http://www.youtube.com/watch?v=3a7cHPy04s8
Printable View
Vassilis: Satisfaction
συγνώμη που επεμβαίνω στο thread, και αν σας το χαλάω να ζητήσω από τον dStam να σβήσει το πόστ μου,
αλλά και εγώ θα τη σφάξω άμα τη πετύχω.
την πρωθυπουργομήτωρ Μαργαρίτα εννοώ. : )
Καλοκαίρι 2008, περασμένα μεσάνυχτα. Κλείνω τα φώτα και πέφτω στο κρεβάτι να κοιμηθώ, χωρίς επιτυχία. Σηκώνομαι να πάω προς νερού μου, αλλά το φως στην τουαλέτα δεν ανάβει. Ούτε και στο διάδρομο. Διακοπή ρεύματος, μουρμουρίζω, από τα κλιματιστικά. Στο καθιστικό ακούγεται να παίζει μουσική, ένα παλιό κομμάτι των 13th Floor Elevators, You can’t hurt me anymore. Κάτι δεν πάει καλά. Καθώς πλησιάζω στη μουσική, αισθάνομαι μια απειλητική παρουσία να μου φέρνει σύγκρυο: τη νιώθω, είναι πίσω από την πόρτα. Ανοίγω να δω, αλλά κυριεύομαι από ένα πρωτόγνωρο αίσθημα καθαρού πανικού: πηγή του είναι μια νευρική μαύρη σκιά δίπλα στον τοίχο, αναμφίβολα γυναικεία χωρίς να ξέρω γιατί. Μια κραυγή πάει να βγει από μέσα μου, αλλά δεν μπορεί. Ακούω τη γυναίκα μου να με φωνάζει και ξαφνικά βρίσκομαι πάλι στο κρεβάτι: με ταρακουνάει για να ξυπνήσω. Τα καταφέρνω με δυσκολία, αλλά τη βρίσκω να κοιμάται.
Δυο χρόνια μετά, και έπειτα από αναρίθμητες νυχτερινές επισκέψεις, είπα να δω μια ταινία με φαντάσματα, μπας και συνέλθω δια της ομοιοπαθητικής. Ήταν η «Έκτη Αίσθηση», αλλά τη σταμάτησα στη μέση: κάποια στιγμή ο μικρός συναντά στην κουζίνα μια πεθαμένη γυναίκα με κομμένες τις φλέβες που του φωνάζει υστερικά: You can’t hurt me anymore..You can’t hurt me anymore!
Απόψε είπα ν' ακούσω το τραγούδι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Το δίσκο τον έχω πετάξει από καιρό..
http://www.youtube.com/watch?v=wthZwlvGsIk