http://www.youtube.com/watch?v=cFL1LGMUqu0http://www.youtube.com/watch?v=aJ1mccfp6tg
Printable View
Λένε πως αν κάτι σʼ αρέσει, σʼ αρέσει απʼ την αρχή. Not so with Blonde on Blonde. Το γνώρισα πρώτη φορά στα δεκαεννιά και μου φάνηκε συνηθισμένο μπλουζ ροκ. Ο Dylan ακουγόταν γερασμένος και το γκρουπ φαινόταν να σέρνεται. Η κασέτα που μου έδωσαν δεν είχε όλο το άλμπουμ και ο ήχος ήταν τρισάθλιος. Τρία χρόνια μετά η κασέτα δεν είχε αλλάξει, άλλαξα όμως εγώ. Η δεύτερη φορά που την άκουσα υπήρξε μοιραία. Για χρόνια ξυπνούσα και κοιμόμουνα με τα τραγούδια. Όταν αποσυντέθηκε η ταινία, δοκίμασα βινύλιο και cd. Παίζανε καλύτερα, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Κάτι τους έλειπε· σταμάτησα να τ' ακούω. Αργότερα το ξαναβρήκα σε sacd· δεν ξέρω πώς, μου έδινε την ίδια αίσθηση με την ανεκδιήγητη κασέτα. Και ούτε που μʼ αρέσουν τα sacd.
Στο Blonde on Blonde ο Dylan εγκατέλειψε τη μετρονομική ακρίβεια του Highway 61 Revisited και άφησε τους μουσικούς του νʼ ανασάνουν. Εγκατέλειψε όμως και τον εαυτό του: ναρκωτικά, εμμονές, κυνισμός. Τα τραγούδια τα έγραψε στο πόδι. Το γκρουπ ξεκινούσε να παίζει χωρίς να ξέρει πώς θα τελειώσει. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τον Πεφωτισμένο. Τα κομμάτια είναι όλα ερωτικά, ο Dylan όμως λέει ότι μιλάνε για τη Δευτέρα Παρουσία. Τον πιστεύω: είναι ο μόνος μετά τον Joyce που μετουσίωσε το τετριμμένο, το καθημερινό, το ευτελές, σε ανεπανάληπτο, αιώνιο, μεταφυσικό. Το δίσκο τον άκουσα χιλιάδες φορές, για να σιγουρευτώ ότι θα τον θυμάμαι και μετά θάνατον. Γιατί χωρίς τη Μουσική αυτός ο κόσμος θυμίζει βουβή κωμωδία· και πολύ φοβάμαι ότι το ίδιο θα θυμίζει και ο επόμενος.