Originally Posted by
dStam
Θα μου επιτρέψεις να διατηρήσω την άποψή μου, ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με θυσία. Η θυσία ορίζεται ως η "εκούσια απώλεια προκειμένου να επιτευχθεί κάποιος στόχος". Αξίζει να προσπαθήσεις να προσαρμόσεις τα διάφορα συμβάντα του είδους (γενικά και όχι μόνο το συγκεκριμένο) με τον ορισμό και θα δεις ότι κάτι λείπει. Πρώτον, ο Στόχος. Δεύτερον, η εκουσία επιλογή (προς το θάνατο). Αυτό το τελευταίο δεν το λέω εγώ, το λέει ο ίδιος ο... Ζουράρης που παραθέτεις χαρακτηρίζοντας τον συγκεκριμένο άνθρωπο "new wave –ήρωα (που) δεν πολεμούσε, έπαιζε παίγνιον εξομοιώσεως όπως τα παιδαρέλια που τα βλέπουμε μπροστά στην οθόνη των simulator games". Επομένως, μάλλον με ατύχημα πάνω στο παιχνίδι έχουμε να κάνουμε και η βασική μου διαφορά δεν είναι φυσικά με τον (κυριολεκτικότατα) αδικοχαμένο άνθρωπο αλλά με τους διάφορους πατριδοκάπηλους κονδυλοφόρους και δήθεν ιδεαλιστές τύπου Ζουράρη και άλλων, οι οποίοι χρησιμοποιούν τέτοιου τύπου καταστάσεις απλώς για να παρελάσουν τις μουτσουνάρες τους από την πασαρέλα της δημοσιότητας με όποιο τρόπο βρουν πρόσφορο.
Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι πέραν της κακογουστιάς τους, δημιουργούν και ένα "κοινό" πρόθυμο να δεχτεί τέτοιες "θυσίες", δημιουργούν δηλαδή τις συνθήκες για την αέναη επανάληψη τέτοιων ατυχών περιστατικών και το αντανακλαστικό που κι εσύ επιδεικνύεις: Αντί να αναζητήσεις αίτια και ευθύνες για την απολύτως απαράδεκτη κατάσταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο Αιγαίο (και εννοώ στη δική μας πλευρά), μένεις με το στόμα ανοικτό από θαυμασμό, σε ό,τι σου πασάρουν για πραγματικότητα, έτοιμος να λοιδωρήσεις τον έχοντα διαφορετική άποψη με διάφορα τσιτάτα τύπου "αιδώς αργείοι".
Η κυρία Πατουλίδου και ο κύριος Δήμας, τώρα, απέχουν ακόμη περισσότερο του ήρωα (τουλάχιστον ο Σιαλμάς πλήρωσε το απόλυτο τίμημα). Άνθρωποι που έκαναν τη δουλειά τους ήταν αμφότεροι (απλώς, στην Ελλάδα τείνουμε να θεωρούμε ήρωα όποιον κάνει τη δουλειά του) εκμεταλλεύθηκαν δε τους κόπους τους στο έπακρο και αν με ρωτάς, καλώς έκαναν, αλλά δε θα τους βάλω και στο ίδιο βάθρο με το... Λεωνίδα της Σπάρτης, με το συμπάθειο δηλαδή.