Τα μέτρα λιτότητας δεν είναι γιατρικό, αλλά σύμπτωμα της ασθένειας και θα βοηθήσουν στη θεραπεία της όσο κι ο πυρετός στη γρίπη. Μόνο που δεν πρόκειται για γρίπη..
Printable View
Τα μέτρα λιτότητας δεν είναι γιατρικό, αλλά σύμπτωμα της ασθένειας και θα βοηθήσουν στη θεραπεία της όσο κι ο πυρετός στη γρίπη. Μόνο που δεν πρόκειται για γρίπη..
Δεν λέει για σένα, λαέ Μου, εσύ είσαι αλλοίας καταγωγής. Μη μεγαλοπιάνεσαι.
http://www.youtube.com/watch?v=Chhn5oEmITs
Δεν μπορεί, θα το έχετε προσέξει. Ακόμα και ο Μιχάλης, που δεν διακρίνεται ούτε για ευστροφία, ούτε για ευθυκρισία. Η χώρα κυβερνάται από τα Κολ(λεγι)όπαιδα. Αισθάνομαι τρόπον τινά συνυπεύθυνος, διότι εκεί εδίδασκε επί δεκαετίες ο νονός μου. Θα τον αποκηρύξω.
Ο Δάσκαλος έλεγε πως ο «ελληνικός λαός» έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα απέναντι στους εκλεγμένους αντιπροσώπους του: μπορεί να τους βρίζει δημόσια ενώ οι δεύτεροι δεν είναι εύκολο να κάνουν το ίδιο, αν και μερικοί εξ αυτών πολύ θα το ήθελαν. Δε νομίζω ότι για την κατάντια μας φταίνε μόνο οι «πολιτικοί», αφού, αν το καλοσκεφτεί κανείς, σε επίπεδο ηγεσίας τουλάχιστον ποτέ δεν υστερούσαν ιδιαίτερα απέναντι στους αντίστοιχους ευρωπαίους που κι εκείνοι δεν ήταν πάντοτε της αρίστης ποιότητος. Ούτε φταίνε οι δυτικόφερτοι θεσμοί που για καθυστερημένη χώρα υπήρξαν αδιανόητα προοδευτικοί (η καθολική ψηφοφορία για παράδειγμα καθιερώθηκε στην Ελλάδα προτού επιτραπεί ουσιαστικά στην Αγγλία): οι σύγχρονοι δημοκρατικοί θεσμοί είναι αναγκαστικά δυτικοί, όπως και η σύγχρονη τεχνολογία, όπως και η σύγχρονος εθνικισμός, τον οποίον ενστερνιστήκαμε με ζήλο βαρβαρικό. Αν δε μας άρεσαν ή δε μας ταίριαζαν, θα μπορούσαμε να είχαμε παραμείνει τρόφιμοι στο οθωμανικό κοινόβιο – και ίσως θα έπρεπε. Το πρόβλημα στα βαλκάνια υπήρξε ανέκαθεν η συγγενής αβελτηρία των ανθρώπων. Όχι πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις – και μάλιστα είναι τόσο αξιοσημείωτες, όσο αντίξοες είναι για την εμφάνισή τους οι κοινωνικές συνθήκες: για να κρατήσει κανείς χαρακτήρα σε τέτοιο περιβάλλον, θα πρέπει να είναι εξαρχής φτιαγμένος από διαμάντι. Δυστυχώς όμως δεν αρκούν τα κερασάκια για να πετύχει η τούρτα.
Την αβελτηρία μας αυτή τη συνειδητοποίησα για πρώτη φορά στο στρατό, όπου σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων «πατριωτών» υπηρέτησα κανονικά – ούτε αεροπορίες, ούτε σκοπιές στο σπίτι. Ήμουν αναγκασμένος να συναγελάζομαι με κάθε καρυδιάς καρύδι και ακόμα χειρότερα κάποια στιγμή ήμουν υποχρεωμένος και να τους διοικώ: οι αξιωματικοί θεωρούσαν αφελώς πως ο επιλοχίας θα πρέπει να είναι ενήλικος και σπουδαγμένος – οποία πλάνη! Εκεί τα είδα όλα. Στην αρχή προσπαθούσα να είμαι δίκαιος με τους πάντες. Αμερόληπτη συμπεριφορά σε νέους και παλιούς, κανένα χατίρι σε φίλους και φυσικά πρώτος εγώ να δίνω το καλό παράδειγμα σε υπηρεσίες και αγγαρείες. Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσω καθολική δυσαρέσκεια και καταφανή περιφρόνηση προς τις ηγετικές μου ικανότητες. Κάθε προσπάθειά μου για ισότητα και δικαιοσύνη προσέκρουε στην ίδια απάντηση: «Γιατί αυτός κι όχι εγώ;» και το αντίστροφο – ο λεγόμενος ελληνικός ατομισμός. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, θυμήθηκα όμως τα σοφά λόγια του Μακιαβέλι «καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε αγαπούν» και αποφάσισα ν’ αλλάξω τακτική. Απροκάλυπτη εύνοια στους φίλους και κατάφωρη αδικία στους υπολοίπους, πάνω απ’ όλα όμως απάλλαξα τον εαυτό μου από κάθε υποχρέωση και λογοδοσία. Θα περίμενε κανείς τη γενική κατακραυγή, έγινε όμως ακριβώς το αντίθετο: τα παράπονα σταμάτησαν εντελώς, όλοι έκαναν το καθήκον τους αγόγγυστα και με το παραπάνω, ενώ συγχρόνως δεν έκρυβαν απέναντί μου – απέναντι στο δυνάστη τους – ένα αίσθημα ειλικρινούς σεβασμού που πραγματικά μου ανακάτευε το στομάχι. Όταν επιτέλους πήρα στα χέρια μου το χαρτί, είχα καταλήξει στην ακλόνητη απόφαση να μην ξαναψηφίσω για κανένα λόγο και να μην ανακατευτώ στα κοινά με κανένα τρόπο, μια συμπεριφορά που οι Έλληνες ονόμαζαν κάποτε υποτιμητικά ἰδιωτεία. Δεν είμαι σίγουρος ότι κράτησα την υπόσχεσή μου με συνέπεια, ούτε και μπόρεσα όμως ποτέ να αναθεωρήσω την εκτίμησή μου: το να οραματίζεσαι μια δημοκρατική κοινωνία στα νότια βαλκάνια ισοδυναμεί με το να ζωγραφίζεις καρδούλες σε δημόσιες τουαλέτες.
Τον αράπη κι αν τον πλένεις.. Μια πρόσφατη έρευνα δείχνει πως οι έλληνες του 2011 εμπιστεύονται μόνο το στρατό και την εκκλησία. Τα μέντιουμ και οι αστρολόγοι κάνουν επίσης χρυσές δουλειές. Μετά μας φταίει ο Αριστοτέλης που θεωρούσε πως κάποιοι άνθρωποι είναι γεννημένοι για δούλοι.
"Συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού" ονομάζει ο ημιπαράφρων πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το ενδεχόμενο να επιτάσσει το Σύνταγμα να μην ξοδεύουμε πιο πολλά από όσα βγάζουμε!
http://newpost.gr/post/21340/%CE%A4%...C%CE%BF%CF%8D/
Τι παράξενο! Εγώ είχα μεγαλώσει με την, προφανώς "νεοφιλελεύθερη", αντίληψη ότι πρέπει να ξοδεύεις πιο λίγα από όσα βγάζεις, και να φροντίζεις να έχεις πάντα κατιτίς στην άκρη διότι στη ζωή πολλά μπορεί να πάνε στραβά, κάποιο ατύχημα, κάποια βλάβη, κάποια αρρώστια, κάποιος λαμπάτος σε τάξη Α χωρίς πυκνωτές στη διαδρομή του σήματος κλπ.
Αυτό που (εγώ ο παλιομοδίτης) νόμιζα ότι ίσχυε για τους ανθρώπους και για τα νοικοκυριά, μάλλον δεν ισχύει για τα κράτη. Αυτά μπορούν άνετα να ξοδεύουν όσα τους κατέβει. Και όχι μόνο σε ειδικές περιστάσεις, όπως λέει η οικονομική θεωρία (ξόδεψε παραπάνω όταν η οικονομία δεν πάει καλά, για να πάει καλύτερα και μετά θα έχεις πολλά περισσότερα λεφτά για να υπερκαλύψεις τα παραπάνω που ξόδεψες και να σου μείνει και κομπόδεμα).
Αυτό θέλει ο ημιπαράφρων? Μα η αιωνία Ελλάς πάντα έχει ελλείμματα. Πάντα χρειάζεται τσοντάρισμα με δανεικά για να βγάλει τη χρονιά. Κρίση? Έλλειμμα η Ελλάδα. Ευημερία? Πιο μεγάλο έλλειμμα η Ελλάδα! Άρα μονίμως στη ζητιανιά. Και λέει η Ελλάδα "δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, πρέπει να περιοριστώ. Να μάθω να τα βγάζω πέρα με τις δικές μου δυνάμεις. Να μην είμαι μια ζωή ζήτουλας". Και παιδεύεται, και παίρνει από 'δω, και κόβει από 'κει, και ράβει παραπέρα, και αποτέλεσμα? Μια τρύπα στο νερό! Πάλι ελλείμματα. Πάλι δανεικά. Οπότε μας σφυράνε, "ψιτ, μπαταξήδες, βάλτε το στο Σύνταγμα. Αφού δεν είστε ικανοί από μόνοι σας, βάλτε από πάνω κάποιον να ελέγχει, ένα δικαστήριο, κάτι τέλος πάντων, να σας κόβει τη φόρα". Κάτι σαν να βάζεις φραγή εξερχομένων στο τηλέφωνο, επειδή ο πιτσιρικάς παίρνει συνέχεια 090 και την παίζει με την φλογερή Σβετλάνα.
Και τι να του κάνεις? Του λες μία, του λες δύο, λέει ψέματα, και κάθε βράδυ εκεί, με το πουλί στο χέρι. Να το δείρεις, ολόκληρο παιδί? Δεν λέει. Κάθεσαι και κάνεις την αυτοκριτική σου (τι γονιός είμαι και χαρτζηλικώνω τέτοιο κωλόπαιδο) και βάζεις φραγή εξερχομένων καλού-κακού. "Συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού", θα γυρίσει να σου πει το κωλόπαιδο. Εμ το χαρτζηλίκι μου, εμ το 090. Με τα λεφτά των άλλων. Με άλλα λόγια, σοσιαλισμός.
http://en.wikipedia.org/wiki/Fundame...em_of_calculus
Κοιτάξτε αριστερά, σε πόσες γλώσσες υπάρχει.
Υπάρχει ακόμα και στα Makedonski :eek:
ΔΕΝ υπάρχει στα Ελληνικά! :mad:
Και όμως αναφέρεται σε κάτι που έχει ελληνική καταγωγή.
Πατάει πάνω στη θεωρία των ορίων και πιο συγκεκριμένα πάνω στo θεώρημα του εγκιβωτισμού, των Αρχιμήδους-Ευδόξου-Gauss:
http://en.wikipedia.org/wiki/Squeeze_theorem
Και δεν έχει βρεθεί ούτε ένας από τον λαόν Μου να το γράψει.
Μετά απορείς γιατί πας κατά διαόλου, λαέ Μου.
"Ζημιές σε διάφορα σημεία της Βέροιας προκάλεσαν σήμερα άγνωστοι δράστες, όπως ανακοίνωσε η διοίκηση του Δήμου.
Οι βάνδαλοι αποκαθήλωσαν την προτομή του αρχαιολόγου Μανόλη Ανδρόνικου και την πέταξαν στο έδαφος, ενώ τοποθέτησαν στο πάρκο της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων οικοδομικά σκουπίδια μέσα σε διαμορφωμένο χώρο πρασίνου."
http://www.ethnos.gr/article.asp?cat...pubid=63591997
Δεν έχω αμφιβολία ότι αν η Αθήνα είχε Piazza Navona:
http://u1.ipernity.com/18/14/58/1034...46c8ea.560.jpg
θα την είχαν στολίσει με γκραφίτι - αφού πρώτα είχαν σπάσει τα αγάλματα.
Βίοι ωσεί παράλληλοι. Τις προάλλες διάβαζα τη σελίδα του MSG, τόσον ως πρώτης ύλης, όσον και ως καρυκεύματος, και διηρωτήθην το ίδιο πράγμα. Γιατί δεν βρέθηκε και κάποιος έλληνας φοιτητής (*) να γράψει πέντε πράγματα; Ή μήπως όλη αυτή η αγγλόφωνη, εκτενέστατη αναφορά οφείλεται στο ότι οι αμερικανοί είναι αργόσχολοι και άλλη δουλειά δεν είχαν, παρά να ασχολούνται με τέτοια άχρηστα πράγματα;
(*) Για τους κάθε λογής πανεπιστημιακούς καθηγητάδες, ξέρω. Δεν περιμένω τίποτε από αυτούς, καθώς το μόνο που ενδιαφέρει την συντριπτική πλειοψηφία τους είναι πόσες σελίδες θα έχει το επόμενο βιβλίο τους, μιας και η σχετική αμοιβή "πάει με τη σελίδα".
http://www.athensvoice.gr/article/ci...B9%CE%BA%CF%8C
Σχολιάζεται παντοιοτρόπως η απόφαση της ΕΣΗΕΑ να παραπέμψει στο Πειθαρχικό της τον Μανδραβέλη, επειδή αρθρογράφησε με το επιχείρημα ότι η ΕΡΤ είναι περιττή. Οι επικριτές αποκαλούν τους παραπέμψαντες "φασίστες" και μισαλλόδοξους. Δεν ισχύει αυτό. Kάτι άνεργοι αριστεροί είναι. Άρα, όπως κάθε γνήσιος αριστερός, μισούν και ζηλεύουν όποιον προκόβει από την αξιοσύνη του. Η αποτυχία πάντα ζηλεύει την επιτυχία. Αυτός που πουλάει κάτι που δεν έχει ζήτηση μισεί εκείνον που πουλάει κάτι που έχει ζήτηση. Ο εφιάλτης του ανίκανου είναι η ύπαρξη του ικανού. Δεν είναι ιδεολογικό το θέμα.