-
Στον εκτενή κατάλογο θα μπορούσε να προσθέσει κανείς και τον Nick Drake, αν υπολογίσει τα χρόνια του όχι κατά το διεθνές μετρικό σύστημα (27=27+), αλλά κατά το ελληνικό (έκλεισε τα 26 =μπήκε στα 27). Ο Nick εξάλλου ήταν πάντα πολύ ώριμος για την ηλικία του..
-
Ναι, στην ίδια ηλικία ήταν κι o Otis Redding. Όμως αυτός το μυρίστηκε.. http://www.youtube.com/watch?v=wzrXc68gNjQ
-
-
-
-
Sein und Zeit
Καθώς περνάνε τα χρόνια θυμάται κανείς μόνο τα πράγματα που έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία. Έχω λοιπόν ξεχάσει εντελώς την πρώτη μου ημέρα στο σχολείο, τον πρώτο μου έρωτα και το τελευταίο μου τσιγάρο, θυμάμαι όμως με κάθε λεπτομέρεια την πρώτη φορά που άκουσα Χέντριξ σε μια εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη κάποιο απόγευμα του Μαΐου πριν από ένα τέταρτο του αιώνα. Ήταν το Purple Haze και μια σκέψη με χτύπησε πριν βυθιστώ στο satori: «Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι τέτοιο; Κι όμως θα πρέπει να υπάρχει!». Ποτέ φυσικά δεν κατάφερα να δώσω ικανοποιητική απάντηση, αφού η ιδιοφυΐα δεν εξηγείται, με τα χρόνια όμως μου φάνηκε πως βρήκα μια άκρη.
Το μυστικό του Χέντριξ κρύβεται ίσως στη σχέση του με το χρόνο, τον οποίο και κάμπτει με τη βαρύτητα της μουσικής του. Το παίξιμό του δεν ακολουθεί κάποιον καθιερωμένο ρυθμό, αλλά συμπιέζει και επιμηκύνει το χρονικό συνεχές σύμφωνα με τις εσωτερικές επιταγές της ίδιας της μουσικής, δημιουργώντας μια διαταραχή της αντίληψης τόσο πρωτόγνωρη, αλλά και τόσο συνεπή, όσο και η γεωμετρία του Riemann. Μπροστά του όλοι οι άλλοι κιθαρίστες ακούγονται αγχωμένοι και βιαστικοί, ενώ αυτός κιθαρωδεί ὡς ἐξουσίαν ἔχων. Πολλοί φυσικά προσπάθησαν να τον μιμηθούν ή και να τον ξεπεράσουν. Εις μάτην: για να γίνεις Χέντριξ, πρέπει να είσαι ο Χέντριξ.
-
-
-
-
-
-
-
-
-
A song for Jeffrey-(Live in Stockholm 1969).
http://www.youtube.com/watch?v=zSIU6...eature=related
Gonna lose my way tomorrow,
gonna give away my car.
I'd take you along with me,
but you would not go so far.
Don't see what I do not want to see,
you don't hear what I don't say.
Won't be what I don't want to be,
I continue in my way.
Don't see, see, see where I'm goin',
Don't see, see, see where I'm goin',
Don't see, see, see where I'm goin' to,
I don't want to.
Everyday I see the mornin' come on in the same old way.
I tell myself tomorrow brings me things I would not dream today.
-
-
-
-
-
-
-
-
Vassilis: Satisfaction
συγνώμη που επεμβαίνω στο thread, και αν σας το χαλάω να ζητήσω από τον dStam να σβήσει το πόστ μου,
αλλά και εγώ θα τη σφάξω άμα τη πετύχω.
την πρωθυπουργομήτωρ Μαργαρίτα εννοώ. : )
-
-
-
Καλοκαίρι 2008, περασμένα μεσάνυχτα. Κλείνω τα φώτα και πέφτω στο κρεβάτι να κοιμηθώ, χωρίς επιτυχία. Σηκώνομαι να πάω προς νερού μου, αλλά το φως στην τουαλέτα δεν ανάβει. Ούτε και στο διάδρομο. Διακοπή ρεύματος, μουρμουρίζω, από τα κλιματιστικά. Στο καθιστικό ακούγεται να παίζει μουσική, ένα παλιό κομμάτι των 13th Floor Elevators, You can’t hurt me anymore. Κάτι δεν πάει καλά. Καθώς πλησιάζω στη μουσική, αισθάνομαι μια απειλητική παρουσία να μου φέρνει σύγκρυο: τη νιώθω, είναι πίσω από την πόρτα. Ανοίγω να δω, αλλά κυριεύομαι από ένα πρωτόγνωρο αίσθημα καθαρού πανικού: πηγή του είναι μια νευρική μαύρη σκιά δίπλα στον τοίχο, αναμφίβολα γυναικεία χωρίς να ξέρω γιατί. Μια κραυγή πάει να βγει από μέσα μου, αλλά δεν μπορεί. Ακούω τη γυναίκα μου να με φωνάζει και ξαφνικά βρίσκομαι πάλι στο κρεβάτι: με ταρακουνάει για να ξυπνήσω. Τα καταφέρνω με δυσκολία, αλλά τη βρίσκω να κοιμάται.
Δυο χρόνια μετά, και έπειτα από αναρίθμητες νυχτερινές επισκέψεις, είπα να δω μια ταινία με φαντάσματα, μπας και συνέλθω δια της ομοιοπαθητικής. Ήταν η «Έκτη Αίσθηση», αλλά τη σταμάτησα στη μέση: κάποια στιγμή ο μικρός συναντά στην κουζίνα μια πεθαμένη γυναίκα με κομμένες τις φλέβες που του φωνάζει υστερικά: You can’t hurt me anymore..You can’t hurt me anymore!
Απόψε είπα ν' ακούσω το τραγούδι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Το δίσκο τον έχω πετάξει από καιρό..
http://www.youtube.com/watch?v=wthZwlvGsIk
-
-
-
-
-
-
-
-
Όχι, δεν είναι ο Kurt Cobain, είναι ο Alex Spyropoulos..http://www.youtube.com/watch?v=bUrkEWNYAVM
-
-
http://www.youtube.com/watch?v=FmuswTEGF-U
This may not be our year, but the song remains the same!
-
-
-
-