..τα οποία τελευταία έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται.
Printable View
..τα οποία τελευταία έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται.
Αναφέρεσαι στα τετράποδα, προφανώς. Διότι τα δίποδα όχι μόνο δεν εξαφανίζονται, πολλαπλασιάζονται κιόλας! :mad:
Και μάλιστα τα δύο φαινόμενα είναι αλληλένδετα!
Γιατί να μην έχουμε κι εμείς τέτοιες κομμουνίστριες; Δεν πρόσεξα λέξη απ' όσα είπε.
http://www.star.gr/ellada_kosmos/128612/
Την ώρα που το σπίτι μας καίγεται, οι μεν αγωνίζονται για τα δίκαια των ευρωπαίων, οι δε για τα δίκαια των μεταναστών. Το πρόβλημά μας είναι τελικά η έλλειψη διορατικότητας ή μήπως η κατάρρευση του ενστίκτου της επιβίωσης;
Το πρόβλημά μας είναι μάλλον ότι δεν γνωρίζουμε τη λογική της γλώσσας μας. Υπάρχει λόγος που η λέξη «συμφέρον» έχει το «συν» ως πρώτο συνθετικό. Εμείς ανέκαθεν το μπερδεύαμε με το «διαφέρον».
Μην ξεχνάς, όμως, ότι η εξέλιξη της γλώσσας έχει εκφράσει την αλλαγή στη χρήση: Η λέξη "συμφέρον" συντάσσεται σχεδόν υποχρεωτικά με κάποια κτητική αντωνυμία, "συμφέρον μου", "συμφέρον σου", "συμφέρον τους" υποδηλώνοντας την δημιουργία υποομάδων στις οποίες το "συν" της λέξης αναφέρεται και έχει εφαρμογή. Κι ακόμη, υπάρχει και η απρόσωπη έκφραση, "συμφέροντα" που υποδηλώνει τα εκτός της ομάδας "μας" κίνητρα, ενώ αυτό που εσύ θεωρείς ως πραγματικό συμφέρον έχει ευτελιστεί στο "κοινό συμφέρον" το οποίο είναι μια ξεχωριστή και κάπως αξιοπερίεργη κατηγορία οριζόμενη προφανώς, μαθηματικά, ως το υποσύνολο-τομή των συνόλων συμφερόντων που δέχεται η κοινωνία οτι υπάρχουν. Κατά τα φαινόμενα, δε, η επιτυχία στην Ελληνική κοινωνία (και πιθανότατα και σε άλλες κοινωνίες) καθορίζεται από την τυχαία, κληρονομική ή συνειδητή επιλογή του ή των υποσυνόλων "συν" στα οποία έχει επιλέξει το άτομο να ανήκει και είναι ανεξάρτητη του ίδιου του ατόμου και των χαρακτηριστικών του. Εξ ου και τα προβλήματα που βιώνουμε την στιγμή αυτή, τουλάχιστον κατά την άποψή μου.
Κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Η «επιτυχία» εξάλλου στην χώρα μας συνήθως ταυτίζεται με το ανεμογκάστρι: τα παρήγορα λόγια θεωρούνται ότι επαρκούν για τη λύση πρακτικών προβλημάτων. Ο έλληνας αισθάνεται μεγαλύτερη ανάγκη να τον παπαρίσουν στον ώμο παρά να τον σηκώσουν στα πόδια του - στην ανάγκη και με τις κλωτσιές - και όποιος το κάνει γνωρίζει συνήθως επιτυχία. Η αναξιοκρατία είναι τόσο διαδεδομένη στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ώστε η μορφή ενός ανθρώπου που κατέχει το αντικείμενό του δεν είναι καν αναγνωρίσιμη. Και από θεωρία συνόλων δε σκαμπάζουμε και πολλά: το σόι αποτελεί την πρώτη αξία και τα υπόλοιπα περιέχονται. Ποτέ δεν κατάφερα για παράδειγμα να πείσω τον πατέρα μου πως είναι προτιμότερο να κάνει τη δουλειά του με κάποιον ικανό και τίμιο «ξένο» παρά με τον ανίκανο και απατεώνα συγχωριανό ή συγγενή του – κι ας τον έχουν εξαπατήσει επανειλημμένα γνωρίζοντας την αδυναμία του. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ο κόσμος όχι μόνον ανέχεται την φαυλότητα, αλλά την αναμένει και μάλιστα την απαιτεί!
Συμφέρον = interest = "διάφορο".
Έχω επίσης την εντύπωση ότι μας έκανε μεγάλο κακό η μυθολογία περί ενδόξων προγόνων. Δεν είναι σωστό να γεμίζεις τα μυαλά των παιδιών με ψευδαισθήσεις. Ούτε είναι αλήθεια ότι «έξω πάμε καλά». Καλύτερα φυσικά από εδώ, καμιά σχέση όμως με πραγματικά προκομμένους λαούς. Κάποτε πρέπει να το δούμε κατάφατσα: ποτέ δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε το στάδιο της μετριότητας. Ας κοιτάξουμε για παράδειγμα τι έχουν προσφέρει στον σύγχρονο πολιτισμό οι εβραίοι, έμποροι της διασποράς σαν κι εμάς, για να καταλάβουμε τι θα πει λαός πρώτης και τι τελευταίας σειράς. Η αρχαιολογία και η ποίηση είναι οι μόνοι τομείς στους οποίους έχουμε πραγματικά διακριθεί κι αυτό λόγω των αρχαίων που μας άφησαν τα μνημεία και τη γλώσσα τους. Αν θέλουμε να τη βγάλουμε καθαρή καλό θα ήταν να σκύψουμε το κεφάλι και να στρωθούμε στη δουλειά. Ο Καποδίστριας ήταν ο μόνος που το είχε καταλάβει αλλά τον πρόλαβε το σόι..