Υποκειμενικές αξιολογήσεις
Θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις σχετικά με την υποκειμενική αξιολόγηση των διαφόρων ηχοσυσκευών, αφού η προσωπική μου εμπειρία δε συμπίπτει πάντοτε με τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται γενικά στο χώρο του reviewing. Ίσως κάποιοι φίλοι θα μπορούσαν να ρίξουν περισσότερο φως στο θέμα της φυσικής αναπαραγωγής και στο βαθμό που μπορούμε να την αξιολογήσουμε.
1. Εστιασμένη και σταθερή εικόνα/κενό μεταξύ των οργάνων: σε πραγματικές συνθήκες τα περισσότερα φυσικά όργανα ακούγονται μάλλον συγκεχυμένα, ειδικά σε κλειστούς χώρους και σε υψηλές στάθμες, όπου οι ανακλάσεις αρχίζουν να κυριαρχούν. Κενό μεταξύ των οργάνων αισθάνεσαι μόνο όταν ψιθυρίζουν ή όταν παίζουν εκ περιτροπής σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, ενώ κάποιες αρμονικές είναι ουσιαστικά αδύνατο να εντοπιστούν. Η εικόνα στο live είναι οπτικοακουστική και όχι μόνο ακουστική: για παρόμοιους λόγους οι τυφλοί, παρά τη σχετική προκατάληψη, είναι λιγότερο ακριβείς στον ακουστικό εντοπισμό σε σχέση με τους υγιείς που μαθαίνουν με τον καιρό να εντοπίζουν τους ήχους συνδυάζοντάς τους με τις αντίστοιχες εικόνες. Επιπλέον τα μικρά όργανα και η φωνή συχνά κινούνται κατά τη διάρκεια του μουσικού γεγονότος, ενώ τα μεγάλα όργανα δεν δίνουν ξεκάθαρο στίγμα λόγω μεγέθους. Πιστεύω λοιπόν πως η εστιασμένη και σταθερή εικόνα είναι μάλλον κατασκεύασμα του ηχολήπτη και του μηχανικού ή και τεχνούργημα των συσκευών αναπαραγωγής.
2. Ψυχρός ήχος/ξεκούραστη ακρόαση σε υψηλές στάθμες: ποτέ δε μου έτυχε να ακούσω μουσικό όργανο να παίζει "ψυχρά", ακόμα κι αν μιλάμε για παιδικά πιάνα και πλαστικές κιθάρες - μπορεί φυσικά να φταίνε τα αυτιά μου και ο χαρακτήρας μου. Από την άλλη, όταν ο τραγουδιστής και τα όργανα φωνάζουν, μπορούν πραγματικά να σε ξεκουφάνουν, τουλάχιστον σε αποστάσεις που τοποθετούμε τα ηχεία στο δωμάτιο (χωρίς να λάβουμε υπόψη ότι τα ηχεία δημιουργούν συχνά προοπτική σε μεγάλες ορχήστρες). Επιπλέον, όταν ένα φυσικό όργανο ανεβάζει την ένταση, δεν ενισχύονται όλες οι συχνότητες εξίσου: όταν φωνάζουμε για παράδειγμα, τα συριστικά δεν ενισχύονται στον ίδιο βαθμό με τη μεσαία περιοχή, λόγω κατασκευής του συστήματος ομιλίας, και το ίδιο συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό με τα έγχορδα και τα πνευστά, τα υλικά των οποίων δεν λειτουργούν με τη γραμμικότητα ενός ενισχυτή που ενισχύει στα τυφλά ό,τι ακούει με αποτέλεσμα σε μεγάλες στάθμες να ακούγεται αφύσικα. Ίσως εδώ θα μπορούσε να εντοπιστεί η περίεργη φυσικότητα των τριοδικών, των οποίων το φάσμα παραμόρφωσης, που ευνοεί τις μικρές αρμονικές, λειτουργεί πιθανόν αντισταθμιστικά στην «αφύσικη» γραμμική ενίσχυση των τρανζίστορ, τα οποία μάλιστα έχουν την τάση να ενισχύουν τις υψηλές αρμονικές μόλις αλλάξουν τάξη λειτουργίας.
Κάτι σκεφτόμουνα και για το prat, αλλά κουράστηκα για σήμερα..