Με τον Άγιο ΕυστρατιοΝίκη Νίκο Σιαλμά, μωρίας εγκώμιον
Όταν το πρωτοπαλλήκαρο του Γένους έπεσε στο Αιγαίο, για να μείνει το Αιγαίο, Αιγαίο και να παρηγορεί τον Αιγέα, συλλογιστικά πως πρώτη φορά, ίσως, στην αργόσυρτη διάρκειά μας, τα σημερινά παιδιά μας είναι μάλλον πιο σωστοί, δηλαδή πιο τραγικοί ήρωες από τους παλιούς.
Ο Καραϊσκάκης κι οι Γυναίκες στο Χορό του Ζαλόγγου, ο Αυξεντίου και η Αντιγόνη πέθαναν για κάτι.
Ο ανθυποσμηναγός Νίκος Σιαλμάς πέθανε για «τίποτε».
Οι άλλοι είχαν πόλεμο. Ο new wave –ήρως Νίκος Σιαλμάς δεν πολεμούσε, έπαιζε παίγνιον εξομοιώσεως όπως τα παιδαρέλια που τα βλέπουμε μπροστά στην οθόνη των simulator games.
Εκεί, όταν το ηλεκτρονικό αποδειχθεί ανώτερης τεχνολογίας από τα αντανακλαστικά τους, τα παιδιά, χωρίς κέρματα πια, φεύγουν. Όταν όμως το τουρκικό ηλεκτρονικό φάνηκε πιο προηγμένο από το δικό του, ο Νίκος Σιαλμάς δεν έφυγε. Βούτηξε. Έμεινε.
«Τι κάνεις, Γέροντα;» Εδώ μένω, λέμε στο «Γεροντικόν» μας.
Και τι θάχανε αν έφευγε;
Θα τον είχε σημαδέψει ο τούρκος, θα επέστρεφε στη βάση του με μία φωτογραφία «ήττας» δικαιολογημένης, αφού το τουρκικό μηχάνημα ήταν καλύτερο, το πολύ-πολύ να καθυστερούσε η προαγωγή του, εκτός αν ήταν πασόκος ή νεοδημοκράτης, οπότε θα γινόταν βουλευτής Επικρατείας (όσης θάμενε μετά την υπογραφή της Ελληνοτουρκικής φιλίας) κι ίσως το βράδυ θα είχε βγει, αν ήταν λίγο ντάουν, για να ξαναέρθει στα χάϊ του.
Ο Νίκος Σιαλμάς όμως έμεινε εκεί στα χάϊ για να πέσει ντάουν.
Επί πτερύγων ανέμων, για να γίνει κύμα μέσα στα «κύματα άφθαρτου φωτός»…
Έμεινε να πέσει και επιμένων έπεσε.
Όχι στην οθόνη. Στο Αιγαίο!
Για την πατρίδα;
Είπαμε, όχι. Η πατρίδα δεν είναι σε πόλεμο με κανένα, ούτε καν με τον εαυτό της.
Γιατί έπεσε τότε το πρωτοπαλλήκαρο;
Για μια οθόνη. Νεφέλης περί, όπως προέβλεψε ο Τραγικός.
«Για ένα αδειανό πουκάμισο», χωρίς Ελένη.
Για μια οθόνη.
Ναι, όσο το σκέφτομαι, βλέπω πως ο Νίκος Σιαλμάς, «εν σαρκί περιπολών θεός», εκεί ψηλά στον βυθό του Ουρανού μας, παίζοντας αερομαχίες στις αμμουδιές του Ομήρου, την γλώσσα μου την κράτησε Ελληνική, την κόρη μου, δροσοβολούσα και την Παναγία, βρεφοκρατούσα, εις τον αιώνα των αιώνων.
Παίζοντας μέσα από μια οθόνη, για, μια οθόνη.
Γιʼ αυτό και περισσότερη τιμή του πρέπει του παιχνιδιάρικου παιδιού μας.
Οι ιερές σκιές των προγόνων του, έπεσαν για κάτι χειροπιαστό, την νίκη ή το όνειδος.
Πολεμούσαν. Και ήταν μέσα στην ανάγκη.
Ο Νίκος Σιαλμάς έπεσε λοιπόν χωρίς νάχει ανάγκη, εκών, πετώντας προς το Εκούσιον πάθος, της οικείας του γνώμης Αυτοκράτωρ.
Όχι ως Έλλην, αλλά καλύτερος τους.
Διότι ο Νίκος Σιαλμάς έπεσε σκιαμαχώντας, κυνηγώντας σκιές στην οθόνη του, την στιγμή που όλες οι οθόνες τριγύρω του, με τρέϊλερ, σποτ και σπόνσορ, του δίδασκαν να κυνηγά χρήματα και αξιώματα, αν δεν ήθελε να καταντήσει σκιά του αληθινού winner της οθόνης…
Για ποιούς λόγους έπεσε λοιπόν το Πρωτοπαλλήκαρο;
Αίνιγμα και αιώρημα. Δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς.
Είναι βέβαιο, τουλάχιστον και για παρηγοριά μας, για ποιους λόγους δεν έπεσε:
α) Δεν έπεσε για την συνθήκη του Μάαστριχτ.
β) Δεν έπεσε για να πέσει το ποσοστό του δημόσιου ελλείμματος επί του Ακαθάριστου Εθνικού προϊόντος.
γ) Δεν έπεσε κατά λάθος.
Έπεσε, ως λάθος, για μια λάθος επίσημη Ελλάδα, που επιβάλει συνεχώς από την παιδεία της, τα ΜΜΕ της, τα πολιτικά της και τα διανοουμενίστικά της, ότι το σωστό και πρέπον του «πετυχημένου» και του «ανταγωνιστικού», είναι ακριβώς το αντίθετο απʼ αυτό που έπραξε και έπαθε ο αρχάγγελος ανθυποσμηναγός μας.
Να μην ακυρολογούμε λοιπόν. Ο αεροπόρος-νεομάρτυς δεν απογειώθηκε μέσα στην θάλασσα του ουρανού μας για την Ελλάδα των αεριτζήδων «που βγαίνουν στον αέρα», ούτε μαρτύρησε υπέρ των νταβατζήδων* που πουλάνε αέρα, σαπουνόφουσκες πολιτικές ή πομφόλυγες επιστημονικές.
Ο καταδύτης των θόλων είπε μόνο «αέρα»…
Γιʼ αυτό κι εμείς τώρα αναπνέουμε.
Αναπνέουμε, με το φιλί της ζωής που μας χάρισε ο, των υπερουράνιων βυθών μας, βουτηχτής.
Μα αυτός, γιατί το έκανε;
Αφού ήξερε ότι ήταν ένα παιχνίδι, ένα εξομοιωτικό μίμημα με νικητές και πεθαμένους μόνο στις στατιστικές σειρές στοχάστρων εικονικών…
Γιατί προτίμησε ένα θάνατο πραγματικό από μια κάκωση «εικονική»;
Γιατί ντράπηκε να «πεθάνει» στα ψέματα, ενώ δεν δίστασε να σκοτωθεί εντελώς αληθινά;
Μα, γιατί ανήκε στην άλλη Ελλάδα!! κι όχι την Ελλάδα της αρπαχτής, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή την Ελλάδα που ανήκει στην σύμμαχο Τουρκία του Συμφώνου Φιλίας, που ανήκει στο ΝΑΤΟ, γιατί ο Νίκος Σιαλμάς είπε: «Νάτο το τούρκικο και φάτο»
Γιατί ο φτερωτός κρυφομύστης μας, επί πτερύγων ανέμων, ήξερε από την κρυφή του μύηση στους αέρηδες, εκεί, στις υπερουράνιες μας θάλασσες, ότι πάντοτε επέρχεται «κάκωσις θανάσιμη», κι αυτή σε σκοτώνει, αν φανείς χωρίς φρόνημα μαλθακός και δεν προσκυνάς συνεχώς «μετά ρώμης» την κοινή ελπίδα του Κοινού των Ελλήνων:
«Αλγεινοτέρα γαρ ανδρί γε φρόνημα έχοντι η μετά του μαλακισθήναι κάκωσις ή ο μετά ρώμης και κοινής ελπίδος άμα γινόμενος αναίσθητος θάνατος» (Θουκυδίδης, Β, 43,6)
Έτσι, με τον τρόπο του Περικλή, στον Επιτάφιο του.
Πιο αλγεινή θα ήταν για τον Νίκο μας η κάκωσις από μία «εικονική» ξεφτίλα του στην οθόνη, παρά ο θάνατος του ο πραγματικός στο Αιγαίο.
Γιατί;
Διότι ο Νίκος μας, ανήκει στην Άλλη Ελλάδα: φρόνημα έχοντι. Σʼ αυτή που έχει φρόνημα. Σʼ αυτή που γνωρίζει ότι το μαλακισθήναι με την «τέχνη των στοχαστικών προσαρμογών», το μαλακισθήναι με το «τώρα είμαστε Ευρωπαίοι» και το «ανήκομεν εις την Δύσιν», πάντοτε είναι για την Ρωμιοσύνη και τον άντρα, όταν είναι άντρας και την γυναίκα όταν είναι γυναίκα και όχι Θάτσερ (Σ.Σ. η Μέρκελ σήμερα; ), ναι, πάντοτε είναι «κάκωσις» αλγεινοτέρα από τον θάνατο.
Διότι ο θάνατος, όχι του εξομοιωτικού παιγνίου, όχι ο μετά του μαλακισθήναι εικονικός, αλλά ο θάνατος όπως τον καταδέχθηκε ο Νίκος Σιαλμάς, υπήρξε ανεπαίσθητος, «αναίσθητος», διότι η ρώμη και το φρόνημα του είχαν απογειωθεί πάνω στα φτερά της «κοινής ελπίδος» του Γένους.
Η Σύναξη του δίδαξε τον Επιτάφιο κι όλη μαζί «η μετʼ ευδοξίας πλήθους αριστοκρατία» (Πλάτων: Μενέξενος, 8δ) του έψαλλε με τον Επιτάφιο της τα Εγκώμια του, για μιαν ακόμη Μεγάλη Παρασκευή του Γένους «… και θανάτω σου τον θάνατον ώλεσας και επήγασες τω κόσμω την ζωήν»
Εσύ σκόρπισες όλεθρο στον θάνατο και τον σκόρπισες εκεί στο Αιγαίο σου.
Εσύ πηγή του κόσμου της ζωής μας.
Εσύ, κατά τον τρόπο την άλλης Ελλάδος κόσμιος, αλλʼ όχι «κατά κόσμον»…
Διότι, «για την Ελλάδα ρε γαμώ το»
Για ένα φιλότιμο…
Άλλωστε, όπως όλοι οι παιχνιδιάρηδες μάρτυρες της θεότητας μας εσύ είχες τον Θεό σου, που σου έλεγε: «το γαρ φιλότιμο αγήρων μόνον» (Θουκυδίδης Β, 44, 4)
Ναι, μόνο το φιλότιμο δεν γερνάει ποτέ, άρα όσο έχεις φιλότιμο, παραμένεις αθάνατος.
...
συνεχίζεται -πρώτα ο Θεός- αύριο.
σημ/σεις. απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Ζουράρι, τον Σεπτέμβριο του ʼ92. στο περιοδικό 4Τ.
τα άρθρα δημοσιεύονταν υπό τον γενικό τίτλο «Ίσαλος Γραμμή».
το άρθρο το είχα σκανάρει -και το φύλαγα σαν κόρη οφθαλμού εδώ και πάρα πολλά χρόνια- αλλά λόγω του μεγέθους του (1.52 ΚΒ) δεν ανέβαινε.
(το είχα συζητήσει κανά-δύο φορές -ίσως και παραπάνω- και με τον dStam)
σήμερα, και μετά και την χθεσινή αποτυχημένη προσπάθεια μου να το ανεβάσω, αποφάσισα να κάτσω και να το αντιγράψω.
Η εργασία ήταν αρκετά κοπιαστική, γιατί προσπάθησα να μην αλλάξω -και -βασικά- δεν άλλαξα- ούτε κόμμα από το πρωτότυπο.
Οι -ελάχιστες- δικές μου παρεμβάσεις (ήθελα να κάνω πολύ περισσότερες) σε bold, italic ή εισαγωγικά, είναι με μώβ γράμματα.
(τα μαύρα bold είναι του αρθογράφου)
Τέλος, όποιος ενδιαφέρεται για το άρθρο, το οποίο σημειωτέον δεν μπόρεσα να το βρώ στο internet για να το κάνω link, μπορεί να το ζητήσει και να του το αποστείλω με eʼmail.
υ.γ. εκείνοι οι νταβαντζήδες, πού θα κατατρόπωνε ο λιλαλιχουδιμπουλούκος-ζαχαρωτοπούφ, τι έγιναν;
