Καλά τώρα, δεν θα ασχοληθούμε με τον οιονδήποτε Μπουμπούκο, τον ανέλαβαν άλλοι. Τα πράγματα από γλωσσολογικής απόψεως δείχνουν πλέον αρκετά καθαρά: οι Έλληνες άρχισαν να εισέρχονται στον ελληνικό χώρο κάποια στιγμή πριν το 2000 π.Χ., προερχόμενοι από την Ινδοευρωπαϊκή (ΙΕ) Urheimat, η οποία κατά πάσαν πιθανότητα βρισκόταν στις πεδιάδες της σημερινής Ουκρανίας, ανάμεσα στον Δνείπερο και τον Δον. Τελευταίοι μετανάστευσαν οι Δωριείς, εξωθώντας προηγηθέντα φύλα προς τα νησιά και την Μικρά Ασία. Αυτή η μετανάστευση έγινε μετά τον Τρωικό Πόλεμο, αλλά πριν την συγγραφή των Ομηρικών επών, άρα γύρω στο 1000 π.Χ..
Είναι προφανές ότι η χώρα δεν ήταν ακατοίκητη πριν την ελληνική μετανάστευση, και είναι επίσης προφανές ότι οι προϋπάρχοντες πληθυσμοί δεν ήταν ΙΕ, αλλά μιλούσαν δική τους γλώσσα ή γλώσσες. Αυτές είναι, κατά πάσαν πιθανότητα, οριστικά χαμένες, διότι είναι χαμένες και οι γύρω γλώσσες από τις οποίες πιθανόν να κατήγοντο ή με τις οποίες να συγγένευαν. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι οι γλώσσες της Μικράς Ασίας (Φρυγικά, Λυδικά, Λυκικά, Λουβιανά, Χιττιτικά), ελάχιστα δείγματα των οποίων γνωρίζουμε, είναι και αυτές ΙΕ. Οι προηγούμενοι κάτοικοι της Ελλάδας, αυτοί που συνήθως ονομάζονταν συλλήβδην "Πελασγοί", έχουν αφήσει έντονα γλωσσικά κατάλοιπα, δηλαδή λέξεις μη ετυμολογήσιμες με βάση το ΙE τυπικό, που όμως έχουν μία λογική βάση: είναι κυρίως τοπωνύμια (λέξεις κατ' εξοχήν συντηρητικές), καθώς και προϊόντα ή πράγματα που δεν υπήρχαν στην Urheimat.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι:Και φυσικά άλλες λέξεις, που μοιράζονται αυτά τα μορφολογικά χαρακτηριστικά και επίσης δεν έχουν προφανές ΙΕ έτυμον (θάλασσα, ασάμινθος, τερέβινθος, άψινθος κλπ).
- τα τοπωνύμια με -σσ- ή -ττ- πριν την κατάληξη: Υμηττός, Λυκαβηττός, Βριλησσός (=Πεντέλη), Γαργηττός, Σφηττός, Κηφισσός, Ιλισσός, Κνωσσός, Αμνισσός, Τυλησσός, Παρνασσός κλπ
- τοπωνύμια με -νθ- πριν την κατάληξη: Κόρινθος, Ζάκυνθος, Προβάλινθος, Τίρυνς/-νθος κλπ
- τοπωνύμια με -ήν- πριν την κατάληξη: Αθήναι, Μυκήναι, Μεσσήνη, Κυλλήνη, Κυρήνη, Μυτιλήνη κλπ
Συνεπώς το τι γλώσσα ή γλώσσες μιλιούνταν στην Ελλάδα πριν την έλευση των Ελλήνων, είναι σχεδόν αδύνατον να το ξέρουμε. Eάν αυτές είχαν κάποια σχέση με την Γραμμική Α, τα Ετεοκρητικά ή τα Ετεοκυπριακά, επίσης.
Τα Ετρουσκικά ή Τυρρηνικά είναι επίσης ένα μυστήριο. Οι μαρτυρίες είναι λίγες και ασύνδετες, υπάρχουν ΙΕ στοιχεία, για τα οποία δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν είναι αυθεντικά ή επιρροές των γλωσσών της Ιταλίας, που ήταν ΙΕ, και ισχυρότατα μη ΙΕ στοιχεία, όπως οι αριθμοί (οι αριθμοί είναι εξαιρετικά συντηρητικές λέξεις, όλες οι ΙΕ γλώσσες έχουν ΙΕ λέξεις για τους αριθμούς). Οι Ετρούσκοι δανείστηκαν το αλφάβητό τους από τις αποικίες των Ευβοέων και μετά το κληροδότησαν στα Λατινικά, είχαν εντονότατα πάρε-δώσε με τις ελληνικές αποικίες και στη συνέχεια υπέστησαν γλωσσικό όλεθρο από τον μαζικό εκλατινισμό. Σε αυτό ίσως ρόλο να έπαιξε και η ακούσια σύνδεσή τους με τη βασιλική δυναστεία της Ρώμης, η ανατροπή της οποίας αποτέλεσε πανίσχυρη ιδεολογική βάση για το στήσιμο του Ρωμαϊκού κράτους*.
Αν θυμάμαι καλά, υπάρχει μία ανεκδοτολογική αρχαία μαρτυρία που λέει ότι οι Τυρρηνοί ήταν "Φρύγες" (μάλλον εννοεί ζενερίκ "Μικρασιάτες") που κάποτε μετανάστευσαν στην Ιταλία. Εάν αυτό ισχύει, δεν αποκλείεται να άφησαν καθ' οδόν μία παροικία στη Λήμνο, και έτσι να εξηγείται η ύπαρξη της στήλης.
*Η κληρονομική βασιλεία ήταν το απόλυτο ταμπού, η υπέρτατη ιεροσυλία για τη Ρώμη. Αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η αρχή, δηλαδή ότι ο τύποις "Ρωμαίος" ηγεμόνας τύποις πάντοτε "εκλέγεται" και τύποις ουδέποτε "κληρονομεί", κράτησε από το 509 π.Χ. μέχρι το 1453 μ.Χ. στην καθ' ημάς Ανατολή και μέχρι το 1806 μ.Χ. (επί Ναπολέοντος) στη Δύση. Νομίζω ότι είναι ο μακροβιότερος πολιτικός θεσμός στην ιστορία.

