Μπαίνω στον κόπο να "απαντήσω", τρόπος του λέγειν, στο κείμενο του Θεοδωράκη μόνο και μόνο για έναν λόγο. Είναι γραμμένο από έναν άνθρωπο που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει σεβασμού, για πολλούς λόγους. Και, όντας ακριβώς τέτοιος, έχει αυξημένες ευθύνες. Άνθρωποι σαν αυτόν είναι η ουσία του προβλήματός μας, επειδή δεν μίλησαν όταν έπρεπε, ή όταν μίλησαν δεν είπαν αυτά που έπρεπε και όφειλαν να πουν. Δηλαδή την αλήθεια. Πιστεύω ότι ο Θεοδωράκης κάνει λάθη στην ομιλία του και νομίζω ότι μπορώ να καταδείξω μερικά. Ας δούμε μερικά σημεία.
Quote:
1. (...)μόνοι μας, ο ένας με τον άλλο, θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τη δύναμη που θα μας σώσει.
Εντυπωσιάζει από μόνο του το γεγονός ότι ένας άνθρωπος, έχοντας βιώσει στο πετσί του τον ελληνικό εμφύλιο και ό,τι επακολούθησε (ακόμη και μετά την μεταπολίτευση) εξακολουθεί να πιστεύει κάτι τέτοιο. Μπορεί να ισχύει "τοπικά" δηλαδή σε επίπεδο συντεχνίας όπου καλά οργανωμένες ομάδες προσατεύουν τα δικαιώματά τους και, δόξα τω θεω, αυτό το κάνουμε πολύ καλά στην Ελλάδα. Αντιθέτως, εγώ θα ήθελα ένα σύστημα που να θέτει τις βάσεις για την ανεξαρτησία του "ενός από τον άλλο". Αυτές οι βάσεις λέγονται Κανόνες, Νόμοι, Σύνταγμα, Πολίτευμα. Πριν προχωρήσουμε σε αναγνώριση εξωτερικών εχθρών, λοιπόν, καλόν θα ήταν να διαβάσουμε και λίγο Αγωγή του Πολίτη. Είμαι σίγουρος ότι εκεί θα βρούμε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, κάποια από τα οποία αφορούν υποχρεώσεις δικές μας προς άλλους και όχι μόνον υποχρεώσεις άλλων προς εμάς.
Quote:
2. Η σημερινή κυβέρνηση εκλέχτηκε τον Οκτώβριο του 2009, μόνο και μόνο γιατί μας διαβεβαίωσε ότι αντίθετα από την κυβέρνηση Καραμανλή (...)
Ασφαλώς, αστειεύεται! Δεν μπορεί να πιστεύει σοβαρά ότι αυτοί τους οποίους εμπιστεύεται ότι θα "δημιουργήσουν τη δύναμη που θα τους σώσει" είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να θεωρούν ότι τα τρέχοντα προβλήματα είναι προβλήματα "πολιτικής", ότι πράγματι "λεφτά υπάρχουν" και άλλες τέτοιες ανοησίες. Υπάρχει μια τεράστια αντίφαση σε αυτό το συλλογισμό: Είτε ο "λαός" είναι τόσο μαλάκας ώστε πιστεύει ότι του τάζουν, οπότε ουδόλως πρέπει να τον εμπιστευόμαστε (ανοίγοντας το δρόμο σε διάφορους εξαιρετικά επικίνδυνους πεφωτισμένους...) είτε είναι ώριμος και ικανός να πάρει την τύχη του στα χέρια του, οπότε είναι βέβαιον ότι δεν πιστεύει πραγματικά σε τέτοιες ανοησίες. Κατά την προσωπική μου άποψη, ισχύει το δεύτερο και επομένως η σημερινή κυβέρνηση εκλέχτηκε ως μια ακόμη μετάπτωση της κοινωνίας από τον έναν πόλο της εξουσίας στον άλλο (όπως γίνεται για δεκαετίες) με την προσδοκία ότι η ζωή θα συνεχιστεί όπως πρώτα.
Quote:
3. Ετσι πέρασαν, όπως είπα και πριν, πολύτιμοι μήνες, κατά τους οποίους όχι μόνο δεν κάναμε τίποτα, αλλά βοηθούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις ώστε, στο τέλος, οι Τράπεζες να πάψουν να μας δανείζουν κι έτσι να οδηγηθούμε στο δίλημμα «Πτώχευση ή ΔΝΤ».
Είμαι ηλεκτρολόγος και όχι οικονομολόγος επομένως δεν μπορώ να αποδείξω άμεσα αυτό που θα πω. Όμως, διαβάζοντας (και όχι ακούγοντας ειδήσεις των 20:30) έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι μακροοικονομικό, λειτουργεί δηλαδή και (ελπίζουμε ότι) επιλύεται σε κλίμακες χρόνου μεγαλύτερες του μήνα. Μου φαίνεται, λοιπόν, περίεργο το ότι ο Θεοδωράκης προκρίνει την άποψη ότι για ένα πρόβλημα δεκαετιών, όπως ο ίδιος το περιγράφει, ευθύνονται οι πρώτοι μήνες της συγκεκριμένης κυβέρνησης. Ούτε και προτίθεμαι να πιστέψω ότι απλά πυροσβεστικά μέτρα θα αρκούσαν για να ανατρέψουν μια πορεία η οποία είχε ξεκινήσει πολύ καιρό πριν. Για να πάω το συλλογισμό μακρύτερα, δεν φταίει ούτε η τελευταία κυβέρνηση. Ούτε η προτελευταία. Φταίει το σύνολο των κυβερνήσεων (ίσως με διαφορετικά βάρη) και επομένως φταίμε όλοι.
Quote:
4. (...) η Ελλάδα παραιτείται από τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας "αμετάκλητα και άνευ όρων"
Δεν γνωρίζω τον κύριο Κασιμάτη και δεν έχω διαβάσει το Μνημόνιο. Αλλά μου φαίνεται περίεργο να υπάρχει τέτοιου είδους όρος στην σύμβαση αυτή, διότι είναι όρος πρακτικώς ανεφάρμοστος. Ας, υποθέσουμε, προς στιγμήν ότι, όντως, υποκείμεθα είς "κατάσχεση, αναγκαστική εκτέλεση κλπ. κλπ". Αυτά έχουν σημασία μόνον σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι δύο πλευρές συνομολογούν περί μιας κοινής διαδικασίας. Η "Εθνική Κυριαρχία", δηλαδή το δικαίωμα επί εδαφών, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας, κλπ δεν εκχωρείται από κανέναν. Μόνον κατακτάται. Αν οι Γερμανοί -λέμε τώρα- αποφασίσουν ότι τους ανήκει η χώρα θα πρέπει να έλθουν να την καταλάβουν. Αυτό σημαίνει ένοπλη σύγκρουση και έχω ορισμένες αμφιβολίες για το κατά πόσον η δανειακή σύμβαση θα μπορούσε να περιλαμβάνει "προστασία των δανειστών" από τέτοια θέματα. Θα αισθανόμουν πιο ασφαλής και ενημερωμένος, επί του προκειμένου, αν ο κύριος Κασιμάτης εξηγούσε με σαφήνεια τί ακριβώς σημαίνει αυτός ο όρος στην πράξη. Διότι υποψιάζομαι ότι με τον όρο Εθνική Κυριαρχία, κάποιοι εννοούν άλλα πράγματα. Για παράδειγμα το δικαίωμα ορισμένων Ελλήνων να τεμπελιάζουν. Ή το δικαίωμα ορισμένων άλλων να εισπράττουν πόρους και να "εργάζονται" σε οργανισμούς χωρίς να παρέχουν έργο, ή άλλων να φοροδιαφεύγουν συστηματικά. Με άλλο λόγια το δικαίωμα στην κλοπή. Κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να βαφτίζουμε την καλοπέραση κάποιων "εθνική κυριαρχία".
Ο ίδιος ο Θεοδωράκης αναφέρει ένα εξαιρετικό παράδειγμα που αντικρούει τις ιδέες αυτές: Οι σκληροί όροι που έθεσει ο Σεξπηρικός Σάιλοκ τελικώς δεν εφαρμόστηκαν ποτέ και ο ίδιος βρέθηκε σε πολύ άσχημη θέση.
Quote:
5. Ολα τα στοιχεία μάς δείχνουν ότι ο βασικός υπεύθυνος(...) ήταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ το διάστημα μεταξύ 1981 και 1989.
Προθύμως δέχομαι τη θέση αυτή. Δεν σκοπεύω να εξετάσω την ορθότητά της διότι είναι αδιάφορη. Η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, βρίσκεται στην θέση της ελέω λαού. Το πρόβλημα με το δικαίωμα της ψήφου είναι ότι είσαι συνυπεύθυνος, πάντα και σε όλες τις περιπτώσεις. Για αυτό πρέπει να προσέχεις τι ψηφίζεις και να αποφασίζεις με ευθύνη και όχι με βάση τα σημαιάκια και τις "προσλήψεις". Και πρέπει να μιλάς όχι μόνο όταν θίγονται δικά σου δικαιώματα αλλά και όταν θίγονται δικαιώματα άλλων. Για παράδειγμα, δεν ενθυμούμαι τον Θεοδωράκη την περίοδο 81-89 να έχει αντιρρήσεις για ό,τι γινόταν τότε. Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του σε φυλακές για ιδεολογικούς όρους, δηλάδή όχι για κάποιον που είχε πρόβλημα να εκφραστεί εκτός ρεύματος. Επομένως, γνώριζε τι συνέβαινε και το επικροτούσε. Αυτό ισχύει για όλους. Που ήταν όταν "οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ" σπαταλούσαν πόρους για το ομαδικό βόλεμα των ημέτερων; Γενικεύω το ερώτημα: Που ήταν όλοι όσοι έχουν σήμερα άποψη "για το Μνημόνιο" όταν το σύμπλεγμα κυβερνήσεων διαφόρων χρωμάτων, γραφειοκρατίας, συνδικαλιστών και κάποιας ακαθόριστης ομάδας με "συμφέροντα" έπαιρναν τις αποφάσεις που θα οδηγούσαν στο μνημόνιο; Πότε παραιτήθηκε κάποιος ενός ή περισσότερων προνομίων, προβλέποντας το προφανές: Οτι το προνόμιο αυτό, όντας ανεδαφικό θα μας φέρει κάποια στιγμή σε δύσκολη θέση; Ποτέ. Στην πραγματικότητα, όλοι την τσέπη τους κοιτούσαν και ακόμη και τώρα, την ύστατη ώρα, κάνουν ακριβώς το ίδιο. Και, ας με συγχωρήσει ο κύριος Θεοδωράκης, η δική μου εμπειρία είναι ότι δεν μιλάμε για μια ελιτ, ή την πλουτοκρατία στην οποία αναφέρεται συχνά το ΚΚΕ, αλλά για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, δεκάδων ίσως εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι είναι απλώς κακομαθημένοι και δεν δέχονται με τίποτε να βγάλουν το ψωμί τους δουλεύοντας και φορολογούμενοι.
Quote:
6. (...) κάποια ομάδα μελετητών, που εδρεύει στο Στάτφορ των ΗΠΑ, προβλέπει ότι σύντομα η Ελλάδα θα χάσει το Αιγαίο, οπότε θα σβήσει ως χώρα
Έλα! Σοβαρά; Κι εγώ ξέρω κάποια άλλη ομάδα μελετητών που προβλέπει το τέλος του πλανήτη το 2012. Αυτό το αποκούμπι των ξένων που επιβουλεύονται τμήματα του ελληνικού εδάφους είναι πλέον τόσο φθαρμένο που καταντά γραφικό. Όταν οι ΕΑΜοΒούλγαροι κατέβουν από τα βουνά να βιάσουν τις αδελφές μας, ειδοποιήστε με να καταταγώ εθελοντικά στην εθνική άμυνα. Μέχρι τότε, δώστε μου έναν λόγο να το κάνω. Και να είναι ένας καλός λόγος, παρακαλώ, γιατί βαρέθηκα να δουλεύω σα σκύλος από τα 18, για να μάθω ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μου οι οποίοι παίρνουν "επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία τους", ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι για τους οποίους το κράτος έχει εγγυηθεί "ελάχιστα ποσοστά κέρδους" και γιατί αυτή ακριβώς η συμπεριφορά, μπορεί να με κάνει να πιστεύω ότι τελικώς, μια διοίκηση Βρυξελλών, Σόφιας, ή Υψηλής Πύλης, δεν μπορεί να είναι και πολύ χειρότερη από μια διοίκηση Αθήνας. Και αυτό, νομίζω, είναι ένας πραγματικός Εθνικός Κίνδυνος.