Aυτή η παρατήρηση φέρνει στην επιφάνεια μια ακόμη δυσκολία της χρήσης των τυφλών δοκιμών σε περιβάλλον -ας το πούμε- media:Quote:
Δηλαδή ένα test γίνεται μόνο με την εξ αρχής βεβαιότητα ότι δεν υπάρχουν διαφορές; Δηλαδή διαφορές πότε βγαίνουν στην επιφάνεια; μόνο με λάθος στο σχεδιασμό του test;
Τα blind test δεν χρησιμοποιούνται συχνά με την λογική "θα σου δείξω εγώ" ή για τους κλασικούς λόγους εντυπωσιασμού, αλλά για να αποδείξουν με ένα πείραμα την ορθότητα μιας θεωρίας (και πιθανόν μιας εφαρμογής της στην πράξη), η οποία έχει ήδη μελετηθεί διεξοδικά.
Εξηγούμαι:
Οταν έχει αναπτυχθεί ένας αλγόριθμος συμπίεσης (για παράδειγμα) είναι εκ των προτέρων γνωστό, ότι η επίδρασή του θα είναι ελάχιστη και ότι τα τεχνουργήματα που εισάγει είναι μη ακουστά από τον μεγαλύτερο αριθμό ακροατών. Αν δεν συνέβαινε αυτό, τότε η όλη διαδικασία θα ήταν λάθος και θα έπρεπε να επαναληφθεί, αφού δεν θα είχει επιτευχθεί ο αρχικός στόχος! Γνωρίζοντας το ελάχιστο της επίδρασης αυτό που μένει είναι να τεκμηριωθεί η γνώση με μια μέθοδο, η οποία -εν προκειμένω- είναι η τυφλή δοκιμή. Κάτω από αυτό το πρίσμα, ναι, το αποτέλεσμα είναι περίπου γνωστό και αναμένει την επιβεβαίωση.
Στον δικό μας "κόσμο" τώρα, τα πράγματα είναι διαφορετικά: Συνήθως, αμφισβητείται η πρόθεση, αμφισβητείται η υπόθεση, αμφισβητείται αυτός που κάνει το πείραμα, αμφισβητείται η διαδικασία και, εννοείται, αμφισβητείται το αποτέλεσμα. Αυτό δεν είναι κατηγορία ή παράπονο, είναι μια απλή διαπίστωση η οποία, κατά τη γνώμη μου οφείλεται στην διαφορετικότητα των χώρων (δηλαδή του χώρου των media και του χώρου της έρευνας ή της πρακτικής εφαρμογής της) και θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτήν.
Ως παράδειγμα γι αυτά, μπορώ να χρησιμοποιήσω την τρέχουσα συζήτηση. Ακόμη και όταν αναφέρθηκε ότι:
και πριν καν αναφερθεί ποιό ήταν το αποτέλεσμα του ελέγχου αυτού (το οποίο ειλικρινώς δεν θυμάμαι) η αντίδραση ήταν:Quote:
(...) τότε κάναμε και έλεγχο για το πώς η αλλαγή των ηχείων επιδρά στα αποτελέσματα.
Που οδηγεί αυτό; Μα στον γνωστό κύκλο αμφισβήτησης κατά τον οποίο θα απορρίπτεται το ένα ηχείο (ή ενισχυτής, ή καλώδιο, ή χώρος, ή μήνας, ή χρονιά, ή διοργανωτής του τεστ, ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο) μετά το άλλο μέχρι να "ακούσουν" όλοι τις διαφορές! Θα ήταν ανεδαφικό το να περιμένει κανείς ότι θα υπάρξει μια γενική αποδοχή, και ζωηρώς αμφιβάλλω για το ότι αυτό συμβαίνει και στις ακαδημαικές εφαρμογές των τυφλών τέστ. Η μέθοδος δεν προβλέπει αυτό. Προβλέπει απλώς την διεξαγωγή της δοκιμής και την σύνδεσή της με τις συγκεκριμένες παραμέτρους κάτω από τις οποίες έγινε η διεξαγωγή αυτή.Quote:
Ναι τα θυμάμαι και τα άλλα ηχεία... ήταν ακόμα πιο «αποκαλυπικά»
Τέλος, θα ήθελα να θέσω τον εξής προβληματισμό: Αν μια τυφλή δοκιμή αποτύχει να αναδείξει διαφορές μεταξύ δύο ερεθισμάτων, και τα ηχεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν -με σημαντική ομοφωνία- από τα κορυφαία (τόσο από πλευράς μετρήσεων όσο και από πλευράς υποκειμενικής ηχητικής συμπεριφοράς) σε μια σχετικώς υψηλή κατηγορία τιμής, τότε τί είναι πιο πιθανόν; Να στερούνται τα ηχεία μιας εν πολλοίς ακαθόριστης ιδιότητας που λέγεται "αναλυτικότητα" ή κάτι άλλο αντίστοιχο (το οποίο, εξ όσων γνωρίζω, δεν μπορεί να προσδιοριστεί ποσοτικώς με άμεσες μετρήσεις) ή απλώς να μην υπάρχουν αυτές οι καταραμένες οι διαφορές;

