Μην το βλέπεις έτσι.. Ίσως κάτι πήραμε τελικά από τους αρχαίους!
http://pierion.20m.com/gallery02/koyros02.jpg
Printable View
Μην το βλέπεις έτσι.. Ίσως κάτι πήραμε τελικά από τους αρχαίους!
http://pierion.20m.com/gallery02/koyros02.jpg
Είδα μία αφίσα που προπαγάνδιζε μία "Μαραθώνιο Αντιμνημονιακή Πορεία". Needless to say, I was dumbstruck. Αν κάποιος είναι αντιμνημονιακός, μάλλον θα στενεύεται οικονομικά. Και αν στενεύεται οικονομικά, έχει άραγε το περιθώριο να καίει τζάμπα θερμίδες? :D
H κοσμοθεωρία του ΣΥΡΙΖΑ και των ποικίλων συνιστωσών του, ενόπλων και αόπλων, συνοψίζεται στο εξής:
"Στο κέντρο της Αθήνας, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι καταπιέζονται από μία λευκή, Ορθόδοξη μειονότητα":
http://www.skai.gr/news/greece/artic...utm_medium=rss
Ας είμαστε ρεαλιστές: η χώρα πηγαίνει κατά διαόλου. Έλληνα, σώσε τουλάχιστον την ψυχή σου! Κάτσε σπίτι σου και μην ψηφίζεις!
Δεν είναι μόνο ανήθικο, είναι και αντιαισθητικό: η μυστικοπάθεια, τα παραβάν, τα χαμόγελα.. λες και συναντάς γνωστό σου σε χαμαιτυπείο!
http://www.youtube.com/watch?v=zQzldbFHXL4
Η NASA απομυθοποιεί τη μοναδική μας δικαιολογία για το σημερινό αποτέλεσμα!
http://www.youtube.com/watch?v=mkl_k4X63-Y
Από μικρός είχα πάντοτε την ίδια απορία όταν κάναμε ιστορία στο σχολείο: οι άνθρωποι ανέκαθεν ζούσαν μέσα στη φτώχια, τη δυστυχία, την αρρώστια, τους πολέμους. Για πόσο ακόμα εμείς θα συνεχίσουμε να ευημερούμε; Ο ευρωπαϊκός (= χριστιανικός) πολιτισμός αρέσκεται να πιστεύει πως η παγκόσμια ιστορία (= ο θεός) εργάζονταν τόσα χρόνια για να μπορεί αυτός από δω και πέρα να καλοπερνάει αιωνίως στον επίγειο (= ουράνιο) παράδεισο, επικαλύπτοντας εκ των υστέρων τη βία που απαιτήθηκε για να καταλήξει αισίως εκεί που είναι τώρα. Είναι λοιπόν παράλογο να περιμένουμε από μια χώρα που παπαγαλίζει απλώς τα ευρωπαϊκά ιδεολογήματα (φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, εθνικισμός, επιστημονισμός, ευδαιμονισμός) χωρίς να έχει συμμετάσχει κατʼ ελάχιστον στη διαμόρφωσή τους, να κατανοήσει πως είτε με ευρώ είτε με δραχμές, είτε με δανεικά είτε με κουκιά, είτε με αντίσταση είτε με υποταγή, ο κύκλος έκλεισε και δεν υπάρχει επιστροφή: η πυξίδα της ιστορίας έχει στραφεί ανατολικά. Το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει για το μέλλον η ωραία κοιμωμένη, είναι να εξασφαλίσει μια σχετική αυτάρκεια σε αγροτικά προϊόντα για να μην πεθάνει της πείνας. Η σοβαρή (= επιθετική) βιομηχανική ανάπτυξη απαιτεί τεχνογνωσία και πνευματική συγκρότηση που ούτε στον ύπνο της δεν μπορεί να φανταστεί μια χώρα χωρίς εκπαιδευτικό σύστημα, όπως η δική μας. Ας μην απορούμε λοιπόν που κανένας εγχώριος ή και ξένος εθνοσωτήρας δεν κάνει τον κόπο να μας αποκαλύψει το μακροπρόθεσμο πρόγραμμά του για την Ελλάδα: μόλις το περιγράψαμε!
Κάποτε οι καλοί άνθρωποι που ζούσαν στα πολλά, μικρά νησάκια του Ειρηνικού είχαν μία πρωτοφανή εμπειρία. Είδαν κουτιά γεμάτα αμύθητα αγαθά να πέφτουν από τον ουρανό. Ταυτόχρονα τεράστια σιδερένια κανό ζύγωσαν τα νησάκια τους, γεμάτα από χιλιάδες ανθρώπους, ντυμένους με παράξενα ρούχα και ικανούς να προκαλούν τεράστιες λάμψεις με συνοδεία τρομερών θορύβων. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι παράξενοι άνθρωποι έφτιαξαν πολύ γρήγορα φαρδιούς, μακριούς, επίπεδους διαδρόμους, στους οποίους άρχισαν να κατεβαίνουν γιγαντιαία σιδερένια πουλιά. Και αν τα κουτιά που έπεφταν από τον ουρανό ήταν γεμάτα με κάθε είδους αγαθά, πού να βλέπατε τι είχαν στις κοιλιές τους τα σιδερένια πουλιά. Και του πουλιού το γάλα, ούτως ειπείν: φαγητά υπέροχα που κανείς δεν είχε ξαναγευτεί, εργαλεία που δεν τα χωρούσε ο νους, ρούχα και κουβέρτες πανέμορφες, σαν μαγικές. Μετά από λίγο καιρό όμως, οι παράξενοι άνθρωποι έφυγαν και τα σιδερένια πουλιά δεν πετούσαν πια.
Οι φυλές των νησιών λυπήθηκαν πολύ. Ήταν όμορφα αυτά που έφερναν οι παράξενοι άνθρωποι και τα σιδερένια πουλιά. Άρχισαν τότε να φτιάχνουν κι αυτοί φαρδιούς, μακριούς, επίπεδους διαδρόμους. Ήταν σίγουροι ότι έτσι θα ξανάρθουν τα πουλιά, που οι κοιλιές τους ήταν γεμάτες με τόσα πολλά όμορφα πράγματα. Τα πουλιά όμως δεν ξανάρθαν. Σκέφτηκαν οι καλοί νησιώτες ότι κάτι έκαναν λάθος, και άρχισαν να φτιάχνουν και να λένε προσευχές. Σίγουρα, είπαν, με τις προσευχές μας θα ξανάρθουν στους φαρδιούς, μακριούς, επίπεδους διαδρόμους τα πουλιά με τις γεμάτες κοιλιές. Τίποτα. Και ακόμα τώρα, αρκετοί από αυτούς σκέφτονται και φτιάχνουν καινούργιες προσευχές. Δεν μπορεί, αργά ή γρήγορα θα βρουν τις σωστές. Αυτές που θα ξαναφέρουν τα μεγάλα σιδερένια πουλιά. Με τις κοιλιές τους γεμάτες με όλα του κόσμου τα καλά.
Λένε ότι όσο πιο οργανωμένη και δίκαιη είναι μια κοινωνία, τόσο λιγότερο αναγκαίες είναι οι πράξεις φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης. Και ότι σε μία τέλεια, ή σχεδόν τέλεια, κοινωνία, η φιλανθρωπία θα είναι απλώς περιττή. Κάπως έτσι φαντάζομαι και τους ήρωες. Ευγενείς, αλλά τελεολογικώς περιττούς.
Αλήθεια, ποιό είναι τό όριο ανάμεσα στον ηρωισμό και την ηλιθιότητα? Κάποτε διάβασα, και νομίζω έχω ξαναγράψει σχετικά, για το "Κάστρο του Κηφισού". Τίμησαν, λέει, κάποιοι προ ετών την τάδε επέτειο της θυσίας των ηρώων στο "Κάστρο του Κηφισού". Τι ήταν αυτό? Το Δεκέμβρη του '44 οι Γερμανοί αποχωρούσαν από την Αθήνα. Οι τελευταίοι σχηματισμοί τεθωρακισμένων ανηφόριζαν την νυν Εθνική Οδό κατά μήκος του Κηφισού, με κατεύθυνση τη Λαμία και στη συνέχεια τα σύνορα. Η Αθήνα ελευθερωνόταν, έστω και από σπόντα. Τότε βρέθηκαν κάποιοι και, από ένα χαμόσπιτο, άρχισαν να πυροβολούν τα τανκς με τα τουφέκια τους. Ντινγκκκκ, ντινγκκκ, έκαναν οι σφαίρες πάνω στη θωράκιση. Κάποιος αξιωματικός θα εκνευρίσθηκε από το θόρυβο, οπότε διατάσσει το τεθωρακισμένο του να γυρίσει τον πυργίσκο: δύο βολές και το "Κάστρο" έγινε σκόνη, θάβοντας στα ερείπιά του τους γενναίους μας.
Ηρωισμός? Όχι: ηλιθιότητα.
Θαυμάζω τους ήρωες. Συγκινούμαι όταν διαβάζω στον Πλούταρχο ότι "και των εν Μαραθώνι προς Μήδους μαχομένων έδοξαν ουκ ολίγοι φάσμα Θησέως εν όπλοις καθοράν προ αυτών επί τους βαρβάρους φερόμενον." Ναι, είναι ωραίο να βλέπεις μπροστά σου το φάντασμα του ίδιου του Θησέα να σε οδηγεί ένοπλο στη μάχη. Είναι ωραίο, διότι νίκησες. Ένας άλλος ήρωας, πρόσφατος και πιο μπανάλ, ο στρατηγός Πάττον, είχε πει: "Δεν θέλω να πεθάνω για την πατρίδα μου. Θέλω ο απέναντι μπάσταρδος να πεθάνει για τη δικιά του". Ο Πλούταρχος το λέει πολύ πιο συναρπαστικά, Δεν πειράζει, ο Πάττον ήταν πρακτικός άνθρωπος, αν και είχε διαβάσει Πλούταρχο από μικρός.
Έτσι ερχόμαστε στον ήρωα Μανώλη Γλέζο, ο οποίος κάποτε κατέβασε τη σημαία των Ναζί από την Ακρόπολη. Ή τουλάχιστον, έτσι λέει ο ίδιος. Δεν έχει σημασία, είναι μία ωραία ιστορία, σχεδόν όσο ωραίο είναι το φάντασμα του Θησέως εν όπλοις στο Μαραθώνα. Ακτινοβολών με την παλαιά του δόξα (την οποία εφρόντισε να πασπαλίσει με μερικά πρόσφατα δακρυγόνα ως συντηρητικό) ο γέροντας μας καλεί σε υποχρεωτική συστράτευση: δια της μεθόδου της κατασχέσεως των οικονομιών όποιου έτυχε να έχει ακόμα τέτοιες. Και αρχίζει μια χιονοστιβάδα, το τέλος της οποίας ο καθένας μπορεί να υποψιαστεί βασίμως.
Άραγε το θέαμα της διαπόμπευσης του λυντσαρισμένου πτώματος του Τσίπρα στις κεντρικές λεωφόρους τι θα είναι? Αποτρόπαιο? Φρικιαστικό? Ικανοποιητικό για τους αγανακτισμένους δράστες, που θα έχουν πια συνειδητοποιήσει ότι τα λεφτά από τον ουρανό που ονειρεύονταν δεν υπάρχουν -και δεν υπήρξαν ποτέ?? Οι ερμηνείες θα ποικίλλουν. Οι πιο πολλοί βέβαια θα μάθουν για το συμβάν από φήμες, διότι ρεύμα δεν θα έχουμε να το δούμε live από τηλεοράσεως. Η ουσία όμως θα είναι η ίδια με το "Κάστρο του Κηφισού".
ΥΓ: Προ ολίγου άκουσα τον ήρωα Μανώλη Γλέζο. Εδήλωσε ότι "το χρήμα δεν έχει πατρίδα, αλλά δεν μπορεί το χρήμα να καθορίζει τις τύχες του λαού". Και ερωτώ, τι είναι "τύχες του λαού"? Διότι υποψιάζομαι ότι "τύχες του λαού" είναι το χρήμα. Άρα ο ήρως εδήλωσε: "δεν μπορεί το χρήμα να καθορίζει το χρήμα". Το οποίο μου ακούγεται για ηλιθιότητα. Όπως το "Κάστρο του Κηφισού".
Δεν ξέρω αν αυτό το βαρέλι έχει πάτο, είμαι όμως βέβαιος ότι μπορεί να έχει: όταν κάποια χώρα στείλει αποστολή από κωφάλαλα. Είναι ευκαιρία να πρωτοπορήσει η αιωνία Ελλάς, μια και υπάρχει ήδη μεγάλη δεξαμενή κωφαλάλων και δη αυτιστικών: αρκεί ένα τυχαίο δείγμα από μέλη των διαφόρων παρακλαδιών του Journal of Irreproducible Paradoxology.