AKARL: In girum imus musica et consumimur igni
Η κουβέντα με τον Φαίδρο με έκανε να θυμηθώ τον ΑΚΑΡΛ. Η αλήθεια (τι λέξη σε ένα τέτοιο πλαίσιο) είναι ότι τον είχα ... ξεχάσει.
Θα αφιερώσω λοιπόν στη μνήμη του το ακόλουθο τραγούδι του πολυαγαπημένου του Peter Hammill με τίτλο Primo on the Parapet.
O ΑΚΑΡΛ λάτρευε τον Πέτρο, είχε όλους του τους δίσκους με και χωρίς τους Van der Graaf Generator, είχε πάει σε πάρα πολλές συναυλίες του, τον είχε γνωρίσει κιόλας...
Το "κακό", βέβαια, με την περίπτωση του Χάμμιλλ είναι ότι η μουσική του είναι κάπως παράξενη, δεν είναι εύκολη και εύληπτη, οι στίχοι του είναι "δύσκολοι" - δεν προσφέρονται για να τους σιγοψιθυρίζει κανείς, η θεματολογία των στίχων είναι και αυτή έξω από τη λογική της μαζικής παραγωγής κατά-παραγγελία "επιτυχιών", και τέλος, το μεγαλύτερο αμάρτημα, δεν έχει επαρκές και χορταστικό περιεχόμενο στις ιερές τρεις πρώτες οκτάβες - ούτε και ρυθμική βάση για να λικνίζονται ρυθμικά τα οπίσθια. Το πιο τραγικό όλων: ούτε ένας δίσκος του είναι πολυκάναλος, για ιμμέρσιβ ούτε κουβέντα να γίνεται... Σύμφωνα με την "καμμένη" "λογική" κάποιων το "βίνταζ", "ξεπερασμένο" "αναχρονιστικό" ... δικάναλο (ω θεέ μου) μουσικό έργο άνευ χορταστικού περιεχομένου στις ιερές τρεις πρώτες οκτάβες προφανώς και είναι έργο ενός "καλλιτέχνη άνευ περιεχομένου", n'est-ce pas?
Τα παραπάνω σας φαίνονται εξωφρενικά και αποκυήματα μιας νοσηρής φαντασίας; Γελιέστε αγαπητοί μου. Τέτοιες ακριβώς εμετικές αηδίες προβάλλονται ως ... πρωτοπορία, εξέλιξη και ενατένιση ενός γενναίου νέου κόσμου από τους πιονέρους της νέας εποχής και του μέλλοντος σε διάφορα φόρουμ τεχνολογίας ήχου και εικόνας.
Με δυο λόγια λένε ότι η μουσική του Πέτρου είναι απολύτως ακατάλληλη για τους κάθε είδους ποζεροχαλιεντάδες και τα πανάκριβα ή τα "υψηλής πιστότητας" ηχοσυστήματά τους. Σε αυτό συμφωνώ απολύτως μαζί τους συμπληρώνοντας ότι ακριβώς επειδή assholούνται με αυτιστική προσήλωση αποκλειστικά με τα πανάκριβα ή τα "υψηλής πιστότητας" ηχοσυστήματα, τους είναι απολύτως αδύνατο να καταλάβουν, να νιώσουν και να εκτιμήσουν το έργο καλλιτεχνών όπως ο Πέτρος, ο Φρανκ, ο Καπετάνιος κ.ο.κ. Τα πολλά λεφτά μπορεί να αγοράζουν ηχομηχανές οι οποίες "βάφουν αυγά", ηχητικά περιποιημένους χώρους, ακριβά αξεσουάρ και βελτιωτικά, υψηλή πιστότητα, στάτους σύμπολς κ.λπ. - ΔΕΝ αγοράζουν, όμως, καλλιέργεια, αισθητική, γνώση και αγάπη της ίδιας της μουσικής - ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΙ - θλιβεροί ποζεροχαλιεντοκαταναλωτές...
Αυτά προσπαθούσε να τους πει ο ΑΚΑΡΛ, εισάγοντας καινά δαιμόνια στο επιστημονικώς ευνομούμενο καταναλωτικό τσίρκο της ματαιοδοξίας τους. Άντεξε όσο άντεξε και μετά... χάθηκε. Για πάντα. Έτσι απλά.
Στη μνήμη του....
https://www.youtube.com/watch?v=vT-54YUKHok
https://www.youtube.com/watch?v=vT-54YUKHok
Primo on the Parapet
He crawled on hallowed ground without a map;
he walks on hollow legs, leaving no footprint;
drifts like a ghost through the quarters of lost desire,
breathing underwater,
still running through the fire.
Four horsemen drive the coach of Holocaust home
and with what sense of history do we view our bright new world,
with the video nasty blasting through the set
of our next door neighbour?
Do we learn to forget? Do we learn just to forget?
And raw barbarity sleeps, spore in soil?
No-one an innocent, no-one entirely immune.
Still we wait for a saviour, there are no saints as yet.
Just the guilt of survival,
we learn to forget.
The blindest eye is turned on the beast we clothe,
drab in the uniform of silent acquiescence.
So I'll raise this toast to Primo, climbing up upon the parapet
with one final word of caution:
we must learn not to forget.
There's pain in remembrance,
but we must learn not to forget.
Here's a toast to Primo,
let's learn not to forget.
Here's a toast to Primo,
forgive but don't forget.
Here's a toast to Primo,
let's learn not to forget.
One last word of caution
from the very rim of the parapet.
One last word in remembrance...
we must learn not to forget.