Παρεξηγήθηκα, δεν ήταν επίθεση εναντίον σου το προηγούμενο. Γενική αντίληψη είναι.
Printable View
Παρεξηγήθηκα, δεν ήταν επίθεση εναντίον σου το προηγούμενο. Γενική αντίληψη είναι.
Ok.
Θα συμφωνησω εν μερει με την αντιληψη. Οντως οι υποκειμενικες αποψεις του καθενος μπορει να απεχουν μακραν απο την πραγματικοτητα, και ΝΑ λοιπον (με το χερι να κατηφοριζει κ οχι να τεντωνεται σε μουτζα :) ) αλλα απο την αλλη ειναι διασκεδαστικο κ χρησιμο το ολο παιχνιδακι. Αφ ενος ανταλλασεις αποψεις κ οντας κοινωνικο ον ως ανθρωπος, το ευχαριστιέσαι κ αφ ετερου, μπορεις να καταληξεις κ καπου. Αν μου πει δηλαδη ο Κογιας "Ρε συ σοκέ, παρε το Ρεβοξ γιατι ειναι ΓΑΜΩ τους ενισχυτες με τρελλο χρωμα μουσικοτητα κ ΠΡαΤ", εγω αν εχω διαπιστωσει πως τα γουστα μου με τον Κογιας ταιριαζουν σε μεγαλο βαθμο θα τον παρω οντως το Ρεβοξ, ακομα κ αν δεν εχω δει πχ τις μετρησεις του..
Για ρεβοξ μιλαω και ρεβοξ δε βλεπω μπαη-δε-γουεη. Ελπιζω να μην αργησει πολυ, θελω να επενδυσω κ τα υπολοιπα λεφτα σ ενα Ντακ (Γουασαπ ντακκ) που ζαχαρωνω!
Aργείς, αλλά στο τέλος με πιάνεις.
Από το λινκ του Stereophile που μας έδωσε ο Ζόουν, βλέπω ότι παρά το ότι δεν θα ήθελε να πεσει στη λούμπα που λες, τελικά πέφτει σε αυτή με τα μούτρα και ο Colloms ή καταλάβα λάθος ;
Quote:
Pace, Rhythm, & Dynamics
By Martin Colloms • November, 1992
Martin Colloms (footnote 1) suggests that the traditional ways of assessing hi-fi component problems overlook the obvious: does the component dilute the recording's musical meaning?
(...)
Scientifically trained, I failed to develop a proper awareness of this aspect of reproduction for many years, so committed was I to the analytical methods of sound-quality assessment. My engineering background had taught me to reduce problems of sound quality to a series of quantifiable variables, each of which could then be rated in a fairly predictable manner. My objective was the production of more accurate, more consistent reviews. This analytic framework was largely based on my experiences during the development of a long line of superior monitoring loudspeakers for the BBC, where I learned much about live vs reproduced comparisons and developed a vocabulary to quantify perceived errors. Those obvious and easily described loudspeaker flaws allowed a quick entry into the field of sound-quality analysis.
What has emerged from my more recent work is the understanding that while a neutral, perceivably accurate sonic character is helpful to high-quality reproduced sound, it is not a prerequisite. This is similar to saying that though low distortion is a generally worthwhile goal for an amplifier, this parameter is not well correlated with subjective quality unless present to unusual excess.
Definitions
The definitions of "pace," "rhythm," and "dynamics" inevitably involve such related aspects as drive, timing, involvement, flow, and coherence. "Pace," for example, connotes speed; indeed, the concepts "fast" or "slow" have often been applied to sound reproduction.
Pace: At the simplest level, pace is equivalent to tempo. While a listener may well have a good awareness of absolute tempo, there is a strong subjective element in the perception of the speed at which a musical work is performed. This is determined in part by what has come before. The same is true of the perceived velocity of a vehicle in which one is traveling. Exiting from a fast expressway, the transition to the lower speed seems surprisingly abrupt---one's judgment of speed has been dramatically affected by the preceding experience. The way a conductor and/or musicians vary the tempo strongly affects the perception of pace. This is done deliberately as an element of musical expression and interpretation, and is vital to good performances. It doesn't correlate strongly with measured elapsed time, a performance that sounds rushed sometimes taking longer than one which sounds better paced.
What many listeners fail to note is that weaknesses in the audio chain can give rise to errors which, in combination, suggest that the musical pace has become slower; the effect is one of impaired listener interest. (Other classifiable component errors also reduce the listener's interest in the reproduced music---impaired clarity, for example---but the scope of this essay is restricted to the perception of time.) When replay is rendered less interesting, pace suffers and time may indeed appear to go more slowly.
Timing: This relates specifically to the musical characterization of a performer's ability to synchronize his or her playing accurately with respect to a given beat or rhythmic pattern. The ear has an extraordinary ability to recognize playing which is not on or aligned to the beat. This includes deliberately time-shifted or syncopated playing, as unmusical errors here quickly destroy meaning.
It is a fascinating aspect of audio reproduction that hi-fi components, individually or in concert, can damage the subjective impression of good timing and of tight, coherent musicianship. For many familiar recordings in which good timing is known to be present, some audio components or systems conspire to give an aura of lassitude in which the musicians seem to be playing subtly out of time. This failing may, with practice and acuity, be discerned on just a few notes of a single voice or instrument. Here one may perceive a nuance of uncertainty, a hint of nervousness, or a feeling that the steady, controlled flow of a performance is not as even or as secure as it should be.
With good reproduction of good performances, there is a feeling of confidence and drive, coupled with an awareness of the power of fundamental rhythms and their changing nature as the composition unfolds. Accurate portrayal of rhythm, though certainly very important for classical music, is absolutely vital for rock music. With its short presentation and simpler, more accessible structure, rock's rhythmic element is the foundation of listener involvement. Without that foot-tapping association, that invitation to dance, rock quickly descends to the boring and the banal. Only the most creative and expressive music---for example, the work of Joni Mitchell---can survive such damage; and even this material benefits greatly from good replay timing.
Footnote 1: As well as being a Stereophile Contributing Editor and the primary component reviewer for the English magazine Hi-Fi News & Record Review, Martin Colloms is the author of one of the standard textbooks on loudspeaker design, High Performance Loudspeakers, the fourth edition of which appeared in 1991.
Έχει πέσει και αυτός στη σκοτεινή πλευρά από το 1992 ;
Πολυ καλο το λινκ για το stereophile. Διαφωτιστικο για πολλες πτυχες.
Παλι καλα που δε τα ξερα ολα αυτα λιγες βδομαδες πριν.. Δε θα χα παρει ηχεια ποτε!
Ignorance is bliss μερικες φορες, eh? :cool:
Καλημερα!
Έτσι όπως το γράφεις ακούγεται μανιχαϊστικό: Καλοί και κακοί, γνώστες και μη, σκοτεινές και φωτεινές πλευρές. Κατά την άποψή μου, δεν είναι αυτό το θέμα. Η κριτική ακρόαση και η διατύπωση συμπερασμάτων πρέπει τουλάχιστον να αναγνωρίζει (αν όχι να ακουλουθεί πάντα) κάποιους συμφωνημένους κανόνες. Στο κομμάτι του κειμένου που παραθέτεις, ας πούμε, υπάρχει η εξής φράση:Quote:
Έχει πέσει και αυτός στη σκοτεινή πλευρά από το 1992 ;
Είναι μια πρόκληση να κάνει κάποιος αυτούς τους "inevitable" συσχετισμούς τους οποίους ισχυρίζεται ότι βλέπει ξεκάθαρα ο Colloms. Από που προέρχεται το συμπέρασμά του; Ποιές είναι οι αναφορές του; Με ποιά διδαδικασία έχει αποδειχτεί ότι ο "ρυθμός αναπόφευκτα εμπλέκει την οδήγηση"; Το συνολικό κείμενο είναι μια (σαφώς καλογραμμένη) έκθεση ιδεών, μια διατύπωση προσωπικών απόψεων αλλά δεν αντέχει σε πραγματική κριτική. Έχοντας "επιστημονική εκπαίδευση", ο Colloms θα γνωρίζει σίγουρα ότι το κείμενό του δεν μπορεί να αποτελέσει τίποτε περισσότερο από μια απλή διατύπωση ιδεών.Quote:
The definitions of "pace," "rhythm," and "dynamics" inevitably involve such related aspects as drive, timing, involvement, flow, and coherence.
Στο ίδιο κείμενο, η μοναδική τεχνική αναφορά σχετίζεται με κάποια προβλήματα που παρουσίασε μια έκδοση του LS3/5a. Ακολουθώντας την ίδια πρακτική, δίνει μια λογοτεχνική περιγραφή του προβλήματος και των υποθετικών αιτίων, δεν αναφέρει όμως τι έγινε τελικώς, αφού "όλοι" συμφώνησαν ότι το ηχείο είχε "πρόβλημα ρυθμού" λόγω της ανάρτησης του γούφερ. Άλλαξε η ανάρτηση ή όχι; Και αν δεν άλλαξε, αποσύρθηκε ο χαρακτηρισμός του BBC monitor από το προϊόν, αφού κατά γενική ομολογία αυτό είχε προβλήματα τέτοιου είδους;
Ίσως το πλέον εξοργιστικό στην υπόθεση του κειμένου αυτού πάντως (το οποίο ο zonepress με ανάγκασε να διαβάσω προσεκτικά παραθέτοντάς το :mad:) είναι η διαπίστωση που έκανα περπατώντας πέντε μέτρα μέχρι τη βιβλιοθήκη, ότι οι "απόψεις Colloms" αυτού του τύπου περιορίζονται στο Stereophile. Στο βιβλίο του "High Performance Loudspeakers" (έκτη έκδοση), στο κεφάλαιο περί Subjective Evaluation όλα αυτά γίνονται, κατά το κοινώς λεγόμενον, γαργάρα και ο συγγραφέας (επιθυμώντας προφανώς να καταγραφούν κάποια citations στο έργο του από ακαδημαϊκούς κύκλους στους οποίους δεν υπάρχουν πολλοί που θα τα δέχονταν όλα αυτά επειδή απλώς τα... έγραψε) υιοθετεί πλήρως την φιλοσοφία του AES και του Floyd Toole στο θέμα αυτό. Προσπάθησα να βρώ τους όρους PRaT στο σχετικό κείμενο, αλλά απέτυχα... :rolleyes:
Αφήνω για το τέλος την χαρακτηριστική παρατήρηση του soke (χαρακτηριστική υπό την έννοια ότι αποτελεί, νομίζω, άποψη της πλειοψηφίας):
Στην πράξη, όλοι συμφωνούμε με αυτήν αν δεν μας αφορά άμεσα δεν αφορά δηλαδή κάποια συσκευή ή τεχνολογία που θέλουμε να αγοράσουμε, να πωλήσουμε ή έχουμε μελετήσει/αναπτύξει/σχεδιάσει. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θέλουμε καθόλου να απέχουν οι υποκειμενικές εκτιμήσεις "μακράν". Έτσι δεν είναι; :rolleyes:Quote:
Οντως οι υποκειμενικες αποψεις του καθενος μπορει να απεχουν μακραν απο την πραγματικοτητα, και ΝΑ λοιπον (...)
Εδώ τον αδικείς, το κείμενο είναι σαφές. Το Β110, για λόγους βιομηχανικής παραγωγής, γήρανσης κλπ, σιγά-σιγά έβγαινε εκτός προδιαγραφών και κρίθηκε αναγκαία η αντικατάσταση του υλικού του surround: από αφρό νεοπρενίου σε βουτυλικό ελαστικό. Έτσι οι μετρούμενες επιδόσεις του Β110 επανήλθαν εντός προδιαγραφής, ενώ η υποκειμενικά διαπιστούμενη απόδοσή του έπεσε. Ή "έπεσε", δεν έχει σημασία. Το BBC ενδιαφερόταν για το πρώτο, όχι για το δεύτερο.
Θα μιλήσω γενικά:
1. Όλοι μας κάτι πουλάμε, το θέμα είναι τι είναι αυτό που πουλάμε και, το κυριότερο, αν όντως πουλάμε αυτό που λέμε ότι πουλάμε.
2. Υπάρχει η αλήθεια, υπάρχει το ψέμα, υπάρχει η γνώση, υπάρχει η άγνοια, υπάρχει η επιστήμη, υπάρχει η καριέρα, και υπάρχει και η "χρυσαυτοσύνη". Αν τα δούμε ώς διαγράμματα του Venn, άλλα από αυτά τα υποσύνολα τέμνονται και άλλα όχι.
3. Εάν πουλάς "χρυσαυτοσύνη", τότε θα κάνεις συμβιβασμούς προκειμένου να διαφυλάξεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις και πουλάς: την αντίληψη που έχει το κοινό σου για το πόσο χρυσά αυτιά έχεις. Εάν φτάσεις π.χ. τα 70 και έχεις γίνει κουφάλογο, θα το παραδεχτείς?? Ποτέ! Εάν το παραδεχτείς, οφείλεις να βγείς στη σύνταξη αυτομάτως και αυτοβούλως. Ξέρετε κανέναν να το έκανε αυτό? Εγώ όχι. Ο Holt έφτασε σε βαθιά γεράματα και ακόμα έγραφε. Αυτή η γελοία γριά η Χάρις Αχλαδοπούλου ;) το ίδιο. Εάν ισχυρίζεσαι ότι μπορείς να καταλάβεις μόνο με το αυτί από τι υλικό είναι φτιαγμένες οι βίδες με τις οποίες στερεώνεται μία φωνογραφική κεφαλή πάνω σε ένα κέλυφος βραχίονα, μπορεί να λες αλήθεια, μπορεί και όχι. Επίσης μπορεί απλώς να πουλάς χρυσαυτοσύνη. Στην περίπτωση αυτή δεν χρειάζεται να λες αλήθεια, ούτε χρειάζεται να πείσεις το ακροατήριό σου ότι λες αλήθεια. Αρκεί να πείσεις ικανό ποσοστό του ακροατηρίου σου να πληρώνει για να σε διαβάζει. Αυτό όμως δεν λέγεται επιστήμη, λέγεται καριέρα, αν εννοείτε τι εννοώ ;)
4. Εάν, αντιθέτως, πουλάς επιστήμη, απλώς δημοσιεύεις σε peer-reviewed journal :rolleyes: (όχι πως αυτό είναι πανάκεια, τις διάφορες πομπές του JAES τις έχουμε σούρει στο Journal Club).
http://www.emimikos.gr/shop/product....cat=324&page=1
(ST-13-3 KODA Βάσεις ηχείων δαπέδου 48,30€)
..Να τις επαιρνα;
"What we cannot speak about we must pass over in silence."
Τι να πεις ...Quote:
I’ll write to you now because they might be a key for you: I wanted to write that my work consists of two parts: of the one which is here, and of everything which I have not written. And precisely this second part is the important one.
Εδώ υποψιάζομαι ότι υπεισέρχεται μεταφραστική παρανόηση. Όπως εγώ διαβάζω το κείμενο, με τη λέξη drive δεν εννοεί την οδήγηση από ενισχυτή, αλλά τη ρυθμική ανάπτυξη της μουσικής. Στα Αγγλικά αν πούμε "this band's got drive", αυτό εννοούμε. Η αλήθεια είναι ότι, όπως συνήθως συμβαίνει σε παρόμοια κείμενα, η μία ασάφεια διαδέχεται την άλλη. Πρόκειται για μία τέχνη, την τέχνη του να λες πολλά και επικολυρικά χωρίς εν τέλει να λές τίποτα, που τα δικά μας καμάρια, οι Αμπουθίφουλες, οι πιανοπερέτουλες, οι βοροσιλικάτοι και οι λοιπές αγράμματες δυνάμεις, έχουν καλλιεργήσει στον ύψιστο βαθμό.