’s good why don’t you play it? If it’s not good why do you tell your friend it’s good?
If you think about this question long enough you will come to see that the same kind of division between Dynamic Quality and static quality that exists in the field of morals also exists in the field of art. The first good, that made you want to buy the record, was Dynamic Quality. Dynamic Quality comes as a sort of surprise. What the record did was weaken for a moment your existing static patterns in such a way that the Dynamic Quality all around you shone through. It was free, without static forms. The second good, the kind that made you want to recommend it to a friend, even when you had lost your own enthusiasm for it, is static quality. Static quality is what you normally expect.
Ένα παράδειγμα των ανωτέρω είναi αυτό που ένιωσε ο Eric Clapton όταν πρωτοάκουσε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου του ένα τραγούδι στο οποίο κιθάρα έπαιζε ο Stevie Ray Vaughan:
"I don't think anyone has commanded my respect more, to this day. The first time I heard Stevie Ray, I thought, "Whoever this is, he is going to shake the world." I was in my car and I remember thinking, I have to find out, before the day is over, who that guitar player is. That doesn't happen to me very often, that I get that way about listening to music. I mean, about three or four times in my life I've felt that way, in a car, listening to the radio, where I've stopped the car, pulled over, listened, and thought, I've got to find out before the end of the day, not, you know, sooner or later, but I have to know NOW who that is."
Menschliches, Allzumenschliches
Quote:
Originally Posted by
stefanow
Ήταν το Purple Haze και μια παράξενη σκέψη με χτύπησε πριν βυθιστώ στο satori: «Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι τέτοιο; Κι όμως θα πρέπει να υπάρχει!». Ποτέ δεν κατάφερα να δώσω ικανοποιητική απάντηση, αφού η ιδιοφυΐα δεν εξηγείται, με τα χρόνια όμως μου φαίνεται ότι βρήκα μια άκρη.
Το μυστικό του Χέντριξ κρύβεται ίσως στη σχέση του με το χρόνο, τον οποίο και κάμπτει με τη βαρύτητα της μουσικής του. Το παίξιμό του δεν ακολουθεί κάποιον καθιερωμένο ρυθμό, αλλά επιμηκύνει και συμπιέζει το χρονικό συνεχές σύμφωνα με τις εσωτερικές επιταγές της ίδιας της μουσικής, δημιουργώντας μια διαταραχή της αντίληψης τόσο πρωτόγνωρη, αλλά και τόσο συνεπή, όσο και η γεωμετρία του Ρίμαν.
Μπα, το "μυστικό" του Χέντριξ είναι γνωστό τοις πάσι: Ήταν ... εξωγήινος. :p
Αντίστοιχη περίπτωση με τον Ρόμπερτ Τζόνσον ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο με τον Εωσφόρο σε ένα σταυροδρόμι του Νότου κάπου κάποτε... ;)
Τούτων λεχθέντων, και δεδομένου ότι de gustibus et citharicinēs non est disputandum μου είναι μάλλον αδύνατο, τόσες δεκαετίες μετά, να ξαναματαεπιδοθώ σε διαμάχες σχετικά με το ποιος την έπαιζε καλύτερα... :D (Ο Stevie)
That thin, wild mercury sound
Λένε πως αν κάτι σʼ αρέσει, σʼ αρέσει απʼ την αρχή. Not so with Blonde on Blonde. Το γνώρισα πρώτη φορά στα δεκαεννιά και μου φάνηκε συνηθισμένο μπλουζ ροκ. Ο Dylan ακουγόταν ήδη γερασμένος και το γκρουπ φαινόταν να σέρνεται. Η κασέτα που μου έδωσαν δεν είχε όλο το άλμπουμ και ο ήχος ήταν τρισάθλιος. Δυο χρόνια μετά η κασέτα δεν είχε αλλάξει, άλλαξα όμως εγώ. Η δεύτερη φορά που την άκουσα υπήρξε μοιραία. Για χρόνια ξυπνούσα και κοιμόμουνα με τα τραγούδια. Όταν αποσυντέθηκε η ταινία, δοκίμασα βινύλιο και cd. Παίζανε καλύτερα, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Κάτι τους έλειπε. Σταμάτησα να τ' ακούω. Αργότερα το ξαναβρήκα σε sacd: δεν ξέρω πώς, αλλά μου έδινε την ίδια τρομερή αίσθηση με την ανεκδιήγητη κασέτα.
Στο Blonde on Blonde ο Dylan εγκατέλειψε τη μετρονομική τελειότητα του Highway 61 Revisited και άφησε τους μουσικούς του νʼ ανασάνουν. Εγκατέλειψε όμως και τον εαυτό του: ναρκωτικά, εμμονές, κυνισμός. Τα τραγούδια τα έγραψε στο πόδι. Το γκρουπ ξεκινούσε να παίζει χωρίς να ξέρει πώς θα τελειώσει. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τον Πεφωτισμένο. Τα κομμάτια είναι όλα ερωτικά, για να μην πω και καψούρικα, ο Dylan όμως ισχυρίζεται ότι μιλάνε για τη Δευτέρα Παρουσία. Τον πιστεύω: είναι ο μόνος μετά τον Joyce που μετουσίωσε το τετριμμένο, το καθημερινό, το ευτελές, σε ανεπανάληπτο, μεταφυσικό, αιώνιο. Το δίσκο τον άκουσα χιλιάδες φορές, για να σιγουρευτώ ότι θα τον θυμάμαι και μετά θάνατον. Γιατί χωρίς τη Μουσική αυτός ο κόσμος θυμίζει βουβή κωμωδία. Και πολύ φοβάμαι ότι το ίδιο θα θυμίζει και ο επόμενος.
Γραφικότητες by Don Giovagnni
Γειαχαραντανκαιτακουκιαμπαγλάν!
Με λένε Don Giovagnni και κάνω κατάληψη του λογαριασμού του Ορνιθόρυχου να πω κεγώ 2-3 κουβέντες γιατί τα έχω παρει κρανίω με κάποιους γραφικούς εδω μεσα. Γραφουν διαφορα τρελά για το πως ακούνε μουσική ναπούμε κιετς.
Νταξ εξαρτάται από τις απαιτήσεις που έχει ο κάθε ένας μας σαν τελικος αποδέκτης ,σαν ακροατής η τηλεθεατής και από τον σεβασμό που οφείλουμε να δείχνουμε στους εαυτουσ Μας στους καλλιτέχνες και στην δουλειά τους που μας προσφέρει ψυχαγωγία γενικότερα.
Για να ακούς μουσική φτάνει μια κασέτα που δεν έχει όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος.( λένε κάποιοι....γραφικοί εδώ μέσα.... )
Όμως ....
Ο κάθε καλλιτέχνης ,παραγωγός,τραγουδιστής, και γενικά όλοι αυτοι που έχουν δουλέψει ,που είναι παρά πολλοί ,ώστε να βγάλουν ένα σοβαρό αποτέλεσμα το κάνουν για να μπορούμε εμείς να ευχαριστηθούμε την δουλειά τους. Για να εκτιμήσουμε την διαφορετικότητα τους .
Το σεβόμαστε αυτό όταν ακούμε από μια κασέτα που δεν έχει όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος?
Ακούω κάποιους γραφικούς να λένε ότι ακούνε ξερωγώ Robert Allen Zimmerman ( του οποίου οι παραγωγές ούτε από κορυφαία συστήματά δεν ακούγονται σωστά ) με αυτόν τον τρόπο και ότι τους είναι αρκετό.....
Είμαι σίγουρος ότι ο Robert Allen Zimmerman δεν θα ήταν καθολου ευχαριστημένος αν απολαμβάνεις την δουλειά του από μια κασέτα που δεν έχει όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος ....έχει δουλέψει πολλές ώρες και κάτω από δύσκολες συνθήκες για να ετοιμάςει ένα προϊόν που σίγουρα είναι ντροπή να λες ότι μπορεί να παίξει από μια κασέτα που δεν έχει όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος . Και αυτό ισχύει για όλους τους σοβαρούς καλλιτέχνες.
Είναι ντροπή και δεν δείχνει σεβασμό στην δουλειά του καλλιτέχνη η ακρόαση από περιορισμένων δυνατοτήτων μέσα παραγωγής.
Οφείλουμε να σεβόμαστε την μουσική και τους ανθρώπους της ,που κουράζονται να βγάλουν ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα .
Πως δείχνουμε την εκτυμηση μας αν ακούμε την δουλειά τους από κασέτες που δεν έχουν όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος?
Πως μπορούμε να λέμε ότι αγαπάμε την μουσική όταν αυτό που ακούμε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που έχει στο μυαλό του ο καλλιτέχνης ?
Όταν ακούς από μια κασέτα που δεν έχει όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος η καταγρατζουνισμένους βινταζ δίσκους τι ακριβως νομίζεις ότι ακούς?
Καταλαβαίνω ότι το οικονομικό είναι ένα μεγάλο θέμα. Το forum σε αυτό το θέμα έρχεται να βοηθήσει . Παράδοξος όμως βλέπεις άτομα με χιλιάδες μυνηματα να υποστηρίζουν αυτές τις απόψεις.
Αναφέρομαι σε αυτούς που υπερηφανεύονται ότι ακούνε μουσική από μια κασέτα που δεν έχει όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος και τους είναι και αρκετό.
Μια κασέτα που δεν έχει όλο το άλμπουμ και ο ήχος είναι τρισάθλιος ξέρετε Τι είναι ?
Ε....είναι κάποιοι που μας λένε κατά καιρούς ότι τους είναι αρκετό !
Την τυφλά τους την μαύρη.......
Ασταδιαλοσυνχυστηκαπαλιεδωμεσαμεαυτεςτιςγραφικότητ εσς.... :mad::mad::mad:
Η σημασία της Κλασικής Μουσικής στην εποχή μας.
Γενναίε Πρίγκιπα,
μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶν μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας
ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων μήποτε καταπατήσουσιν αὐτοὺς
ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.