Λάθος πόρτα; Never mind –
Σε αντίθεση με τα δυτικά ΜΜΕ που, σε αντιστοιχία με την επιθετική πολιτική των κρατών τους, εφαρμόζουν ενεργητικές μεθόδους προπαγάνδας και ψυχολογικού πολέμου, τα ελληνικά ΜΜΕ, σε αντιστοιχία με την περιδεή πολιτική αναξιοπρεπούς επιβίωσης του ελληνικού κράτους, προτιμούν την πιο ταπεινή τακτική της συνωμοσίας σιωπής. Dicta non grata έχουν λοιπόν κηρυχθεί οποιεσδήποτε αναφορές σε θέματα όπως η σχεδιασμένη χρεωκοπία (ακόμα και η λέξη θεωρείται επάρατη – τώρα μας πιάσαν οι ντροπές), η επιστροφή στη δραχμή (ως τελευταία ελπίδα ανάπτυξης) και, γιατί όχι, η αποβίβαση από το ασθμαίνον φορτηγό της Ε.Ε. και η επιβίβαση στον ασιατικό οδοστρωτήρα – μια διέξοδος που εκτός των άλλων θα μας ανακούφιζε τόσο από τη μεταναστευτική λαίλαπα (δεν έρχονται εδώ για τα ωραία μας μάτια), όσο και από την τουρκική επιθετικότητα, την οποία οι «εταίροι μας» αντιμετώπισαν ως τώρα με κακεντρεχή αδιαφορία (αντιθέτως η Ρωσία και η Κίνα αναζητούν εδώ και αιώνες πάτημα στη Μεσόγειο).Το ότι οι θέσεις αυτές θυμίζουν το παλιό ΚΚΕ (αν και τελευταία τις ξέχασε φοβούμενο τις επερχόμενες ευθύνες της εξουσίας) δηλώνει μόνο δυο πράγματα: 1. πόσο εύκολο είναι να ασκείς αρνητική κριτική εκ του ασφαλούς και 2. πόσο πιο αξιόπιστα είναι τα παλιά σταματημένα ρολόγια που δυο φορές τη μέρα δείχνουν τουλάχιστον την ώρα με απόλυτη ακρίβεια, τη στιγμή που τα ενεργά όλο και κάτι θα χάνουν. Το τεράστιο ρίσκο που συνεπάγονται παρόμοιες «λύσεις» είναι κάτι που απλά δε χωράει στο κούφιο κεφάλι των πολιτικών ηθοποιών που εδώ και δεκαετίες εξασκούνται αποκλειστικά στο ρόλο του συνοικιακού pusher εκμεταλλευόμενοι το δισχιλιετή εθισμό του εντόπιου ποιμνίου στην υποταγή και τη θρασυδειλία. Οι έλληνες «διανοούμενοι» (το αυτάρεσκο αυτό είδος βρίσκεται ούτως ή άλλως υπό εξαφάνιση σε παγκόσμια κλίμακα) είναι μάλλον οι τελευταίοι που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς το αμείλικτο δίλημμα «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα», όχι μόνο λόγω συγγενούς υστέρησης σε φαιά ουσία και τεστοστερόνη, αλλά και λόγω της μακρόχρονης πρόσδεσής τους, πραγματικής ή φανταστικής, στο παρδαλό κάρο του ντόπιου πολιτικού θιάσου. Μέχρι λοιπόν να εμφανιστεί ο επόμενος μεσίας, οι λίγες ελπίδες ανάκαμψης βρίσκονται στα χέρια του «λαού» που, ευρισκόμενος ακόμα σε κατάσταση hangover έπειτα από ένα απονενοημένο καταναλωτικό μεθύσι, έχει αρχίσει διστακτικά να ανανήπτει και, λίγο σαν τον Οροφέρνη του Καβάφη, να νοσταλγεί την εποχή που έφερε υπερήφανα τον τίτλο του «δήμου». Το αν θα επιχειρήσει τη φυγή προς τα μπρος ή θα επιδιώξει μια βολική ευθανασία, είναι κάτι που δεν έχει ακόμα αποφασιστεί.

