http://www.youtube.com/watch?v=kcsQSkT6a48
Printable View
Διάβαζα παλιότερα ότι το τάδε μηχάνημα αποδίδει πιστά την ατμόσφαιρα της ηχογράφησης και πίστευα πως πρόκειται απλώς για μια τραβηγμένη μεταφορά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Κάποια στιγμή όμως βρέθηκε στο σπίτι μου ένα δισκάκι με live του Σαββόπουλου και είπα να το δοκιμάσω στο pc, όπου και παίζω συνήθως μουσική, δεδομένου ότι είναι μόνιμα ανοιχτό, συνδεμένο στο σύστημα, και με τη βοήθεια της σχετικής κάρτας μού δίνει ό,τι χρειάζομαι από το χώρο του computer audio. «Καλούτσικο είναι», σκέφτηκα, αφού έπαιξα μερικά κομμάτια που μετέφερα στο δίσκο – πριν φύγω όμως για τη δουλειά, είπα να δοκιμάσω το δισκάκι και στην προσωπική μου αδυναμία, ένα καταργημένο ουσιαστικά cdp που χρησιμοποιώ συνήθως σε ειδικές περιπτώσεις. Προτού αρχίσει καν η μουσική, με τα πρώτα χειροκροτήματα αισθάνθηκα ξαφνικά μυρωδιές και εικόνες καλοκαιρινής νυκτός από τη Θεσσαλονίκη, όπου και πέρασα μερικούς μήνες μετά το στρατό σκοτώνοντας το χρόνο μου ως οικοδόμος την ημέρα και ως περιηγητής τη νύχτα – αισθήσεις έκτοτε εντελώς ξεχασμένες. Η ψευδαίσθηση κράτησε ως τα μισά του δίσκου, οπότε και έδωσε τη θέση της στη σκονισμένη και παρακμιακή ατμόσφαιρα της Αθήνας του ʼ80 που συναντάει κανείς σε πολλούς δίσκους του ελληνικού ροκ. Αναζητώντας πληροφορίες για τα κομμάτια διαπίστωσα το προφανές: τα μισά είχαν ηχογραφηθεί στη Θεσσαλονίκη (σε κλειστό χώρο αρχές Απριλίου!) και τα άλλα μισά στην Αθήνα. Ποτέ δεν κατάφερα να ξυπνήσω τις ίδιες αισθήσεις με άλλο μέσο πλην του συγκεκριμένου cdp, η αλήθεια είναι όμως ότι δεν το προσπάθησα και πολύ, αφʼ ενός μεν γιατί δεν τρελαίνομαι για το Σαββόπουλο, αφʼ ετέρου γιατί μʼ ενοχλεί και η νοσταλγία. Αντʼ αυτού ξεκίνησα τα βράδια να διαβάζω το «Salonica, City of Ghosts» του Mark Mazower που σκονιζόταν ως τότε στη βιβλιοθήκη, ακούγοντας παράλληλα το Night Air του φιλέλληνα Βλάινε Λ. Ρέινινγερ..
http://www.youtube.com/watch?v=zVeAgAePTnw