Να στα στείλω σε flac 'μα θες... :rolleyes:
Printable View
Οπωσδήποτε!!!! :) Thanks a lot C.C.!!
Έχουμε και λέμε:
Ναι, αξίζει να το διαβάσει κανείς... Αλλά έχει γραφτεί το 1991 και αφορά ελάχιστα τον 21ο αιώνα κατά τη γνώμη μου. Κάνει, δε, τρια λάθη.Quote:
Διάβασε κι αυτό εδώ. The Tragedy of High End Audio. Είναι must. Δύσκολα θα βρεις τόσο συναρπαστικό άρθρο στο χώρο του hi-fi.
1. To High End δεν αφορά καθόλου τους μουσικόφιλους. Θα έπρεπε να αφορά εκείνους που ασχολούνται και με την τεχνική πλευρά του audio και είναι μουσικόφιλοι. Οι "σκέτοι" μουσικόφιλοι μπορούν να ικανοποιηθούν απόλυτα από συστήματα πολύ μικρότερου κόστους και πολύ λιγότερο ιδιοσυγκρασιακά.
2. Η οικονομία κλίμακας δεν έχει καμμία σχέση με το High End και ως εκ τούτου δεν μπορεί να τεθεί ως απότερος στόχος (αν ήταν φθηνότερες οι συσκευές τότε θα τις αγόραζαν περισσότεροι και οι τιμές θα έπεφταν μπλαμπλαμπλα). Ο στόχος των περισσότερων κατασκευαστών "high end" σήμερα είναι ακριβώς ο αντίθετος. Να διατηρήσουν την μικρή κλίμακα παραγωγής (και το κόστος της αρχικής επένδυσης χαμηλά) ώστε να μεγιστοποιήσουν τα περιθώρια κέρδους πουλώντας το ελάχιστο δυνατόν.
3. Oι "κακές δημόσιες σχέσεις", δεν έχουν να κάνουν τίποτε με το high end. Οι δημόσιες σχέσεις και ο τρόπος παρουσίασης είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι. Παραπέμπω στο "2". H αγορά του "high end" θέλει πολύ συγκεκριμένους πελάτες και, επίσης, λίγους πελάτες. Γιατί να ασχοληθεί κάποιος με 20 άτομα μιας σχολής ηχοληψίας; Και πώς να ασχοληθεί; Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ερωτήσεις που δεν απαντώνται στο πεδίο του high end. Είναι πρόβλημα. Θα είχε πολύ περισσότερες πιθανότητας επιτυχίας αν τους έστελνε σε κάποιον σαν τον Floyd Toole της Harman.
Η πραγματική τραγωγία του High End Audio δεν βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, σε αυτά που περιγράφει ο Harley, αλλά στο πολύ απλό γεγονός ότι πρόκειται για έναν χώρο ο οποίος ουδέποτε έχει καθοριστεί επαρκώς, νομίζω σκοπίμως, επομένως επιδέχεται ερμηνειών.
Harley είναι το καλλιτεχνικό. Το κανονικό είναι Harlot.
Το παραγωγικό επίθημα του συγκριτικού βαθμού είναι -τερο- (IE *-tero). Από τις λέξεις άπω (=πέρα μακριά, όπως Άπω Ανατολή), έξω, κάτω κλπ παράγονται τα συγκριτικά απώ-τερος, (το πυρ το) εξώ-τερον, (τα παιδιά ενός) κατώτερου (θεού), αλλά και άλλα όπως υπέρ-τερος, η Πλατυ-τέρα (των Ουρανών) κλπ. Το όποιο φωνήεν υπάρχει πριν το -τερο- ανήκει στην παράγουσα λέξη, εκτός από μερικές εξαιρέσεις που σχηματίζονται κατ' αναλογίαν (π.χ. αμφό-τεροι αντί άμφω + -τεροι)).
Ωχωχωχ... :rolleyes:
Attachment 604
Τελικά ο όρος hi-end αναφέρεται στο άνω άκρο της ποιότητας ή του κόστους; Προφανώς και στα δυο. Στο βαθμό που αναφέρεται στο πρώτο, πρέπει να πούμε ότι ο περισσότερος κόσμος αδιαφορεί παντελώς για τον παράγοντα «ποιότητα», όχι μόνο σε αισθητικά, αλλά και σε αμιγώς πρακτικά ζητήματα – γι’ αυτό και σε μια χώρα σαν τη δική μας η ποιότητα υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα δεν διαφέρει και πολύ από την «ποιότητα» του δημοσίου. Στο βαθμό που αναφέρεται στο δεύτερο, δημιουργείται η απορία γιατί τόσοι άνθρωποι καταχρεώνονται για hi-end αυτοκίνητα και σπίτια και όχι για στερεοφωνικά. Ο λόγος είναι η περιορισμένη «αξία επίδειξης» των τελευταίων: η ιδέα ότι κάποιος ξοδεύει μια περιουσία για να ιδιωτεύσει μέσω της μουσικής, τη στιγμή που θα μπορούσε με τα λεφτά του να γίνει ο ήρωας του χωριού, αποτελεί τον ορισμό του παραλογισμού για κοινωνίες παραδοσιακά θεατρικές..
Και μετά είναι και τ' άλλο: ο τρομακτικός ρεαλισμός που διακρίνει τα πραγματικά hi-end συστήματα δεν είναι για όλους τους ανθρώπους ούτε για όλες τις ώρες. Το να έχει κανείς επί εικοσιτετραώρου βάσεως μια ζωντανή ορχήστρα στο σπίτι μάλλον δεν είναι ακριβώς αυτό που λένε φεγκ σούι!
Δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για περίπτωση "κατ΄αναλογίαν" (με δευτερόκλιτο επίθετο; ), αφού το άμφω δεν είναι στην πραγματικότητα επίρρημα, όπως το έξω, κάτω κλπ, αλλά αντωνυμία δυικού αριθμού και κλίνεται. Το "αμφότεροι" δεν είναι επομένως παραθετικό, αλλά εκτεταμένος τύπος του άμφω (που αν είχε ενικό αριθμό θα ήταν -που λέει ο λόγος- άμφος) με το επίθημα -τερος κατά το έτερος, πότερος κλπ., ξανά δηλαδή αντωνυμία.
Και η πραγματική τραγωδία στο χώρου του ειδικού τύπου στο audio, τουλάχιστον στο τόπο μας βρίσκεται στο γεγονός ότι κάποιος που δηλώνει σε κάθε ευκαιρία την απέχθεια του για κάθε είδους λάμπα και ειδικά για τα μονόλαμπα κλπ, όταν τελικά γράφει δοκιμή λάμπας ειδικά μιας μονόλαμπης SE για λόγους επαγγελματικής συνέπειας ή ασυνέπειας (ας το θέσω έτσι ) καταλήγει σε διατυπώσεις σαν αυτή:
Κατά τα άλλα τόσο σε αυτόν όσο και σε διάφορα άλλα λιβανιστήρια, τους φταίει ο κάθε Κωτσής ή ο οποιοσδήποτε άλλος.Quote:
Οι χαμηλές συχνότητες είναι επιβλητικές, με πολύ καλή έκταση και εξαιρετική ισορροπία μεταξύ όγκου και λεπτομέρειας. Για την ακρίβεια, o Jinro είναι ένας από τους καλύτερους ενισχυτές στο θέμα αυτό, από όσους έχει τύχει να ακούσω τα τελευταία χρόνια, καθώς πετυχαίνει -ταυτόχρονα- να δημιουργήσει ένα επιβλητικό ηχητικό πεδίο (ανεξαρτήτως του είδους της μουσικής, τα καταφέρνει εξίσου καλά με τα ακουστικά όργανα όσο και με συνθ) αλλά και να μεταφέρει μικρές λεπτομέρειες και ιδιαιτερότητες της κάθε ηχογράφησης.
Να διευκρινίσω ότι είμαι πολύ υπερ των λυχνιών αν και όχι τόσο υπερ των SE. Επίσης είμαι υπερ κάποιων συγκεκριμένων τρανζιστοράτων ενισχυτικών.