Αφήστε, Μιχάλη, παλιοκατάσταση, άντε μετά να βιοποριστεί ένας τίμιος ;) διοργανωτής πάρτυ.
Printable View
Αφήστε, Μιχάλη, παλιοκατάσταση, άντε μετά να βιοποριστεί ένας τίμιος ;) διοργανωτής πάρτυ.
dstam, μήπως ζεις σε κάποιον παράλληλο κόσμο οπου όλα είναι ρόδινα;είσαι απο εκείνους που είναι μόνοι (σαν την καλαμιά στον κάμπο) χωρίς καμία ιδιοκτησία,στο νοίκι, που είσαι ευτυχισμένος με πέντε κεφτέδες και μιά ρετσίνα;γενικά μιλάω μην με παρεξηγείς,αλλά αν είσαι παντρεμένος και έκανες ή θα κάνεις φορολογική δήλωση φέτος θα διαπιστώσεις οτι μόνο για αυτόν τον λόγο υπάρχει τεκμήριο 5000€ !!! (φυσικά υπάρχουν και άλλα...)
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=16443
(Επιμένω στα κάθε είδους αρχαιολογικά θέματα, μια και με ενδιαφέρουν ιδιαιτέρως).
.
.
.
.
.
z/ps,
απέναντι μου θα είσαι πάντα! (και θυμήσου το πάντα),
στην κλειδαρότρυπα σκυμμένος
και με το χέρι στην τσέπη…
petkef: dstam, μήπως ζεις σε κάποιον παράλληλο κόσμο οπου όλα είναι ρόδινα;
σε αυτόν τον κόσμο ζει.
η νοοτροπία! του/ς είναι τέτοια.
(τάλε κουάλε : ) )
_
Σνιφ, σνιφ.
(όχι, δεν είναι λυγμός αυτό, μυτιά είναι - αν δεν κατανοείτε, ρωτήστε κανέναν διοργανωτή πάρτυ να σας εξηγήσει) :cool:
Δυστυχώς φίλτατε ζω σε αυτόν τον κόσμο. Από που προκύπτει η εντύπωση σου ότι θεωρώ πως όλα είναι "ρόδινα"; Που ακριβώς διαφωνείς στην απόψη που διατυπώνω;Quote:
dstam, μήπως ζεις σε κάποιον παράλληλο κόσμο οπου όλα είναι ρόδινα
Ζω σε έναν κόσμο όπου το κράτος φορολογεί χαρτιά και όχι χρήματα (δηλαδή τιμολόγια και όχι κέρδη), ζητά εξωπραγματικές ασφαλιστικές εισφορές ανεξαρτήτως με το αν έχεις εισόδημα, καταδιώκει (κυριολεκτικώς πλέον) τις κάθε είδους επιχειρήσεις και ζητά πιεστικώς χρήματα (σα κακομαθημένο κωλόπαιδο) με τα ποσά κβαντισμένα σε κατοστάρικα.
Το τεκμήριο των €5.000 που αναφέρεις προκύπτει διότι "έχουν γίνει κινήσεις μείωσης των ελλειμμάτων" τα οποία ελλείμματα πολλοί (μαζί τους και εγώ) τείνουν να συμφωνήσουν πως έχουν δημιουργηθεί επειδή το κράτος επί δεκαετίες ξοδεύει πολύ (μα πολύ) περισσότερα από όσα παράγει, και παράλληλα γνωρίζω ότι σε εμένα (και φαντάζομαι σε πολλούς άλλους) δεν έχει δώσει ποτέ ούτε μια δεκάρα τσακιστή, αντιθέτως μάλιστα μου χρωστάει και αρνείται χυδαία να μου αποπληρώσει τα χρέη, ενώ -φυσικά- μου ζητάει φορολογική ενημερότητα ακόμη και για να πάρω βαθιά αναπνοή.
Καθώς οι μήνες περνούν, ανακαλύπτω (επειδή -κακώς- δεν είχα ασχοληθεί όσο έπρεπε) ότι ενώ εγώ εργαζόμουν για τα προς το ζειν, ένας ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ αριθμός συμπολιτών μου έκαναν κάτι πολύ καλύτερο: Διεκδικούσαν και κέρδιζαν αδιανόητα, σουρεαλιστικά προνόμια των οποίων το κόστος καλυπτόταν με δάνεια. Τώρα τα δάνεια τελείωσαν. Και αντί να τελειώσουν και τα προνόμια, ανακαλύπτω και πάλι, ότι αυτός ο ίδιος εσμός, προσπαθεί να με βάλει να πληρώσω από την τσέπη μου τα ίδια αυτά προνόμια, έχοντας αρωγούς στην προσπάθεια αυτή σημαντικές πολιτικές δυνάμεις οι οποίες χαϊδεύουν αυτιά επειδή ανησυχούν μήπως απωλέσουν ψήφους. Τα δυσάρεστα νούμερα που αναφέρει ο Μ.Φ. αφορούν, φυσικά, ανθρώπους που δεν ανήκουν στην κατηγορία των προνομιούχων και η κακή τους τύχη δεν οφείλεται, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, στο... "μνημόνιο" το οποίο άλλωστε ουδέποτε εφαρμόστηκε στην Ελλάδα γιατί τότε δεν θα είχαμε πλέον προνομιούχους. Ωστόσο, όποιος κινείται "στην αγορά" τα γνωρίζει αυτά τα νούμερα και τα παρακολουθεί εδώ και χρόνια -δεν εκπλήσσεται. Η οικονομία της χώρας έχει πάψει να λειτουργεί προ πολλού ακόμη και με εκείνον τον ρυθμό χελώνας που είχαμε κάποτε.
Με βάση όλα αυτά, θέτω ξανά το ερώτημα: σε ποιό σημείο ακριβώς διαφωνείς μαζί μου; Γιατί, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω καταλάβει...
Δεν έχεις καταλάβει, διότι δεν είσαι άξιος να καταλάβεις. Πρόκειται περί συλλογισμών απιθάνου πολυπλοκότητος. Όπως αυτοί που είχε γράψει κάποτε σε παράρτημα του JIP, ότι η θερμότητα είναι κύμα (θα άκουσε φαίνεται για "κύμα καύσωνος" και επηρεάσθηκε) και δη ηλεκτρομαγνητικό :eek: και επίσης ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα δεν περνάνε από αδιαφανή υλικά (άρα θα μετακόμισε σε γυάλινο σπίτι για να έχει σήμα το κινητό). Πολύ προχώ. Eπιπέδου Μιχάλη. Δεν έχεις ελπίδα κατανοήσεως, dStam.
.
.
.
.
.
Καλημέρα.
-Eπιπέδου Μιχάλη.
όχι επιπέδου, ψυχασθενή φασιστομαλάκα.
ακαταμάχητος συνδυασμός. πράγματι...
Όπως έχω ξαναπεί, ούτε μια τρίχα από τα @@ του Μιχάλη δεν είσαι!
και αυτό σε τρελαίνει ακόμη περισσότερο. (από ότι -ήδη- είσαι)
_
Ο ιδιωτικός τομέας στη χώρα μας αποτελείται κυρίως από εσωτερικές υπηρεσίες και συνεπώς δεν παράγει πλούτο. Απλώς ανακυκλώνει το δανεικό χρήμα των δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς μάλιστα να επιστρέφει στο κράτος τους φόρους που συνεισφέρουν αναγκαστικά οι δεύτεροι. Η ποιότητα επίσης των υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα είναι στην καλύτερη περίπτωση ανάλογη του δημοσίου, με κύρια χαρακτηριστικά την ευνοιοκρατία, την αναξιοκρατία, την αυθαιρεσία και την αρπαχτή – μη με αναγκάσεις να κατεβάσω παραδείγματα – ενώ δε λείπουν φυσικά οι εξαιρέσεις. Χωρίς τα λεφτά του δημοσίου, τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα θα κατέρρεε πάραυτα, όπως άρχισε να γίνεται ήδη. Το πλεονέκτημα του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με τον δημόσιο είναι ότι ο πρώτος μπορεί να ζει από τα λεφτά του δεύτερου και συγχρόνως να τον βρίζει, χωρίς να είναι δυνατό και το αντίστροφο. Αδυνατώ επίσης να κατανοήσω το συλλογισμό «Το ρουσφέτι φταίει για όλα / Πασόκ-ΝΔ φταίνε για το ρουσφέτι /άρα ψηφίζω Πασόκ-ΝΔ». Ο απελπισμένος ψηφοφόρος του Τσίπρα και του Μιχαλολιάκου έχει τουλάχιστον το ελαφρυντικό της άγνοιας, το ανθρωπάκι που για χιλιοστή φορά «αμάρτησε για το παιδί του» όμως όχι. Μήπως δεν είναι μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι που ανησυχούν για τα προνόμιά τους;
Θα συμφωνήσω μαζί σου σε δύο σημεία:
Quote:
(...) αποτελείται κυρίως από εσωτερικές υπηρεσίες
αλλά, στο θέμα που μας ενδιαφέρει, υπάρχει μια πραγματικά τεράστια και καθοριστική διαφορά. Η πώληση υπηρεσιών και προιόντων του υγειούς ιδιωτικού τομέα, είτε αυτός είναι αποδοτικός είτε όχι και τόσο, δεν επιβάλλεται δια νόμου ούτε υπάρχει ένα μυστηριώδες πλέγμα που επιβάλλει αμοιβές, φόρους και εισφορές "υπερ τρίτων", όπως συμβαίνει με πολλά, σκανδαλωδώς προστατευόμενα επαγγέλματα, ακόμη δε περισσότερο δεν προβλέπει "ελάχιστο ποσοστό κέρδους" όπως επίσης συμβαίνει σε διάφορες συντεχνίες (με πλέον πρόσφατη αυτή των ... ενεργειακών επιθεωρητών). Εγώ πουλάω κι εσύ, αν θέλεις, αγοράζεις. Η πληρωμή όμως του τεμπελχανίου των εργαζόμενων στους ΟΤΑ, για παράδειγμα, είναι υποχρεωτική. Για να ιδρύσεις εταιρία πρέπει να πληρώσεις τους δικηγόρους γενικώς (τρέχα-γύρευε γιατί) και όταν το σύστημα βυθιστεί δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός για αλλαγές και προσαρμογές χωρίς την έγκριση όλων αυτών (επομένως δεν μπορεί να γίνει καμμία αλλαγή, ποτέ). Ας μη συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Εγώ, πιθανώς εσύ, σίγουρα δεκάδες χιλιάδες άλλοι, κρίνονται σε καθημερινή βάση και εισπράττουν αναλόγως της οικονομικής συγκυρίας, της προσφοράς και της ζήτησης. Κάποιοι άλλοι, απλώς εισπράττουν ανεξαρτήτως συγκυρίας, προσφοράς και ζήτησης, εθιμικώ δικαίω, χωρίς κανένα έλεγχο.Quote:
(...) η ποιότητα επίσης των υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα είναι στην καλύτερη περίπτωση ανάλογη του δημοσίου
Επίσης, έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό:
και πιθανώς δεν ήμουν εγώ σαφής, οπότε ζητώ συγγνώμη. Δεν είναι μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι, με την στενή ή την ευρεία έννοια του όρου, το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το σύνολο των πολιτών των οποίων το κράτος εμμέσως ή άμεσα έχει με κάποιο σκοτεινό τρόπο (δηλαδή μέσω κάποιας πολιτικής συναλλαγής) εγγυηθεί τα έσοδα, την πελατεία, τις συνθήκες εξάσκησης επαγγέλματος. Εννοείται ότι και αυτοί ανησυχούν σφόδρα για τα προνόμιά τους.Quote:
(...) μήπως δεν είναι μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι που ανησυχούν για τα προνόμιά τους;
Άφησα για το τέλος αυτό:
το οποίο θεωρώ ότι είναι μια εξοργιστική κοινοτοπία. Οι προστατευόμενοι από το Δημόσιο (σε κάθε επίπεδο) πιθανόν δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν με βάση τις καταστάσεις των νομίμων αμοιβών τους. Αλλά, πολλοί εξ΄αυτών (σίγουρα σε ποσοστό συγκρίσιμο με όλους τους υπόλοιπους "εμάς"), εισπράττουν διάφορα άσχετα ποσά (τύπου εκτός έδρας και με την μορφή διαφόρων παλαβών επιδομάτων), φοροδιαφεύγουν εντονότατα από δεύτερες και τρίτες δουλειές (κάποιες στο όριο της νομιμότητας) τις οποίες μπορούν να κάνουν λόγω των εξαιρετικά ελαστικών συνθηκών εργασίας στις διάφορες υπηρεσίες και οργανισμούς και, φυσικά, ένα σημαντικό -κατά τη γνώμη μου- ποσοστό είναι απλώς αγρίως δωροδοκούμενοι, χωρίς προφανώς να εκδίδουν τα αντίστοιχα παραστατικά.Quote:
(...) τους φόρους που συνεισφέρουν αναγκαστικά οι δεύτεροι.
Εσύ, stefane, καλά τα λές αλλά οι άνθρωποι είναι υπέρ του να ξεπουληθούν όλα!
Όταν έχεις μάθει στην κυβίστηση…, δεν αλλάζει -τουλάχιστον εύκολα- αυτό!
Και δεν κάνω τον γενναίο. αλλά είναι άλλο αν -κτύπα ξύλο- χρειαστεί από ανάγκη (δηλ. δειλία… για να το πώ καθαρά)
να κάνεις την κυβίστηση και άλλο να το ʽχεις μέσα σου (νοοτροπία). όπως εδώ... δηλ. στις περιπτώσεις μας.
και εδώ δύο μόνο λόγια… (γιατί βαριέμαι)
όπως έχω ξαναπεί, οι πρώην Κοινωφελείς Οργανισμοί, σήμερα ΔΕΚΟ ή δεν ξέρω πώς… (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ),
αλλά και ο ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΕΒΟ (υπάρχει; ), ΠΑ (Πολιτική Αεροπορία), Τράπεζα Ελλάδος και πιθανόν κ.α.,
πού -υπό κανονικές συνθήκες- θα έπρεπε να βασίζεται η υπόσταση του κράτους…,
πρέπει να ανήκουν, ή να είναι, υπό τον έλεγχο του. (του Κράτους)
Για λόγους εθνικής άμυνας-ανεξαρτησίας!
Δεν ήτανε μ@λ@κ@ς αυτός που τους δημιούργησε ή τους εξαγόρασε.
Μ@λ@κες και -βασικά- πουλημένα τομάρια!, είναι αυτοί που του ξεπουλάνε αντί να τους εξυγιάνουν.
(έτσι πού -αυτοί- τους κατάντησαν)
Μα δεν υπήρξαν, ρε M.Φ. ποτέ "υπό τον έλεγχο του κράτους"! Αποδεικνύεται περίτρανα ότι ήταν υπό τον έλεγχο διαφόρων συνδικαλιστικών και μικροπολιτικών συμφερόντων τα οποία μας έφεραν εδώ.Quote:
(...) πρέπει να ανήκουν, ή να είναι, υπό τον έλεγχο του (κράτους).
Εγώ, με βάση το σκεπτικό της "εθνικής ασφάλειας", θα συζητούσα την ιδέα σου προθύμως, αλλά υπό προϋποθέσεις: Μείωση συνολικών αποδοχών στο ήμισυ (ή, ακόμη καλύτερα, σύνδεση του βασικού μισθού των εργαζόμενων στους οργανισμούς με κάποιο μέτριο ποσοστό του βασικού μισθού στον ιδιωτικό τομέα), αύξηση του βασικού ωραρίου τουλάχιστον κατά 30% (ή, ακόμη καλύτερα, θέσπιση στόχων από τεχνοκράτες και ρύθμιση των εργασιακών συνθηκών στη βάση των στόχων αυτών), συγκεκριμένα πρότυπα απόδοσης (αφού έχουμε να κάνουμε με εθνική ασφάλεια και εθνικά συμφέροντα), άμεσες απολύσεις για κάθε σοβαρό παράπτωμα, εξαιρετικά αυστηρές συνθήκες άσκησης συνδικαλιστικών δικαιωμάτων (θυμίζω: εθνική ασφάλεια...), ασφάλιση της ποιότητας υπηρεσίας έναντι του καταναλωτή η οποία θα έχει οικονομική επίπτωση στον οργανισμό και εξαιρετικά αυστηρή αξιολόγηση με σαφείς κυρώσεις σε όσους δεν εργάζονται όπως προβλέπεται. Εννοείται, ότι δεν μπορεί να γίνονται συζητήσεις για μονιμότητες και άλλα τέτοια αστεία πράγματα που είχαν ίσως νόημα το 1920 αλλά σήμερα είναι απλώς δικαιολογίες για ατιμώρητη τεμπελιά. Είμαι φασίστας; Δεν νομίζω. Τουλάχιστον όχι με βάση τον ορισμό. Αντιθέτως, είναι ενδιαφέρον το ότι ο προστατευτισμός και το κρατικό επιχειρείν είναι χαρακτηριστικά του φασισμού. Φυσικά, δεν θα θεωρούσα όποιον προτείνει αυτά τα μοντέλα φασίστα, αβασάνιστα... Απλώς, όλα αυτά είναι προφανή για όποιον δεν ανήκει στους προνομιούχους για τους οποίους συζητάμε...
Να δεις τώρα που θα συμφωνήσει. Γιατί να μην το κάνει? Δωρεάν είναι. Στον κόσμο του Μχάλη, μια δωρεάν παρλαπίπα και ένα "αντιστασιακό" τραγούδι αρκούν.
.
.
.
.
.
Βαριέμαι να σου απαντήσω ρε Σταματάκο… ειλικρινά.
όπως βαριέμαι τις «θεωρίες» και τα μπλά-μπλά…
(δύο φορές πήγα να σου απαντήσω -και να σου πώ ονομάτισε!/ όπως κάνω εγώ. πράγμα που αποφεύγεις- και το άφησα…)
Θα πώ μόνο δύο λόγια -περισσότερο γιά τους αναγνώστες- ως πρός το: Μα δεν υπήρξαν ποτέ "υπό τον έλεγχο του κράτους"! πού ανέφερες.
λόγια πού τα έχω ξαναπεί σε αυτό το thread (και άντε να τα βρώ τώρα για να μην τα ξαναγράφω…) και χάνονται μέσα στις παπαρολογίες του γνωστού παπάρα αλλά και τις «θεωρίες» (για να μην αναφερθώ και σε στριφογυριστές) τις δικές σου.
πρίν αναφερθώ, να δεχθώ ότι εσύ και άλλοι, ήσασταν μικροί, πιθανόν και αγέννητοι, και δεν τα θυμόσαστε…
μέχρι λοιπόν το 198.. τόσο… οι Κοινωφελείς αυτοί Οργανισμοί (πού πρόσφεραν -πραγματικά- υπηρεσίες -για αυτό εξ άλλου ιδρύθηκαν- και
στο πιό απομακρυσμένο χωριό της χώρας, ασχέτως κατοίκων, και τις περισσότερες φορές με ζημία) ήταν υπό τον τυπικό έλεγχο του Κράτους.
Και μέχρι το 1981 ήταν και υπό τον ουσιαστικό του έλεγχο.
δεν υπήρχε δηλ. έλεγχος συνδικαλιστών.
μπορεί να γαύγιζαν…, αλλά μέχρι εκεί.
είχα αναφέρει -βιωματικό- παράδειγμα όπου, στον ΟΤΕ π.χ., ο τότε ΔΕΠ6 ή Τ6 κάθονταν σούζα (οι αναφορές «έπεφταν βροχή») στον αμέσως μεγαλύτερό του βαθμολογικά (ΔΕΠ5).
Από το 1981 και μετά, δηλ. από την άνοδο του πασοκ και του γνωστού αρχηγού του παπατζή στην εξουσία, σταδιακά, η πειθαρχία αυτή καταργήθηκε, κατέρρευσε, οι συνδικαλιστές ανδρώθηκαν (δεν τολμούσε ούτε ο Δ/ντης να τους μιλήσει) και τα υπόλοιπα είναι γνωστά...
* Να γιατί έχω πεί, και εσύ είχες διαφωνήσει (τα είχες ρίξει, πάλι, στον κόσμο. μόνιμο πρόβλημα σας οι αγανακτισμένοι και οι αυτόχειρες.
σας χαλάνε -προφανώς- την όρεξη, όταν τρώτε...), ότι -βασικά- το ψάρι βρωμάει απʼ το κεφάλι.
Δε φαντάζομαι να θέλεις να σου απαντήσω με λεπτομέρειες, φυσικά...Quote:
Πώς θα τα εφήρμοζες αυτά στη ΔΕΗ;
Εγώ απλώς έθεσα ένα πλαίσιο που κατά τη γνώμη μου θα επέτρεπε να συζητηθεί η παραμονή στο κράτος μεγάλων επιχειρήσεων, η βάση του οποίου είναι νομίζω προφανής: Δεν μπορεί μια κρατική επιχείρηση (και μάλιστα στρατηγικής υποτίθεται σημασίας) να είναι ασύμμετρα ελκυστική για να εργαστεί κανείς, να σκοτώνονται, δηλαδή οι πολίτες για να προσληφθούν σε αυτήν. Θα πρέπει οι συνθήκες να επιβάλλουν μια σχετική ισότητα, και ένας καλός μηχανισμός είναι να προσομοιάζει σε κάποια σημεία με ιδιωτική. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της ΔΕΗ έγκειται στο να έχει ρεύμα κάποιο μέρος που με καθαρά εμπορικά κριτήρια δεν θα έπρεπε να έχει. Όχι να προσλάβουμε για κλητήρα κάθε ξάδελφο, μπατζανάκη, γιό, κόρη ανηψιά του τοπικού κομματάρχη-πολιτευτή-Γκρούεζα, ελπίζω να συμφωνούμε σε αυτό.
Όμως, αφού θέτεις το ερώτημα, μπορώ να παραθέσω πιο αναλυτικά μια προσέγγιση στην τελευταία από τις προϋποθέσεις που ανέφερα, αυτήν της ασφάλισης της ποιότητας των υπηρεσιών και μάλιστα με παράδειγμα.
Πριν από μερικούς μήνες, ο ημι-ιδιωτικοποιημένος (και... ξεπουλημένος στους Ούνους) ΟΤΕ, παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα με το δίκτυό του στην περιοχή μου. Απλώς μείναμε χωρίς τηλέφωνο και δίκτυο data επί μια περίπου εβδομάδα. Όταν αγανακτισμένος, πλέον, επικοινώνησα για πέμπτη ή έκτη φορά και άκουσα τη γνωστή ιστορία (το φτιάχνουμε μπλαμπλαμπλα, δεν ξέρω πότε μπλαμπλαμπλα, τι να σας πω δεν γνωρίζω μπλαμπλα), ερώτησα -προβοκατόρικα- αν η εταιρία σκόπευε να με χρεώσει για την εβδομάδα αυτή. Η απάντηση ήταν "όχι δεν θα σας χρεώσουμε, φυσικά". Η λέξη "φυσικά" ειπώθηκε στην πραγματικότητα. Περίμενα το λογαριασμό. Ήταν μικρότερος περίπου κατά το μέτρο μιας εβδομάδας.
Στους αντίποδες, τα UPS που έχω καταγράφουν κατά μέσο όρο ένα "major event" στην τάση τροφοδοσίας το μήνα (major event είναι ακόμη και η στιγμίαια εμπλοκή των συσσωρευτών για τη διατήρηση της τάσης σε brown outs) κάποιες από τις οποίες είναι δευτερόλεπτα (!) ώστε να μη μείνει τίποτε όρθιο και κάποιες ώρες, ώστε να μην μπορούμε να εργαστούμε (για την ακρίβεια, τα logs του 2011 περιλαμβάνουν 13 τέτοια γεγονότα, τρία από τα οποία είχαν διάρκεια μεγαλύτερη της μισής ώρας).
Και ερωτώ:
Αν η ΔΕΗ χρεωνόταν για τις διακοπές αυτές (δηλαδή δεν έπρεπε να πληρώσουμε παρά μόνο ένα ποσοστό του λογαριασμού μας και, μέσω ιδιωτικής ασφαλιστικής εταιρίας, θα έπρεπε να αποζημιωθούμε για τις τυχόν κατεστραμμένες μας συσκευές και τις απώλειες των ωρών εργασίας), αν θα έπρεπε να δίδονται εξηγήσεις και να πληρώνονται πρόστιμα όταν το τηλεφωνικό κέντρο δεν απαντά (φαντάζομαι το πρώτο πράγμα που γίνεται όταν αρχίσει να βαράει το μπάζερ της διακοπής είναι να κατεβάζουμε τα τηλέφωνα), αν υπήρχε χρονομέτρηση (σε πόση ώρα έφυγε το συνεργείο; σε πόση ώρα έφτασε στον υποσταθμό; σε πόση ώρα ανέφερε την αιτία της βλάβης, σε πόση ώρα αποκαταστάθηκε η βλάβη, κλπ) και έλεγχος για την απόκλιση από τους χρόνους αυτούς, κάθε φορά με κυρώσεις αν δεν υπήρχε σοβαρή δικαιολογία:
Πόσες διακοπές θα είχαμε; Εγώ νομίζω πολύ λιγότερες, γιατί όλοι θα ανησυχούσαν για το ψωμάκι τους, ενώ τώρα ανησυχούν, απλώς, μήπως ιδρώσουν. Αλλά στην περίπτωση αυτή, "οι συνθήκες εργασίες θα ήταν μεσαιωνικές"...
Γνωριζει καποιος ποσοι ειναι οι "συνδικαλιστες" στη ΔΕΗ ?????
Βρίσκω παράξενο το ότι πολλοί, σχεδόν όλοι (ο Coyias π.χ.) χάνονται σε λεπτομέρειες και έχουν (ή ζητούν) απόψεις που δεν αποτελούν, στην ουσία, παρά micromanagement.
Η ουσία, η "μεγάλη εικόνα", είναι άλλη. Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα είναι το εξής: αποφασίζουμε να δώσουμε τόσα εκεί, τόσα εδώ, τόσα παραπέρα και τόσα πιο κείθε, και μετά ψάχνουμε να βρούμε πόσα μας λείπουν.
ΛΑΘΟΣ (και όποιος δεν έχει καταλάβει εν έτει 2012 ότι είναι ΛΑΘΟΣ, είναι πέρα από κάθε ελπίδα σωτηρίας και έτοιμος για ΤΑ ΤΡΑΙΝΑ):
http://www.youtube.com/watch?v=q05nGtLkIHw
Η ορθή πορεία είναι η εντελώς αντίστροφη και εκκινεί from first principles.
Ένα κομμάτι από τις προσόδους που παράγει ο κάθε πολίτης από την εργασία του ή/και από το επενδεδυμένο κεφάλαιο που διαθέτει, οφείλει να το δίνει στο κράτος, ώστε αυτό να μπορεί να χρηματοδοτεί τις υπηρεσίες που παρέχει στο σύνολο. Πόσο μεγάλο κομμάτι είναι αυτό? It's a matter of inviolable principle: σε καμμία περίπτωση, ουδαμώς, ουδεπώποτε, δεν πρέπει ο πολίτης να δίνει στο κράτος περισσότερα από όσα κρατάει για τον εαυτό του. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι σαν να λέει το κράτος στον πολίτη: "εγώ ξέρω πώς να ξοδέψω τα λεφτά σου καλύτερα από σένα (που τα έβγαλες)". Αμ δε! Καλέ τι μας λέτε! Δεν έχει τέτοια. Αν ξέρεις, σκάσε και βγάλε λεφτά μόνο σου, και κάτω τα ξερά σου από τα δικά μου. Τα χαΐρια του κράτους τα έχουμε δει, και εδώ και εις την Σοβιετίαν και στις απανταχού σοβιετίες, τις ευτυχώς βραχύβιες.
Άρα, 1ο Θεώρημα: "η συνολική φορολογική επιβάρυνση ενός πολίτη δεν υπερβαίνει ΠΟΤΕ και για κανεναν λόγο το 50%, ακόμα και αν μιλάμε για τον πλέον πανυπερπλούσιο Bill Gates". Στον όρο "φορολογική επιβάρυνση" υποχρεωτικά συμπεριλαμβάνονται αθροιστικά ΟΛΕΣ, ΜΑ ΟΛΕΣ οι εισφορές που καταλήγουν στο κράτος, άμεσοι φόροι, έμμεσοι φόροι κάθε είδους, ΦΠΑδες, φόροι επί τόκων, μερισμάτων και μετοχών, ασφαλιστικές εισφορές, έκτακτες και άτακτες εισφορές, φόροι επί της κινητής και ακίνητης περιουσίας, ΤΑ ΠΑΝΤΑ (ΚΑΙ τα κοάλα επίσης). Απόλυτο ταβάνι το 50% του ετησίου εισοδήματος και μάλιστα για συμβολικούς λόγους καλύτερο νούμερο είναι το 49% (έτσι ώστε η μοιρασιά να είναι παντοτε ΥΠΕΡ του Bill Gates, 49-51 το maximum, ούτε καν 50-50).
Ονομάζω το ανωτέρω θεώρημα "το Θεώρημα του Πεντακοσιομεδίμνου".
2ο Θεώρημα: Πολίτες που έχουν ετήσια εισοδήματα κάτω από ένα όριο (π.χ. κάποιος που είναι άνεργος και παίρνει το σχετικό επίδομα) δεν πληρώνουν κανέναν άμεσο φόρο. Ιδανικά δεν θα έπρεπε να πληρώνουν ούτε έμμεσους φόρους (π.χ. ΦΠΑ) αλλά επειδή αυτό είναι πρακτικά/τεχνικά αδύνατον, αναγκαστικά θα πληρώνουν ΦΠΑ σε ό,τι αγοράζουν, αλλά μόνον αυτό, τίποτε άλλο.
Ονομάζω το ανωτέρω Θεώρημα το "Θεώρημα του Θήτη".
3o Θεώρημα (προκύπτει από το 1ο και το 2ο με βάση το Θεώρημα του Εγκιβωτισμού των Αρχιμήδους-Ευδόξου-Gauss): η συνολική φορολογική επιβάρυνση της μεγάλης εκείνης πλειοψηφίας των πολιτών, τα εισοδήματα των οποίων βρίσκοντα ανάμεσα στα δύο προαναφερθέντα ακρότατα (του Πεντακοσιομεδίμνου του 1ου Θεωρήματος και του Θήτη του 2ου) κλιμακώνονται αναλογικά ανάμεσα στο 0% και το 49%.
4ο Θεώρημα (που προκύπτει από το 3ο): η μέση φορολογική επιβάρυνση για τον μεσοαστό, τον μέσο πολίτη, κυμαίνεται γύρω στο 20~25% των ετήσιων εισοδημάτων του και, προσοχή, μιλάω πάλι για "αθροιστικά ΟΛΕΣ, ΜΑ ΟΛΕΣ τις εισφορές που καταλήγουν στο κράτος, άμεσους φόρους, έμμεσους φόρους κάθε είδους, ΦΠΑδες, φόρους επί τόκων, μερισμάτων και μετοχών, ασφαλιστικές εισφορές, φόρους επί της κινητής και ακίνητης περιουσίας, ΤΑ ΠΑΝΤΑ (ΚΑΙ τα κοάλα επίσης)." Θεωρώ ότι οι άμεσοι φόροι πρέπει να αποφέρουν περισσότερα έσοδα από τους έμμεσους (διότι είναι πιο δίκαιοι, ή τουλάχιστον λογίζονται ως τέτοιοι) και συνεπώς, εάν ο κύριος έμμεσος φόρος (ο ΦΠΑ) κυμαίνεται ιδανικά κάτω από το 20%, λογικό είναι οι άμεσοι φόροι να κυμαίνονται γύρω στο 20%, άντε λίγο παραπάνω.
Ονομάζω το ανωτέρω Θεώρημα το "Θεώρημα του Διακοσιομεδίμνου και του Τριακοσιομεδίμνου".
5ο και προτελευταίο Θεώρημα: Εάν το κράτος αδυνατεί να συλλέξει τα έσοδα που προκύπτουν από την εφαρμογή των τεσσάρων προηγηθέντων Θεωρημάτων, ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ! Ας βρει τρόπο να το κάνει. Αυτή είναι μία από τις δουλειές του.
Ονομάζω αυτό το Θεώρημα "το Θεώρημα του Τζίτζικα", το οποίο οδηγεί ομαλώς στο:
6ο και τελευταίο Θεώρημα: Απαγορεύεται το κράτος να ξοδεύει περισσότερα από όσα πήρε. ΠΡΟΣΟΧΗ: όχι από όσα παίρνει, όχι από όσα θα πάρει, νομίζει ότι θα πάρει, νομίζει ότι θα έπρεπε να είχε πάρει, νομίζει ότι δικαιούται να πάρει, ή ακόμα είναι απολύτως "βέβαιο" ότι θα πάρει. ΟΧΙ! ΑΠΟ ΟΣΑ ΠΗΡΕ. ΗΔΗ. Αόριστος Οριστικής με σημασία Παρακειμένου. Προϋπολογισμός φετινών εξόδων με βάση τα πραγματοποιηθέντα περσινά έσοδα. Αν φέτος βγάλει πιο λίγα, θα το ξέρει ένα χρόνο πριν χρειαστεί να τα ξοδέψει και θα συμμαζευτεί αναλόγως και έγκαιρα. Αν πάλι βγάλει πιο πολλά, ας τα ξοδέψει του χρόνου. Δεν χάλασε ο κόσμος!
Ονομάζω αυτό το Θεώρημα "το Θεώρημα του Μέρμηγκα".
ΜΕ βάση αυτά τα 6 Θεωρήματα ολοκληρώνω την Οικονομική Μου προσέγγιση στο θέμα "Εσοδα του Κράτους".
Η αντιμετώπιση των εξόδων γίνεται έτσι πολύ πιο απλή, διότι προκύπτει από το 6ο Θεώρημα ("του Μέρμηγκα").
Αφού ξέρω τι έχω να ξοδέψω, πρέπει να αποφασίσω τι θέλω να πετύχω. Τι θα αγοράσω με τα λεφτά που μου έδωσαν οι πολίτες. Θα αγοράσω Άμυνα (προσοχή, άμυνα, όχι στρατηγούς), Υγεία (βρεφική θνησιμότητα, μέσο όρο ζωής, όχι ντουβάρια και στρατιές διοικητικών), Παιδεία (επιδόσεις στα διεθνή τεστ, όχι θρανία, αίθουσες και καθηγητές) κλπ κλπ. Το κράτος δεν υπάρχει για να υπάρχει, υπάρχει για να κάνει κάτι χρήσιμο γι' αυτόν που το πλήρωσε. Οι μισθοί που δίνει το κράτος στους υπαλλήλους του δεν ειναι ο λόγος ύπαρξης του κράτους, είναι οι αναπόφευκτες παράπλευρες απώλειες από την επωφελή δραστηριότητα του κράτους.
Αν ισχύσει η παραπάνω λογική, τα υπόλοιπα είναι micromanagement.
Το πρόγραμμα που περιγράφεις ακούγεται (και είναι) λογικό, αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες δυστυχώς αναποτελεσματικό, αφού, για να υπάρξει φορολογία, πρέπει να υπάρχει εισόδημα και το εισόδημα δεν μπορεί, όπως γίνεται τώρα, να προέρχεται μόνο από τη φορολογία – με τη μορφή δηλαδή μισθών δημοσίου που στη συνέχεια ανακυκλώνονται στην εσωτερική αγορά, ενώ μεγάλο μέρος τους διαφεύγει στο εξωτερικό με τη μορφή εισαγωγών και καταθέσεων. Είναι σαν να κλείνεις κάποιον στη ντουλάπα καταδικάζοντάς τον να ανακυκλώνει την αναπνοή του: χωρίς ροή οξυγόνου απʼ έξω κάποια στιγμή ο αέρας τελειώνει. Το οικονομικό οξυγόνο ενός κράτους προέρχεται είτε από δάνεια είτε από εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών, στην περίπτωσή μας όμως και τα δυο έχουν πλέον στερέψει, πράγμα που αναγκαστικά καταλήγει σε οικονομική ασφυξία. Με αυτή την έννοια είναι αδιέξοδη τόσο η πολιτική του «μνημονίου» (που στοχεύει στην εξάλειψη του δημοσίου ελλείμματος, χωρίς ταυτόχρονη δημιουργία ιδιωτικού πλεονάσματος), όσο και η πολιτική της ανακύκλωσης φορολογικών εσόδων που προτείνει ο Σύριζα ως λύση ανάγκης. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι ο παρασιτικός δημόσιος τομέας απομυζά το (ανύπαρκτο) πλεόνασμα του ιδιωτικού, αλλά μάλλον ότι ο ιδιωτικός τομέας συντηρείται από τα δανεικά ή ανακυκλωμένα λεφτά του δημοσίου. Η μόνη διέξοδος δεν μπορεί παρά να είναι ο περιορισμός των εισαγωγών και η στροφή της οικονομίας προς τις εξαγωγές και την αυτάρκεια, πράγμα που υπό τις παρούσες πιεστικές συνθήκες σημαίνει αναγκαστικά εξωτερική υποτίμηση – τουτέστιν δραχμή. Αν περιμένουμε να στρώσει πρώτα ο χαρακτήρας του νεοέλληνα, και μάλιστα μέσα σε περιβάλλον κατοχής, σωθήκαμε! Κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις που προτείνουν οι δανειστές (περιορισμός του δημοσίου, καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, λειτουργικότητα του κράτους) είναι προφανώς απαραίτητες, αλλά δεν πρόκειται να φέρουν κανένα αποτέλεσμα χωρίς το «πρώτον κινούν», τη εισροή δηλαδή κεφαλαίων από το εξωτερικό («ανάπτυξη»). Το ζήτημα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουν mutatis mutandis και τα περισσότερα δυτικά κράτη που είχαν πιστέψει ότι με το να φορτώσουν τη χειρωνακτική εργασία στους Ασιάτες θα έλυναν διά παντός το πρόβλημα του βιοπορισμού, αλλά βρέθηκαν προ εκπλήξεως..
Συμφωνώ απόλύτως, τόσο με την άποψη αυτή όσο και με τον γενικότερο τρόπο προσέγγισης της φορολογίας και γενικώς των οικονομικών που αναφέρεις, η οποία άλλωστε απετέλεσε, σε κάποια παραλλαγή, ιδεολογική πλατφόρμα η οποία ετέθη υπό την κρίση των ψηφοφόρων με τα... γνωστά αποτελέσματα (κάτω από 2%, αν δεν κάνω λάθος, ενδεικτικό της ωριμότητάς μας).Quote:
(...) αποτελούν, στην ουσία, παρά micromanagement (...)
Αυτό που με βάζει σε σκέψεις, όμως, είναι το εξής:
Αν υπάρχει συστηματική αποτυχία σε θέματα micromanagement (κοινώς το πολιτικό σύστημα και η δημόσια διοίκηση την οποία αυτό έχει κτίσει -κατά παραγγελία των πολιτών, μην ξεχνιόμασε- δεν μπορεί να μοιράσει δύο γαϊδουριών άχυρα, χωρίς να σκοτώσει και τα δύο γαϊδούρια, να αφήσει το άχυρο να σαπίσει και να κάψει τον αχυρώνα, όλα ταυτοχρόνως) πώς μπορούμε να περιμένουμε αναγνώριση και, στη συνέχεια, διαχείριση της μεγάλης εικόνας, όπως την αναφέρεις;
Αυτός ο προβληματισμός οδηγεί σε μια ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία με βάση αυτό που αναφέρει ο stefanow:
Ερωτώ:Quote:
Η μόνη διέξοδος δεν μπορεί παρά να είναι ο περιορισμός των εισαγωγών και η στροφή της οικονομίας προς τις εξαγωγές και την αυτάρκεια, πράγμα που υπό τις παρούσες πιεστικές συνθήκες σημαίνει αναγκαστικά εξωτερική υποτίμηση – τουτέστιν δραχμή.
Πόσο ασφαλείς αισθάνεσθε με το να δώσουμε ένα τυπογραφείο χρημάτων στην τρέχουσα δεξαμενή πολιτικών; Τι θα γίνει όταν αυτοί οι άνθρωποι αποκτήσουν την ισχύ να καθορίζουν έναν σημαντικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας χωρίς τον παραμικρό έλεγχο από πουθενά; Μιλάμε για πολιτικούς οι οποίοι δεν μπορούν να ελέγξουν ελάχιστα ποσοστά του πληθυσμού και να τους πείσουν για προφανείς ανάγκες αλλαγών. Γιατί θα επιτύχουν στο δύσκολο έργο ενώ έχουν αποτύχει κατ' επανάληψιν στο εύκολο;
Δεν είμαι οικονομολόγος, οπότε θα αποφύγω να διατυπώσω ανερμάτιστες απόψεις γύρω από τις συνέπειες αλλαγής του νομίσματος (έχω, δε, τη φρικτή υποψία ότι ούτε οι οικονομολόγοι έχουν αυτή τη δυνατότητα, αλλά είναι απλώς υποψία) διαισθητικά όμως, νομίζω ότι η επιστροφή στη δραχμή, ή γενικότερα η αποχώρηση της Ελλάδας από μηχανισμούς ελέγχου εκτός συνόρων θα είναι απολύτως καταστροφική. Πολύ απλά, τα γεγονότα φαίνεται να δείχνουν ότι δεν είμαστε σε θέση να αυτοδιοικηθούμε σε ένα περιβάλλον που -προφανώς- αλλάζει με παράγωγο πολύ μεγαλύτερη αυτής που μπορούμε να ανεχθούμε ως κοινωνία. Αν υπάρχει λύση (διότι εμείς των... πρακτικών σπουδών γνωρίζουμε ότι υπάρχουν και προβλήματα χωρίς λύση) αυτή είναι, μάλλον, η ταχεία μετατροπή της χώρας σε κρατίδιο μιας ομόσπονδης Ευρώπης. Αναφέρομαι σε μείζονα διοικητικά και οικονομικά θέματα. Μην αρχίσουμε τίποτε εθνικιστικές υστερίες τώρα, ε; Το θέμα που με ανησυχεί και που θα πρέπει να μας προβληματίσει, κατά τη γνώμη μου, είναι το γιατί μια ομοσπονδία, όποτε και αν γίνει, θα περιλαμβάνει στους κόλπους της εμάς...
Το τύπωμα πληθωριστικού χρήματος είναι το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί, αφού, αφʼ ενός μεν σε λογικές δόσεις είναι προτιμότερο από την ανυπαρξία χρήματος, αφʼ ετέρου δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο ανεξέλεγκτης κυκλοφορίας από ελληνική κυβέρνηση, ακόμα και όταν η Ελλάδα εγκατέλειψε το κανόνα χρυσού το ʽ32 μετά την χαμένη «μάχη της δραχμής» του Βενιζέλου –αντίστοιχη με τη σημερινή «μάχη του ευρώ»– που οδήγησε σε κατάρρευση την οικονομία προκειμένου να διατηρηθεί η σταθερότητα του νομίσματος. Η ανεξέλεγκτη κυκλοφορία χρήματος σε συνδυασμό με την καταστροφή της παραγωγής οδηγεί άμεσα σε ανεξέλεγκτο πληθωρισμό με αναλόγως ανεξέλεγκτο πολιτικό κόστος. Η μοναδική περίπτωση ανεξέλεγκτης κυκλοφορίας πληθωριστικού χρήματος έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της κατοχής κατόπιν σχετικής απαιτήσεως της γερμανικής διοίκησης για τις ανάγκες του στρατού της, η οποία ουδόλως ενδιαφερόταν για το πολιτικό κόστος μιας τέτοιας τακτικής– αν και τελικά θα έπρεπε, βλέπε αντάρτικο. Οι συνέπειες της μετάβασης στη δραχμή δεν είναι δεδομένες εκ των προτέρων, αλλά εξαρτώνται από συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις όπως και κάθε τεχνικό ζήτημα στην οικονομία. Η ανικανότητα των σεσημασμένων πολιτικών και κοινωνικών φορέων να ανταποκριθούν στις περιστάσεις πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη –όπως και η δυσμενής παγκόσμια συγκυρία– και να συνυπολογιστεί στην εξίσωση ως σταθερά μάλλον παρά ως μεταβλητή, προκειμένου να ληφθούν τα αντίστοιχα διορθωτικά μέτρα. Να ληφθούν όμως από ποιον; Η Ελλάδα προς το παρόν βρίσκεται καθʼ οδόν προς αναζήτηση συλλογικής ευθανασίας, ενώ η συμμετοχή της σε μια ευρύτερη συμμαχία προϋποθέτει πως έχει κάτι να δώσει και κάτι να απαιτήσει, αλλιώς η συμμαχία μετατρέπεται σε απλή σχέση κυριαρχίας και υποτέλειας. Ούτε μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στην ικανότητα των ευρωπαίων πολιτικών να αντιμετωπίζουν μεγάλες κρίσεις: τη διορατικότητά τους την έδειξαν στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, όταν εν ριπή οφθαλμού η Ευρώπη μετατράπηκε σε γερμανικό «ζωτικό χώρο» που χωρίς την αναγκαστική αρωγή αμερικανών και ρώσων θα ήταν σήμερα μια οικονομική και κοινωνική Σαχάρα. Το ευρωπαϊκό πρόβλημα δεν είναι χρηματοπιστωτικό, αλλά παραγωγικό: οι άλλοτε δημιουργικοί ευρωπαίοι έχουν συνηθίσει τις τελευταίες δεκαετίες να κάθονται και να ξύνουν τα rχ: τους περιμένοντας τα αποικιοκρατικά εμβάσματα που τελευταία λοξοδρομούν προς την Κίνα. Τίποτα δεν δείχνει καλύτερα την παρακμή αυτή από το θάνατο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που μετά το ʽ50 απέκτησε καθαρά τεχνοκρατικό και καταναλωτικό χαρακτήρα, χωρίς καμιά ουσιαστική πρόοδο στον τομέα της επιστήμης και της τέχνης πέρα από τη μεταμοντέρνα «αντικουλτούρα» που απλώς προανήγγειλε το αδιέξοδο. Μακάριος όποιος πιστεύει ότι ένας τέτοιος γόρδιος δεσμός μπορεί να λυθεί με τη λογική «αυτό ξέρετε, αυτό εμπιστεύεστε» που έβλεπα προχθές να προπαγανδίζει η κυρά Μέρκελ – για να μη μιλήσω για τα δικά μας πολιτικά απολιθώματα που ανέλαβαν τη διαχείριση του λαϊκού πανικού. Αλήθεια, τι να κάνουν άραγε αυτές οι ψυχές;
Μου φαίνεται ότι και ο Καισάριος διαβάζει zonepress:
http://www.capital.gr/jArticles.asp?jid=416&uid=1596351
http://www.capital.gr/jArticle.asp?id=1593252