Σας κάνω γνωστό οτι ηχογραφώ πρόβα και 2 παραστάσεις του ΤΡΟΒΑΤΟΡΕ του Βέρντι στις 8 (δωρεάν είσοδος) και στις 10 & 12 Ιουνίου. Όποιος φίλος θέλει μπορεί να δει την όπερα και αν θέλει να ενημερωθεί από κοντά για το project.
Printable View
Σας κάνω γνωστό οτι ηχογραφώ πρόβα και 2 παραστάσεις του ΤΡΟΒΑΤΟΡΕ του Βέρντι στις 8 (δωρεάν είσοδος) και στις 10 & 12 Ιουνίου. Όποιος φίλος θέλει μπορεί να δει την όπερα και αν θέλει να ενημερωθεί από κοντά για το project.
ευχαριστούμε Θέμη για την πρόσκληση.
περισσότερα.
http://www.monopoli.gr/city-guide/th...B7%CE%BD%CE%AE
Τροβατόρε? Ευκαιρία να κάνω μία ανασκόπηση της όπερας.
Η υπόθεση, σε λιμπρέττο του Σαλβατόρε Καμμαράνο, είναι από τις πιο ηλίθιες που μπορεί να βρει κανείς. Οι όπερες, ιδιαίτερα οι πιο παλιές, συνήθως έχουν ηλίθιες υποθέσεις, αλλά ετούτη εδώ είναι πραγματικά κάτι το αλλούτερο.
Στο κέντρο της πλοκής βρίσκεται ο τσιγγάνος τροβατόρε (τροβαδούρος) Μανρίκο, που αγαπάει την Λεονόρα. Η Λεονόρα τον αγαπάει κι αυτή, διότι είναι φτωχός και τραγουδάει ωραία. Την Λεονόρα την γουστάρει επίσης ο Κόμης Ντι Λούνα, αλλα η Λεονόρα δεν τον θέλει, διότι (όπως είπαμε) γουσταρει τον τσιγγάνο, τον αράπη, το μαύρο, το σκύλο, τον μπλακ που είναι φτωχός και τραγουδάει ωραία. Με άλλα λόγια, είναι μία ηλίθια.
Εν τω μεταξύ οι δύο αντίζηλοι έχουν παλιούς λογαριασμούς. Μία τσιγγάνα τουρκογύφτισσα είχε κάποτε κάνει μάγια (!) στον μικρό αδερφό του Κόμη. Το γιατί δεν το μαθαίνουμε. Η τσιγγάνα τουρκογύφτισσα είχε συλληφθεί και οδηγηθεί στην πυρά ως μάγισσα, αλλά πρόλαβε να ζητήσει από την κόρη της την Ατζουτσένα να εκδικηθεί. Η Ατζουτσένα κλέβει το μικρό αδερφάκι του Κόμη, το μαγεμένο. Αφού λοιπόν την κάψανε την τουρκογύφτισσα (τη μάνα της Ατζουτσένας) βρήκαν μέσα στις στάχτες τα κόκκαλα ενός παιδιού. Όλοι υπέθεσαν ότι η κακούργα η γύφτισσα έριξε στις φλόγες το απαχθέν μικρό, το μαγεμένο, για εκδίκηση. Αυτή η συμπεριφορά, πρώτα κάνουμε μάγια σε ένα αθώο παιδάκι και μετά το καίμε και από πάνω, δεν ήγειρε υποψίες.
Επανερχόμαστε στο τώρα. Η Λεονόρα είναι σε έναν κήπο τη νύχτα και όλως τυχαίως έρχονται να την βρουν ο Μανρίκο και ο Κόμης. Στον κήπο. Τη νύχτα. Ταυτοχρόνως! Αυτή είναι τόσο ηλίθια, μα τόσο ηλίθια, που νομίζει ότι ο Μανρίκο είναι ο Κόμης και ο Κόμης ο Μανρίκο. Η ηλίθια προσπαθεί να τους σταματήσει, γιατί θέλουν να μονομαχήσουν, αλλά αδυνατεί. Οπότε τι κάνει? Κάθεται και τραγουδάει, η ηλίθια, για το πόσο κακό πράγμα είναι η ζήλεια! Εδώ οι δύο παπάρες πάνε να σκοτωθούν και εκείνη κάθεται να βγάλει ηθικό δίδαγμα. Εν τω μεταξύ οι δύο μαλάκες μονομαχούν και ο Μανρίκο νικάει. Η ηλίθια συνεχίζει τις ηλιθιότητες: όχι μόνο νομίζει ότι νίκησε ο Κόμης (ενώ νίκησε ο Μανρίκο), όχι μόνο νομίζει ότι ηττήθηκε ο Μανρίκο (ενώ ηττήθηκε ο Κόμης), αλλά επίσης νομίζει ότι ο Μανρίκο σκοτώθηκε, ενώ στην πραγματικότητα ο "Μανρίκο" είναι ο Κόμης και επίσης δεν έχει πάθει τίποτε απολύτως. Είπαμε, ηλίθια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τι αποφασίζει η ηλίθια? Να κλειστεί σε μοναστήρι! Οπως η Βασιλειάδου στους "Γαμπρούς της Ευτυχίας".
Ο βλάξ ο Μανρίκο πάει στη μάνα του την Ατζουτσένα που τώρα είναι γριά, στο τσαντήρι. Γρια μεν, αλλα γεμάτη μίσος, λέει στον Μανρίκο ότι το παιδάκι που έριξε στην πυρά της μάνας της ήταν το δικό της και όχι το απαχθέν μικρό. (Από αυτό βγάζουμε ένα πρώτο συμπέρασμα: μία γριά γύφτισσα κάνει μάγια στους άλλους άνευ λόγου, την πιάνουν, θα την κάψουν, η γύφτισσα ζητάει εκδίκηση και η κόρη της ρίχνει στο φωτιά το ... δικό της το παιδί! Iδιοφυές?) Προφανώς προκειται για άλλη μία οικογένεια ηλιθίων. "Άρα δεν είμαι γιος της", συνειδητοποιεί αργότερα ο Μανρίκο, διοτι είναι βλαξ και δεν το συμπέρανε αμέσως. Του πήρε λίγη ώρα. "Όμως την αγαπώ ΣΑΝ ΝΑ ήταν μάνα μου!" ξανασυνειδητοποιεί ο Μανρίκο. Πάλι καλά, διότι θα μπορούσε να την κάψει. Στο μεταξύ πάνε κάτι άλλοι γύφτοι και του λένε "SOS μαλάκα, η Λεονόρα πάει στο μοναστήρι". Πού το έμαθαν, μυστήριο. Προφανώς η βαρυπενθούσα Λεονόρα-Αδελφή Καμίλλη είχε βγει να ψωνίσει ράσα. Φεύγει ο Μανρίκο να πάει στο μοναστήρι να την προλάβει. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ο Κόμης έχει ξεκινήσει να πάει να την απαγάγει. Και ενώ η Λεονόρα κάνει πρόβα τα ράσα με τις καλόγριες, ο Μανρίκο την κλέβει πριν προλάβει να την κλέψει ο Κόμης.
Τι να κάνει ο Κόμης που έμεινε με το πουλί στο χέρι, στέλνει να συλλάβουν την Ατζουτσένα, τη γριά στο τσαντήρι. Πάνω που ο Μανρίκο και η Λεονόρα είναι έτοιμοι να παντρευτούν, μαθαίνουν για τη σύλληψη της γριάς. Ο Κόμης θέλει να την κάψει κι αυτήν. Αναδρομικά, επειδή έκαψε τον αδερφό του στην πυρά όπου ο πατέρας του είχε κάψει τη μάνα της! Προ αμνημονεύτων χρόνων. Και το θυμήθηκε τώρα, επειδή ένας γύφτος τού 'κλεψε τη ηλίθια γκόμενα, η οποία ηλίθια γκόμενα τον ήθελε το γύφτο τον αράπη, το μαύρο, το σκύλο, τον μπλακ. Στην αντίστοιχη περίπτωση η ηλίθια το είχε ρίξει στο τραγούδι. Τώρα, όπως κάθε ηλίθια που είναι συνεπής με τον εαυτό της, λιποθυμάει.
Πάει ο βλάξ ο Μανρίκο να σώσει τη μάνα του (που δεν είναι μάνα του αλλά την αγαπάει σαν να ήταν μάνα του, έστω και αν ξέχασε να ρωτήσει ποιά ηταν η μάνα του) και ... συλλαμβάνεται! Τι περίεργο. Τα μαθαίνει η ηλίθια και τι να κάνει? Το μόνο που μπορεί να κάνει μία ηλίθια: προσφέρει το κορμί της στον Κόμη με αντάλλαγμα να μην κάψει τον Μανρίκο. Και μόλις ο Κόμης συμφωνεί, η ηλίθια πίνει δηλητήριο! Για να πεθάνει πριν την πηδήξει ο Κόμης (η πιθανότητα να την πηδήξει ο Κόμης νεκρή, δεν την απασχολεί). Αντ' αυτού πάει στη φυλακή να πει του Μανρίκο να φύγει. Ο Μανρίκο δεν πάει πουθενά χωρίς την ηλίθια και αυτή του εξηγεί ότι πήρε δηλητήριο και πεθαίνει. Όλως τυχαίως έρχεται ο Κόμης, ο οποίος ξενερώνει που ψόφησε η ηλίθια και πώς να πηδήξει πτώμα τώρα, οπότε παίρνει πίσω τη συμφωνία και στέλνει το βλάκα τον Μανρίκο για εκτέλεση. Μετά δειχνει στη γριά Ατζουτσένα το πτώμα και αυτή αρχίζει να γελάει σατανικά ΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΟΥ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΑΛΑΚΑ ΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ ΜΑΛΑΚΑ! Μετά ο Κόμης έχει τύψεις.
Έτσι τελειώνει αυτή η μαλακία. Η οποία έχει μερικές ωραίες άριες και χορωδιακά ανάμεσα και περνάει η ώρα πιο ευχάριστα.
Κι όμως φέρνει λιγάκι σε Οιδίποδα Τύραννο και Ανεμοδαρμένα Ύψη! Κρίμα που το λιμπρέτο δεν ενέδωσε περισσότερο σε συμβάσεις και κοινοτοπίες: μια ενδιαφέρουσα υπόθεση πάντα σε αποσπάει από τη μουσική καθεαυτή – ο Mozart ποτέ δεν έπεσε σε μια τέτοια παγίδα!
Δεν κατάλαβα σε ποιά παγίδα δεν έπεσε ο Μότσαρτ? δεν είχε ενδιαφέροντα λιμπρέτα στις οπερές του και έτσι δεν αποσπάται ο ακροατής? Να ρωτήσω ποιές όπερές του γνωρίζεις?
Γενικά πάντως χάρηκα που έδωσα την ευκαιρία στον μυστηριώδη ιδιοφυή μας χιουμορίστα να δημιουργήσει πάνω στην υπόθεση του Τροβαδούρου και εν τέλει να επισημάνει οτι ...έχει και μερικές ευχάριστες (sic) μουσικές.
Η σχέση των μελών του forum με τον «ιδιοφυή χιουμορίστα» είναι τελικά πολυπλοκότερη απ’ όσο είχα φανταστεί.. never mind!
Έλα ντε. Και εδώ είναι η διαφορά. Ακόμα και ενώπιον ενός λιμπρέττου παραφορτωμένου με μυστικιστικές κουταμάρες (Μαγικός Αυλός, για παράδειγμα) ο Μότσαρτ βγάζει άκρη. Μουσικά (εννοείται) αλλά κυρίως δραματουργικά. Και εκεί είναι η ουσία, διότι αλλιώς η όπερα, αν δεν έχει δραματικό ειρμό, δεν διαφέρει κατ' ουσίαν από το μιούζικαλ. Τυπικό παράδειγμα το τέλος της β' πράξης των "Γάμων του Φίγκαρο", όπου προαναγγέλλεται η μισή Δυτική μουσική, από τον Βάγκνερ - μόνο που ο Βάγκνερ δεν έγραψε ποτέ τόσο ωραία μουσική :cool: - μέχρι τα σάουντρακ του Χίτσκοκ, και περίπου όλα τα ενδιάμεσα. Ο Βέρντι έφτασε σε τέτοια επίπεδα δραματουργίας μόνο λίγο πριν το τέλος του, με τον Μακμπέθ και τον Οθέλλο.
Ξέρετε κάτι, κύριε Θέμη? Το "Di quella pira" δεν μπορώ να το δω παρά μόνο ως ευχάριστο. Ένα φωνητικό πυροτέχνημα χωρίς πριν και μετά. Ωραίο αλλά ξεκάρφωτο. Γι' αυτό το προτιμώ με τον Bonisolli που ήταν βλάκας όπως ο Μανρίκο, τον οποίο υποδύεται: :D
http://www.youtube.com/watch?v=fnw6BMLbnys
Ενώ το "Hoelle Rache"? Φωνητικό πυροτέχνημα μεν, δραματουργικά πειστικό δε. Ούτε κατά διάνοιαν ξεκάρφωτο.
http://www.youtube.com/watch?v=ZNEOl4bcfkc
Το "Di quella pira" ξεχώρισες από τα τόσα αριστουργηματικά υπόλοιπα? Άς χαρείς και λίγο, ξέχνα τη γκρίνια και τραγούδα φίλε μου. Όλα είναι σπουδαία μουσική γι αυτό ζουν.