Αυτό το thread μου έφερε μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια, πρώτα ξύλο μετά διάβασμα.
Printable View
Αυτό το thread μου έφερε μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια, πρώτα ξύλο μετά διάβασμα.
Θα ήταν κάπως περισσότεροι, αλλά για λόγους που θα εξηγηθούν σε άλλο thread (εκεί όπου θα γίνει και η σχετική κριτική για την "αγορά" -περιμένω ακόμη την φάση της αυτοκριτικής αλλά δεν μου έχει μείνει και πολλή υπομονή ακόμη...) δεν είναι πάντα πρόθυμοι όλοι να συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες. Άλλοι είναι κακομάθημένοι, άλλοι ανεκπαίδευτοι, άλλοι ανοργάνωτοι και άλλοι απλώς γνωρίζουν καλά τα προϊόντα τους! :rolleyes:Quote:
(...) οι 11, ήταν ένα μικρό δείγμα της μεγάλης προσφοράς σε αυτή την κατηγορία…
Όχι...:rolleyes:Quote:
Πάντα έτσι δεν ήταν;
Λογικό μου φαίνεται αυτό.
Σε μία εποχή που ο ειδικός τύπος ήταν το «Ευαγγέλιο» για τους υποψήφιους αγοραστές, ποιος να ριψοκινδυνέψει μία άσχημη κριτική για το προϊόν του?
Καλώς ή κακώς, εκείνη την εποχή, τα «παιχνίδια», οι συμπάθειες, η περιορισμένη πληροφορία, αποθάρρυνε πολύ κόσμο να δώσει μηχάνημα προς δοκιμή.
Ταυτόχρονα, πολλοί δοκιμαστές είχαν «μεγαλώσει» με συγκεκριμένες εταιρείες, δεν είχαν ανοιχτά αυτιά για νέες, με προκατάληψη αντιμετωπίζονταν οι περισσότερες από αυτές που διεκδικούσαν το θρόνο του «βασιλιά»…
Ερχόμενοι στη σημερινή εποχή, αναρωτιόμαστε πως μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που δοκιμάζουν μηχανήματα ενώ εργάζονται στην εταιρεία που τα αντιπροσωπεύει, πως μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που δοκιμάζουν μηχανήματα και ταυτόχρονα είναι κατασκευαστές καλωδίων, πως μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που δοκιμάζουν μηχανήματα και είναι οι υπεύθυνοι για συνεργασίες που κλείνουν αντιπρόσωποι στις εκθέσεις, πως μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που δοκιμάζουν μηχανήματα κάτω από τον έμμεσο εκβιασμό του αντιπρόσωπου «Κοίτα να δεις, το προϊόν μου είναι παγκόσμιο best seller και αν στο δώσω να το δοκιμάσεις, ανεβάζοντας το image του περιοδικού σου, θα το βγάλεις καλύτερο απ’ ότι έχεις ακούσει και ΘΑ ακούσεις στο μέλλον»…
Προσπάθειες σαν του κυρίου Σταματάκου, θα έπρεπε να υποστηριχθούν απ’ όλους τους αντιπρόσωπους έστω και αν κάποιο μηχάνημα –έμμεσα- «θαβόταν».
Έτσι και αλλιώς, άσχημα μηχανήματα σήμερα δεν υπάρχουν.
Ίσως κάποιοι τα κοστολογούν κάτι τις παραπάνω μη έχοντας τη γνώση του ανταγωνισμού στην κατηγορία τιμής τους.
Τέτοιες δοκιμές κέρδος είναι για αυτούς, έμμεσο, τους βοηθάει να πιέζουν καταστάσεις, είναι δουλειά τους να αφυπνίζουν κατασκευαστές.
Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Οι αντιπρόσωποι είναι κατά πλειοψηφίαν Βαλκάνιοι. Το μόνο καλό που μπορεί να προκύψει είναι να αφυπνισθεί μία μερίδα του κόσμου και να καταλάβει το εξής απλούστατο: ότι όποιος δεν δίνει μηχάνημα για τεστ, κάτι φοβάται. Και αν δεν ξέρουμε εμείς τι φοβάται, ξέρει αυτός. Είναι πιθανό να συμβεί αυτό? Όχι. Ο κόσμος έχει λησμονήσει ότι αυτό που ξεκίνησε να κάνει ο dStam, κάποτε ήταν το αυτονόητο. Έχουμε πλημμυρίσει από αυτοδιορισμένους ριβιούερ, έμπλεους με το θράσος (και όχι το θάρρος) της γνώμης τους. Και είναι πολύ εύκολο να τους ξεχωρίσει κανείς: όσο και αν ψάξει, ηχητικό ψεγάδι δεν θα εντοπίσει στα κείμενά τους. Μόνο επαίνους. Το μόνο που τους αξίζει είναι το Σοφόκλειον:
Τυφλός τά τ' ὦτα τόν τε νοῦν τά τ' ὄμματ' εἶ.
Αρχικά να πούμε ότι η προσπάθεια του κυρίου Σταματάκου δε ξεκίνησε τώρα.
Παρόμοια προσπάθεια ξεκίνησε στις αρχές του ’90 με το περιοδικό audio.
Τεχνικά άρθρα, μετρήσεις μηχανημάτων, ομαδικές δοκιμές, θάρρος γνώμης.
Ας μη λέμε να ξυπνήσουν οι καταναλωτές, όποιος δε δίνει για δοκιμή το μηχάνημα του φοβάται κλπ.
Πολλοί, μπορεί να μη δώσουν για δοκιμή μηχάνημα γιατί σκέφτονται τους λόγους που έχω ήδη αναφέρει.
Από την άλλη, πόσο φόρτο εργασίας μπορεί ν’ αντέξει ο κύριος Σταματάκος, που έχει την τεχνική γνώση να κρίνει μηχανήματα βάση αυτών που προσφέρουν σε υλικά, σε τεχνολογία και αν είναι «τίμια» στη σχέση τιμή/αξία προϊόντος?
Ταυτόχρονα, πως μπορείς να ελέγξεις την ωριμότητα του καταναλωτή για αγορές που πραγματικά τoν συμφέρουν και δε στηρίζονται αποκλειστικά στο proud of ownership?
Μη γκρινιάζετε για τους αντιπρόσωπους, κινούνται ανάλογα με τους πελάτες που έχουν.
Αν για ηχητική μελέτη τριώροφου κτηρίου, με δυνατότητες διαφορετικής αναπαραγωγής στο κάθε δωμάτιο και πλήρη έλεγχο από το κάθε δωμάτιο, ζητάς 300,00€ και με τη συμφωνία ότι αν προχωρήσει στην αγορά θα αφαιρεθούν από το τελικό κόστος, έτσι ώστε να μην αισθάνεσαι χαζός που ανάλωσες χρόνο, βενζίνη και ασχολήθηκαν δύο έως τρία άτομα, ο καθένας με διαφορετική ειδικότητα, στην περίπτωση που εξαφανισθεί ο ενδιαφερόμενος και ο πελάτης το βρίσκει ακριβό, λυπάμαι αλλά μας αξίζει η αντιμετώπιση που έχουμε.
Πως θα πληρωθούν αυτά τα δύο, τρία άτομα, πως θα ανταποκριθεί μία επιχείρηση στις απαιτήσεις της εποχής, όταν η «εποχή» αρνείται να την πληρώσει για τις υπηρεσίες της?
Το πιο εύκολο είναι να πετάξεις το μπαλάκι, πάρτο σπίτι σου, άκου και αν σου αρέσει και μπορείς να το αγοράσεις καλές ακροάσεις…
Ούτε ευθύνη πώλησης, ούτε θάρρος γνώμης, ούτε απαιτήσεις για τεχνικές γνώσεις, ούτε απαιτήσεις για γνώσεις μουσικής, ούτε απαιτήσεις από τον πωλητή για μισθό που συμβαδίζει με τις γνώσεις του…
Στην Αγγλία, για σύστημα αξίας 2.000,00 λιρών ζήτησαν 1.100,00 λίρες για την εγκατάσταση!
Πάνω από το 50% της αξίας του συστήματος και δεν είναι παραμύθι, ισχύει!
Έτσι όμως η εταιρεία μπορεί να πληρώσει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ γνώστες του αντικείμενου και όχι «πρακτικούς», μπορεί να σταθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή δίπλα στον πελάτη της χωρίς να είναι one man show όπως ισχύει στις περισσότερες εταιρείες ήχου στην Ελλάδα.
Αν σκεφτείτε σφαιρικά και όχι απόλυτα ως καταναλωτής ή κριτής των πάντων, ειδικά κάποιος λάτρης των μαθηματικών, τότε εύκολα μπορείτε να καταλάβετε το γιατί συμβαίνει το ότι συμβαίνει στο χώρο των μηχανημάτων ήχου και όχι μόνο…