Θα μπορούσαμε να το αναλύσουμε λίγο αυτό; Πώς δεν έχει θεωρητική και πρακτική βάση; Να υποθέσω, δηλαδή, ότι βιώνοντας την ελληνική καθημερινότητα σε όλες της τις εκφάνσεις το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι:
Μένω έκπληκτος! Σε ποιά χώρα ζω εγώ; μήπως θα μπορούσαμε να έχουμε ένα (1) παράδειγμα που να δικαιολογεί τον παραπάνω ισχυρισμό και ότι το μοντέλο που υποννοεί εφαρμόζεται στην Ελλάδα; Επειδή εγώ μπορώ να γράψω πολλά παραδείγματα (αντλώντας τα από την μικροσυντεχνιακή γνήσια "ελληνική" λογική) για να δικαιολογήσω τον δικό μου ισχυρισμό.Quote:
Το «γενικό συμφέρον» δεν είναι άθροισμα ατομικών συμφερόντων ολίγων (σ.σ ή κάποιων περισσότερων η ακόμα και πολλών). Είναι αυτό που υπάρχει σαν κοινή συνιστώσα σε όλα τα ατομικά συμφέροντα, και που τα κάνει να προσανατολίζονται προς μια κατεύθυνση και όχι προς την άλλη.
Αν υπάρχει "μια κατεύθυνση και όχι άλλη" στην ελληνική κοινωνία, αυτή είναι της αυστηρά ατομικής και χωρίς καμμία προσπάθεια 'κονόμας. Και σε αυτή την κατεύθυνση, η ιδέα του να αφήσουμε τα δάση να γίνουν ξυλάνθρακας μπας και βρούμε κανένα οικοπεδάκι με "φώς-νερό-τηλέφωνο" ή μπας κι ευεργετηθούμε ως "δικαιούχοι" και "παθόντες" ταιριάζει μία χαρά!
