Νομίζω πως εδώ εντοπίζεται το κομβικό σημείο. Όλα τα καλλιτεχνικά έργα λειτουργούν ως μέσα
έκφρασης προς τον αποδέκτη, κι αυτή η έκφραση μπορεί να έχει πολλές μορφές, αναλόγως της περίπτωσης, αλλά πάντως μπορεί να διακριθεί σε δύο κατηγορίες: Ρητή και άρρητη. Σε αντιδιαστολή προς ένα τυπικό φίλμ ή μια θεατρική παράσταση, όπου τον πρώτιστο ρόλο διαδραματίζει ο
λόγος, καθιστώντας τα ανάλογα έργα ρητά, το μπαλλέτο, όπως επίσης και ένας ζωγραφικός πίνακας ή ένα γλυπτό, είναι έργα άρρητα, και ως εκ τούτου απαιτείται κάποια προηγηθείσα γνώση από τον αποδέκτη για να τα κατανοήσει, έστω και λίγο.
Έτσι, για να δει κανείς μπαλλέτο, πρέπει ήδη να γνωρίζει την ιστορία που εκτυλίσσεται στο κατά περίπτωση συγκεκριμένο έργο, φυσικά σε μορφή κειμένου, σε ρητή μορφή. Το ίδιο συμβαίνει και με μια ξενόγλωσση θεατρική παράσταση. Εάν κάποιος δεν γνωρίζει την ιταλική, είναι πρακτικά αδύνατο να παρακολουθήσει τον Τζιάνι Σκίκι, αν δεν διαβάσει προηγουμένως τη σύνοψη, φυσικά μεταφρασμένη σε μια γλώσσα που γνωρίζει, ενώ επιπροσθέτως θα πρέπει να γνωρίζει και το βασικό περίγραμμα των σκηνών. Αυτή ακριβώς είναι η χρησιμότητα που έχει το
βιβλιαράκι, ή κάποιο ανάλογο φυλλάδιο, αναλόγως της περίπτωσης.
Βεβαίως, όλα αυτά υπό την προϋπόθεση πως βλέπει κάτι που του αρέσει, που ταιριάζει ψυχικά.