Μερικές πρωινές σκέψεις (καταραμένη αϋπνία!) σχετικά με το μαύρο μας το χάλι, χωρίς καμιά διάθεση απελπισίας, χαιρεκακίας, παραμυθίας. Ειλικρινά ελπίζω να κάνω λάθος.
1. Χρέος: Τα δάνεια που καταρράκωσαν την ελληνική οικονομία προέρχονται κυρίως από την Ιαπωνία (τη δεκαετία του 80) και κατόπιν από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Τα χρήματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για να αγοράσουμε καταναλωτικά αγαθά από την Ιαπωνία (τη δεκαετία του 80) και κατόπιν από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Κυρίως όμως τα φάγαμε σε όπλα από Ευρώπη και Αμερική με τις γνωστές διαδικασίες και σε τιμές «ευκαιρίας». Συγχρόνως οι «εταίροι» μας κυνικά αρνήθηκαν τη δημιουργία ευρωστρατού ή έστω την είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ, αφού έτσι θα έχαναν τα πολύτιμα λεφτά του μαλάκα για τους εξοπλισμούς. Με τις παραπάνω τακτικές τους επιστρέψαμε άμεσα το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων, πληρώσαμε το υπόλοιπο σε τόκους, ενώ συνεχίζουμε να χρωστάμε και το αρχικό ποσό. Η σχέση των δανειστών με την Ελλάδα (και άλλων τριτοκοσμικών χωρών) είναι η σχέση του πορνοβοσκού με την πόρνη, που πρώτα την κάνει πρεζόνι και μετά τη βάζει να δουλεύει για τη δόση της, που την παρέχει φυσικά ο ίδιος, εισπράττοντας μετρητά και δουλοπρεπείς ευχαριστίες. Ο δανεισμός κυμαινόταν σε κάπως ανεκτά επίπεδα ως την είσοδό μας στην ΕΕ, αφού τα επιτόκια ήταν ως τότε σχετικά υψηλά, οπότε η Γερμανία εγγυήθηκε για πάρτη μας χαμηλότοκα δάνεια, τα οποία γνώριζε φυσικά ότι ο ξελιγωμένος βαλκάνιος θα της επέστρεφε άμεσα με τη μορφή καταναλωτικών αγορών που θα ξεκινούσε αμέσως μετά το διορισμό του στο δημόσιο. Το πρόβλημα του δανεισμού «λύθηκε» οριστικά όταν υιοθετήσαμε το ευρώ, αφού η αποπληρωμή σε αναξιόπιστες δραχμές δεν επέτρεπε πραγματικά μεγάλα ανοίγματα στις αγορές. Φυσικά και ήξεραν οι «εταίροι» μας που πήγαιναν τα λεφτά που μας δάνειζαν – και το ενέκριναν απολύτως. Δεν μιλάμε για συνομωσία, μιλάμε για καθαρό συμφέρον. Το γιατί η χώρα μας τσίμπησε το δόλωμα σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχει να κάνει τόσο με γεωπολιτικούς (κυρίως με τον ιδιόμορφο ρόλο της κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου), ιστορικούς (πολιτιστικός εξισλαμισμός) και πολύ φοβάμαι και βιολογικούς παράγοντες, δεδομένου ότι σλαβικές επιδρομές, παιδομάζωμα και υπερπόντια μετανάστευση διέλυσαν και σκόρπισαν την αφρόκρεμα της γενετικής μας δεξαμενής, ενώ το ρουσφέτι αποτελείωσε τη δουλειά προάγοντας την επιβίωση του κατώτερου.
2. Ανάπτυξη: η λέξη αυτή έχει προπαγανδιστική σημασία και μπορεί να αναφέρεται σε βιομηχανία, γεωργία, εισαγωγές, εξαγωγές, δάνεια, τόκους, παραγωγή, κατανάλωση – ό,τι δηλαδή και το ΑΕΠ: αέρας κοπανιστός. Όταν μιλάμε για χειροπιαστή ανάπτυξη όμως, η έννοια στενεύει δραματικά, αφού δεν μπορεί να δηλώνει τίποτε άλλο από εγχώρια εξαγωγική βιομηχανία υπό συνειδητό κρατικό σχεδιασμό. Τέτοια ανάπτυξη είναι αδύνατη στη χώρα μας υπό τις παρούσες συνθήκες για εκατομμύρια λόγους, ενώ ήδη έχει αρχίσει να γίνεται δυσχερής ακόμα και για χώρες που ως τώρα δεν είχαν ιδιαίτερα προβλήματα, από τη στιγμή που οι Ασιάτες απέκτησαν την απαραίτητη τεχνογνωσία μετά από αιματηρές επενδύσεις στην εκπαίδευση που σε συνδυασμό με την πληθυσμιακή τους υπεροχή τούς επέτρεψαν τελικά να ξεπεράσουν το αρχικό στάδιο της δουλείας. Η εξαγωγική γεωργία πάλι (που είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις επιθέσεις της διεθνούς κερδοσκοπίας) δεν έχει νόημα για μια χώρα με μικρή και δαπανηρή παραγωγή, εκτός αν μιλάμε για προϊόντα πολυτελείας (ελαιόλαδο, κρασί κλπ) που όμως απαιτούν συστηματική και δαπανηρή εκστρατεία προώθησης, όπως εξάλλου και ο τουρισμός – τριτοκοσμικές οικονομικές δραστηριότητες με πρόσκαιρο κέρδος. Μια εγχώρια εξαγωγική βιομηχανία στα πλαίσια της ΕΕ θα ήταν εξάλλου ανεπιθύμητη στους προστάτες μας, αφού θα ανταγωνιζόταν τις δικές τους εξαγωγές. Η μόνη προοπτική που μας «ανοίγεται» προς το παρόν, αφορά μάλλον σε μια σχετική γεωργική αυτάρκεια σε είδη πρώτης ανάγκης που δεν ανταγωνίζεται την αντίστοιχη ευρωπαϊκή παραγωγή και μας επιτρέπει να ελπίζουμε σε μια ψοφοδεή επιβίωση.
3. Ευρώ ή δραχμή; Ένα ισχυρό και σταθερό νόμισμα έχει νόημα μόνο για χώρες που στηρίζουν την ανάπτυξή τους στη βαριά βιομηχανία και στις εξαγωγές προϊόντων πολυτελείας (όπως η Γερμανία) και μάλιστα προς χώρες που χρησιμοποιούν παρόμοιο νόμισμα, όπως η δικιά μας. Στην περίπτωσή μας το ευρώ απλώς διευκολύνει τις εισαγωγές και καθιστά αδύνατες τις εξαγωγές αυξάνοντας συνεχώς τόσο το ιδιωτικό, όσο και το κρατικό χρέος. Η δραχμή θα έλυνε το πρόβλημα; Σίγουρα θα μείωνε τις δαπανηρές εισαγωγές, αλλά η αύξηση των εξαγωγών θα ήταν μικρή σε απόλυτα νούμερα για λόγους που εξηγήσαμε παραπάνω και το ίδιο μάλλον θα ίσχυε για τα έσοδα από τον τουρισμό. Σίγουρα πάντως θα βοηθούσε στο ζήτημα της ρευστότητας και θα αποτελούσε ένα ισχυρό κίνητρο προς μια οικονομία προσανατολισμένη στην αυτάρκεια. Το υψηλό χρέος πάντως αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για μια εξαγωγική οικονομία, αφού τα έσοδα από εμπορικές δραστηριότητες αποδεκατίζονται από την υψηλή φορολογία ωθώντας τους ενδιαφερόμενους σε off shore δραστηριότητες. Η δε τρομοκρατία σχετικά με τις καταστροφικές συνέπειες της επιστροφής στη δραχμή, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτοεκπληρούμενης προφητείας: οι καταθέτες βγάζουν τα λεφτά τους στις ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους τα δανείζουν στις δικές μας, δημιουργώντας ένα χρέος που (ματαίως) ελπίζουν να εισπράξουν στο μέλλον, δηλαδή προσδοκώμενα τοκολγυφικά κέρδη από το μηδέν. Αν ήθελαν πραγματικά να διευκολύνουν τη ρευστότητα, θα έπρεπε να προωθήσουν τη «βοήθεια» στην αγορά μέσω κρατικών επενδύσεων και όχι μέσω των τραπεζών που έχουν πλέον καταργήσει εντελώς τα δάνεια προς ιδιώτες.
4. Καλό θα ήταν επίσης, αντί να βρίζουμε και να ψηφίζουμε χρυσή αυγή, να σκεφτούμε κάποια στιγμή σοβαρά τι δουλειά έχουν ξαφνικά στην Ελλάδα(!) εκατομμύρια μετανάστες από την Μέση Ανατολή και την Αφρική. Αρκετά όμως προς το παρόν, ακολουθεί μια δύσκολη μέρα!

