Χρωμίου? :eek:
Printable View
Χρωμίου? :eek:
Εγώ θα ήθελα να δω αυτό:
http://www.my-hiend.com/leoyeh/2011a/udh01lrg.jpg
σε τεστ σύντομα. Δεν ξέρω γιατί, έχω τη διαισθηση ότι θα είναι giant killer - τόσο που σκέφτομαι να το τσιμπήσω (έστω και αν δεν το χρειάζομαι).
Παραπάνω είναι. Σκέψου πως τα ψηφιακά καβλώδια μπορούν να συνδέσουν phono στον προενισχυτή... http://www.avmentor.eu/forum/images/smilies/tongue.png
Μόνο αν δεν έχουν ξαναμεταφέρει ποτέ ψηφιακό σήμα.
Το έχω κρατημένο το τεύχος κάπου στο πατρικό μου. Άμα το χρειάζεσαι το δανείζω... http://www.avmentor.eu/forum/images/smilies/tongue.png
Δεν θα είναι εύκολο! Τα αγνά αναλογικά καλώδια δεν πρέπει ποτέ να έχουν εκτεθεί σε ψηφιακές επιρροές, ούτε καν όταν βρίσκονταν στο στάδιο του ορυκτού.
Η στήλη του Σαμ Τέλλιγκ, μία από τις πιο άχρηστες στήλες που δημοσιεύονται, κάνει αναφορά στον νέο ολοκληρωμένο της Conrad Johnson, τον 60SE. Το μοντέλο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, πλην όμως χρησιμοποιεί τις λάμπες εξόδου KT120 της Tung-Sol, που κατασκευάζονται από την New Sensor στο Σαρατόφ της Ρωσίας. Σκασίλα μας, θα αντιτείνετε. Και δική μου θα προσθέσω. Το αναφέρω όμως διότι η ΚΤ120 είναι η τελευταία αγαπημένη της Audio Research επίσης, και η Conrad Johnson ακολουθεί κατά πόδας. Το ίδιο ακριβώς έγινε με την προενισχύτρια 6Ν30 (6Η30 στο κυριλλικό αλφάβητο). Φαίνεται ότι οι δύο κατά τα άλλα αξιόλογες εταιρείες έχουν καταλήξει στο ζευγάρι 6Ν30 και ΚΤ120 για τις κατασκευές τους και αυτό πιθανόν να έχει τη σημασία του.
Λέει παρακάτω ο Τέλλιγκ ότι ο 60SE έπαιζε καλύτερα όταν ήταν ξαπλωμένη πάνω η γάτα του. Δεν ξέρω αν έτσι αεριζόταν επαρκώς ο ενισχυτής. Δεν ξέρω αν έτσι αεριζόταν επαρκώς η γάτα. Το πιθανότερο είναι ότι η γάτα έπαιζε ρόλο αποσβεστήρα κραδασμών. Πάντα υποψιαζόμουν ότι το κρέας θα ήταν ένα ιδανικό υλικό για αυτό το ρόλο. Θυμάμαι ότι όταν είχα πρωτοδεί Sorbothane, μου είχε κάνει εντύπωση ότι έδινε την απτική αίσθηση κρέατος. Συνεπώς θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη λύση για την τοποθέτηση μηχανημάτων από το ρακ στήριξης Aygo και τα παρεμφερή. Η λύση είναι απλή όσο και προφανής: ένας δούλος.
Αναλύω το συλλογισμό μου:
Ας υποθέσουμε ότι η τιμή ενός καλού ρακ, όπως π.χ. είναι ~12.000 ευρώ. Ας υποθέσουμε ότι ακούμε μουσική 1 ώρα την ημέρα κατά μέσον όρο. Ας υποθέσουμε ότι προσλαμβάνουμε έναν προσωρινό δούλο, με job description να κρατάει τον ενισχυτή μας στα χέρια του για όση ώρα παίζουμε μουσική. Πόσο ωρομίσθιο να ζητήσει? 10 ευρώ την ώρα? Άντε να τα κανουμε 15 διότι το ωράριο θα είναι περίεργο (βράδια, αργίες κλπ). Αν κάνουμε τους υπολογισμούς, βγαίνουν πάνω από 2 χρόνια! Οι δε δυνατότητες του ρακ-δούλου είναι μεγάλες: μπορούμε, σε ιδιαίτερα δύσκολα μουσικά περάσματα, να του ζητήσουμε να στέκεται στο ένα πόδι. Μπορούμε να τον βάζουμε να περπατάει μέσα στο δωμάτιο μέχρι να βρει κάποιο null στα στάσιμα και να έχουμε καθαρότερη απόδοση. Μπορούμε να του φοράμε ακίδες στις σόλες (για τον ίδιο σκοπό). Οι δυνατότητες είναι απεριόριστες. Ο Τέλλιγκ μόνο ύμνους είχε να γράψει για τον SE60, πράγμα που άλλωστε συμβαίνει με όλα τα μηχανήματα για τα οποία γράφει. Την απόδοση του συγκεκριμένου την αποκάλεσε "υπνωτιστική". Ελπίζω αυτό να μη σημαίνει ότι το ρακ-δούλος θα αποκοιμηθεί, διότι θα ρίξει κάτω τον ενισχυτή και μετά άντε βγάλε άκρη με τις σπασμένες λάμπες.
Συνεχίζω το ξεφύλλισμα και πέφτω πάνω σε μία συνέντευξη της κυρίας Belt, η οποία είναι μία γριά και της οποίας ο σύζυγος φημίζεται για διάφορες μαγικές σκόνες, υγρά, στερεά, αέρια (κυρίως αέρια), και προσφάτως μία ουσία που καταπολεμεί το στρές (!), την οποία κυκλοφόρησαν και σε κρέμα. Δεν είναι σαφές πού πρέπει να μπει η κρέμα, οπότε ο νούς μου πάει στο χειρότερο (δηλαδή στη γριά). Απλώς ελπίζω να μη χρειάζεται να επαλειφθεί πάνω στο ρακ-δούλο. Άραγε υπάρχει επίδομα κρέμας για δούλους? Κάτι τέτοιο μάλλον θα ανέτρεπε τα οικονομικά δεδομένα που υπολόγισα πριν. Το ενδεχόμενο να πρέπει η κρέμα να επαλειφθεί πάνω στη γάτα το θεωρώ κάπως απίθανο.
Ακολουθεί μία στήλη του John Marks ο οποίος εκθειάζει το Behringer DEQ2496. Διαπιστώνει βέβαια μερικά ελαττώματα στην αναπαραγωγή, τα οποία όμως διορθώνονται "εύκολα" με χρήση της ισοστάθμισης που έχει το μηχάνημα. Ενδιαφέρον. Δεν ήξερα ότι οι χαϊεντοριβιούερς είναι τόσο βολικοί.
Μετά έρχονται τα γνωστά ανά εξάμηνο Recommended Components. Αντιπαρέρχομαι τα χασμουρητικά πικάπ, βραχίονες, κεφαλές κλπ και επισημαίνω ότι ο προενισχυτής phono της ελληνικής Ypsilon κατατροπωνει τον αντίστοιχο Pass Labs XP-25. Δε σε χάλασε, χασισοπότη αλογοουράκια!
Στα ψηφιακά η "τάξη Α+" έχει πλέον τιγκάρει, ενώ κάποτε ήταν "κατ' εξαίρεσιν" (το γνωστό κόλπο του Άτκινσον, για να κολακεύσει τους ιδιοκτήτες) με αξιοσημείωτη παρoυσία το φτωχό και ταπεινό Oppo 95. Στα Dac, το Bricasti M1 και το dCS Debussy αναδεικνύονται ανώτερα του Weiss 202 (όλα "Α+"), ενώ η Αντιλόπη Zodiac μένει στην σκέτη Α, παρέα με ένα Logitech. To Behringer που άρεσε στον Μαρκς πήγε στην "τάξη C".
Στα ενισχυτικά ξεχωρίζω το λατρευτό AudioNote Jinro των 18 βαττ στους ολοκληρωμένους. Στα ηχεία επισημαίνω το επίσης λατρευτό Atlantic Technology ΑΤ1, το οποίο μάλιστα μπαίνει στην κατηγορία Β - Full Range!, διότι ως γνωστόν αν είσαι ΜΑΓΟΣ μπορείς να βγάλεις πλήρες βαθύ μπάσσο από 2 πενταϊντσάκια, ενώ αν είσαι παπάρας, βάζεις 2 εντεκάϊντσα στο Focal Maestro Utopia και σε ρίχνουν στα Restricted LF! Άλλο ωραίο παραλειπόμενο, τα ATC 11 πάνε στην Class B Restricted LF, ενώ τα ATC 40 πάνε στην Class C διότι δεν είναι "τόσο συνεκτικά" όσο το 11. Και εις άλλα με υγείαν.
Από τεστ έχουν το νέο ηχείο MBL, το γνωστό με τα δονούμενα πεπόνια, ένα αλουμινένιο ηχείο με χάρτινους κώνους που τιμάται όσο και ένα αλουμινένιο αυτοκίνητο, έναν Lamm που τιμάται όσο αρκετά αυτοκίνητα, έναν κινέζικο Cayin με αντίσταση εξόδου 5 Ωμ, που επίσης έβγαζε κάτι spike με υπερήχους άνευ λόγου, και έναν ενισχυτή ονοματι Rogue Audio Atlas Titan Magnum, όνομα που σίγουρα έκλεψαν από κάποιο παγωτό.