zonepress διαβάζω καιρό διάφορα threads αλλά αυτό είναι ένα από τα καλλίτερα.
Ταξίδι ή ταξείδι είναι to σωστό?
Νο-body asks.
Printable View
zonepress διαβάζω καιρό διάφορα threads αλλά αυτό είναι ένα από τα καλλίτερα.
Ταξίδι ή ταξείδι είναι to σωστό?
Νο-body asks.
Τα on-topic θέματα ηλεκτροακουστικής είναι καλύτερα (ορισμένα είναι οι απολύτως καλύτερες παρουσιάσεις σε όλο το Διαδίκτυο, παγκοσμίως) - δεν υπάρχει όμως ο κρίσιμος αριθμός άξιων συζητητών εν Ελλάδι, και η δική μου διάθεση ματαιοπόνου αγαθοεργίας είναι πεπερασμένη.
-ι-.
Σε περίπτωση που κάποιος είχε τη νοσηρή απορία, ο Πληθυντικός του "εθελουσία", σύμφωνα με τον ΣΚΑΙ, είναι "εθελουσίες" :eek: Το είπε όχι-μία-αλλά-τρεις φορές ο οικονομικός ανταποκριτής του σταθμού στο δελτίο ειδήσεων.
Όταν τόσοι αγράμματοι συγχέουν την "ευκαιρία" με την "ευχέρεια":
http://img192.imageshack.us/img192/3976/91242641.jpg
η κατηφόρα είναι αναπόφευκτη.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid...&dt=01/03/2010
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_a...05/2010_336200
Γράφει η "Καθημερινή" για εκδήλωση του ΑΠΘ με θέμα τη διγλωσσία των Ελλήνων της διασποράς. Και ο τίτλος βγάζει μάτι:
«You have to always speak Greek because θα ξεχάσεις τη γλώσσα σου»
Πρόκειται για ευρέως διαδεδομένο λάθος που κάνουν και πολλοί αγγλόφωνοι: το split infinitive (χωρισμένο απαρέμφατο). Το απαρέμφατο (π.χ. to speak, ομιλείν) γράφεται με δύο λέξεις, αλλά είναι γραμματικώς μία λέξη και δεν χωρίζεται.
Το σωστό είναι "always to speak" ή "to speak always". Η φροντίδα για τη γλωσσική ορθότητα ισχύει εξίσου για όλες τις γλώσσες.
Ως γνωστόν το Γιουνανιστάν συνορεύει προς ανατολάς με το Υπανθρωπιστάν. Αυτές τις μέρες μάς επισκέπτεται κλιμάκιο υπανθρώπων με επικεφαλής τον δικό τους πρωθυπάνθρωπο, ο οποίος πολύ οικεία πρέπει να αισθάνεται στην Αθήνα, γνωστή και ως Βαγδάτη του Σαρωνικού. Άλλωστε μία παρόμοια γουρούνα μας κυβερνούσε και μας μέχρι πρότινος και είχανε γίνει και κουμπάρες, οι γουρούνες μεταξύ τους. Η κρατική Γιουνανιστοτηλεόραση μεταδίδει δελτίο, όπου κάποιο δημοσιογουρούνι ερωτά προσκεκλημένο γουρουνοκαθηγητή για την επίσκεψη. "Κύριε καθηγητά, ποιά είναι τα γλαύκα που κομίζει ο Ερντογκάν?" "Τα γλαύκα είναι ..." ξεκινά ο χείρων χοίρος.
Κάπου εκεί κοντά η γλαυκώπις Αθηνά πρέπει να ξεψύχησε, οριστικά πια.
Καλά, εσένα αυτό σε πείραξε; Εγώ μόλις είδα στην ΝΕΤ ένα ούφο του ΕΛΙΑΜΕΠ, που είχε το θράσος να παραβάλλει τις ελληνοτουρκικές συνομιλίες με αυτές μεταξύ γάλλου Προέδρου και γερμανίδας Καγκελαρίου.
Κάτι πήρε το αυτί μου, ότι ήρθε και ο τούρκος υπουργός παιδείας. Τί δουλειά έχει εδώ ο τούρκος υπουργός παιδείας;
Δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ: "... συναντήθηκε με τον κ. Κλαίοντα Πανταζόπουλο". Από μία άποψη, πάλι καλά. Κλέωνα τον λένε τον άνθρωπο, και κάθε ελληνικός ραδιοβόθρος που σέβεται τον εαυτό του θα τον ανέφερε άκλιτο: ο Κλέων, του Κλέων, τον Κλέων.
Εδώ τον έκλιναν μεν, αλλά έκλιναν κάτι άλλο, όχι το όνομά του.
Προ καιρού πολλού μου είχε τύχει κάτι εξίσου αστείο: παρευρίσκετο κάποιος κύριος Φωκαεύς και τον ζήτησε η γυναίκα του στο τηλέφωνο. Οπότε τον φώναξαν "κύριε Φωκαεύς, σας ζητάει η κυρία Φωκαεύς".
Φεύ, Φωκαεύ, άραγε η συμβία σας προσηκόντως αυτοαποκαλείται κυρία Φωκαέως, ή μήπως απηλπίσθη και το 'κοψε?
Δε με λες; Τελικά, το "δέλεαρ", όντως στερείται γενικής;
Δελέατος, όπως ύδατος, ήπατος, αλλά δεν χρησιμοποιείται πλέον. Η λέξη είναι ομόρριζη με τη σημασία της, δηλαδή το δόλωμα.
Διασκεδάζω με διάφορους λούμπεν φορτηγατζήδες, ειδεχθείς νταλικιέρηδες και άλλους απαισίως γραφικούς χειρώνακτες, περιφερόμενους στα κανάλια, να ζητούν να "ενσκήψει" η πολιτεία στα προβλήματά τους :eek:
Προφανώς εννοούν να "εγκύψει", αλλά αυτό δεν έχει σημασία - όπως δεν έχουν σημασία και τα προβλήματά τους. Γι' αυτό και κυριολεκτούν, ακουσίως και από σπόντα :cool:
Άλλωστε η χρονίως κυφωτική μας πολιτεία εγκύπτουσα ενσκήπτει οπουδήποτε...
Αααα, έχει πολύ πλάκα, όπως διαβάζω δίπλα, στο οξυζενέ playmobil του Σωματείου Ηλιθίων. Η απρεπή συμπεριφορά, της απρεπής συμπεριφοράς... Κουφόμυαλα ελεεινά τσατάλια που έφτασαν να γκριζάρουν τα μαλλιά τους κι ακόμα να μάθουν δγυό σωστά ελληνικά, πράγμα φυσιολογικό και αναμενόμενο. Τα ελληνικά δεν ανήκουν στα τσατάλια.
Έχω καταλήξει στη θέση ότι παρόμοιες συμπεριφορές πρέπει πλέον να ενθαρρύνονται. Μία τέτοια στάση δεν είναι διόλου απρεπές, αντίθετα είναι επιβαιβλημένη και χρίζει αμειβής :cool: Τουλάχιστον μέχρις ότου η τεχνολογία επιτρέψει την γρήγορη ανίχνευση του τουρκικού DNA.
Αφού από ηλεκτροτεχνία υπάρχουν μεσάνυχτα, είναι σίγουρο ότι της πολύ κοντής ψωλής, το μαλλί της φταίει. :p Γκριζαρισμένο ή όχι ακόμα και το DNA και θα ακούσουμε και άλλα άλλα.
Συζητούσαμε χτες με φίλο, δόκιμο εργάτη του λόγου, και του έλεγα ότι στην Ελλάδα οι χειρότεροι φιλόλογοι είναι οι ... φιλόλογοι :cool:
Κυβέρνηση γρήγορο φορτηγό:
http://img26.imageshack.us/img26/5741/vima.jpg
Και μου κακοφαινόταν ο μεταφραστής του αειμνήστου Αμπουθίφι .....
Συμβαίνουν και εις Λονδινίους:
http://img580.imageshack.us/img580/6763/times.jpg
Ο θλιβερός συντάκτης αποπειράται ένα βλακώδες λογοπαίγνιο που αναφέρεται στο Δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμο, τον επονομαζόμενο "Κατακτητή", και καταφέρνει να γράψει την λέξη conqueror ανορθόγραφα (-er) - και μάλιστα στο πρωτοσέλιδο των Τάιμς :mad:
Χαλάρωσε ρε συ, ένα λάθος έκανε ο άνθρωπος...
http://www.youtube.com/watch?v=bV6IqC8wjZU
Υπάρχει και η άποψη του Karl Kraus, όπως μεταφέρθηκε από τον συνθέτη Ερνέστο Κρένεκ: "Ich weiss, dass das alles sinnlos ist, wenn das Haus in Brand steht. Aber solange das irgend moeglich ist, muss ich das machen, denn haetten die Leute, die dazu verpflichtet sind, immer darauf geachtet, dass die Beistriche am richtigen Platz stehen, so wuerde Shanghai nicht brennen." Ο Κράους όμως ήταν κανονικός Αυστριακός, από τη Βιέννη, οπότε τι να μας λέει ο κουτόφραγκος ....
Είναι κι αυτό μια στάσις – νιώθεται.. Οι Έλληνες βέβαια κατά την εποχή της ακμής τους δεν είχαν ούτε κόμματα ούτε γραμματική, ενώ οι ετυμολογίες του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη θα έκαναν τον δείκτη του κυρίου Μπαμπινιώτου (που χρησιμοποιεί τον όρο «επιστημονικός» πιο συχνά απ’ ότι το ΚΚΕ τον όρο «λαϊκός») να πάθει αγκύλωση από το κήρυγμα. Δεν είμαστε φυσικά το ίδιο: αυτοί δημιουργούσαν, εμείς χάσκουμε. Η φωνητική κατά βάση γραφή τους δεν αναγνώριζε «λάθη», μόνο «βαρβαρισμούς», και τους επέτρεπε να στέκουν απέναντί της χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας – σε αντίθεση με μας τους νεοτέρους, του Karl Kraus περιλαμβανομένου. Φυσικά όλα τα παραπάνω καθόλου δεν τους εμπόδιζαν να διαπρέπουν στους πολέμους και τις σφαγές – και να κομπάζουν γι’ αυτό – όπως αντίστοιχα και η προσκόλληση των γερμανοφώνων στους τύπους καθόλου δεν άμβλυνε την εμμονή τους να καθαρίσουν την Ευρώπη από τα κάθε είδους «σφάλματα» και «παρεκτροπές». Κάθε άλλο..
Ορίστε παράδειγμα δημιουργικής χρήσης της γλώσσας στο χώρο του λαμπάτου audio: http://www.6moons.com/audioreviews/colotube/1.html Οι δικοί μας γιατί έχουν κολλήσει με αυτά τα αρχαιοπρεπή Aeolos, Cerat κλπ;
Αν η γλώσσα είναι μια μορφή ζωής (Wittgenstein), τότε το σφάλμα αποτελεί το μυστικό της εξέλιξης: το λάθος που επιμένει στο χρόνο ονομάζεται εξαίρεση, το λάθος που απλώνεται στο χώρο ονομάζεται κανόνας.
Φυσικά οι συντηρητικοί και οι καθαρολόγοι έχουν κι αυτοί τα δίκια τους. Χάρη σ' αυτούς μπορούμε ακόμα να λέμε "τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική"..
Ψάχνω για ορθοπεδικό και βρίσκω παιδοτρίβη. Αχ, κύριε Μπαμπινιώτη, τώρα που βρήκα το κτήριο, να χτυπήσω λέτε το κουδούνι αυτού του ορθοπαιδικού;
Αν στα σοβάρα υπάρχει ανάγκη για ορθοπαιδικό τότε θα πρέπει να αποφεύγονται όσοι δηλώνουν την ειδικότητα τους με -πε- . Διαφορετικά το πιο πιθανό είναι να πέσει κάποιος ανυποψιάστος στα χέρια ενός σκιτζή που δε γνωρίζει τίποτα για την ειδικότητα που δηλώνει.
Δυστυχώς και στο ζήτημα αυτό η αλήθεια δεν είναι καθόλου απλή: http://pneuma.gr/downloads/orthopedics.htm Μακάρι να ξεχώριζαν οι κακοί γιατροί από την πινακίδα!
Ονόματα δεν λέμε, προσώπατα δεν θίγουμε, αλλά αν δεν το διηγηθώ θα σκάσω :mad: Συνέβη σε χώρα της Αφρικής :D Επιφανής καθηγητής, ονόματα δεν λέμε, προσώπατα δεν θίγουμε. Την έδρα την κληρονόμησε από τον πεθερό του, ονόματα δεν λέμε, προσώπατα δεν θίγουμε. Εκτός από καθηγητής σώγαμπρος, είναι και πρόεδρος κοινωφελούς σωματείου που διοικεί παλαιό, φημισμένο (και καλά) σχολείο, ονόματα δεν λέμε, προσώπατα δεν θίγουμε. Όλως τυχαίως στο σχολείο υπηρετεί η κόρη του, αξιοκρατικό σόι πάει το αξιοκρατικό βασίλειο. Και κατηγορείται η κόρη, ονόματα δεν λέμε, προσώπατα δεν θίγουμε, ότι την έπεσε ανοικείως σε μαθήτριά της. Και τρέχει μπας και τα κουκουλώσει ο σώγαμπρος, ονόματα δεν λέμε, προσώπατα δεν θίγουμε. Eίμαι σίγουρος ότι πρόκειται περί συνωμοσίας κατά της αξιοκρατίας: οι κακοί γονείς που λένε ότι χούφτωσε την κόρη τους και κυνηγάνε την καθηγήτρια που υπηρετεί στο σχολείο που ανήκει στο σωματείο που διοικεί ο πατέρας της που έγινε καθηγητής επειδή παντρεύτηκε την κακάσχημη κόρη του προκατόχου του. Ονόματα δεν λέμε, προσώπατα δεν θίγουμε! :cool:
Ούτε κι εγώ είμαι κουτσομπόλης, αλλά μήπως πρόκειται για τον ίδιο που είχε ως φοιτητής διακριθεί για τις επιδόσεις του στο body building; – χάρη στη συγκινητική του φιλοτιμία να κουβαλάει αγόγγυστα τις βαριές τσάντες των διακεκριμένων καθηγητών του καθ’ όλη τη διάρκεια της ειδικής διαδρομής γραφείο-αμφιθέατρο-τουαλέτα:rolleyes: Αν ναι, διόλου παράξενο που κληροδότησε τα μάτσο γονίδια στην κοράκλα του – αν και παλαιόθεν ήδη είχε δείξει μια σχετική αδυναμία στις αρρενωπές γυναίκες: http://www.youtube.com/watch?v=mb4v1U62838
http://clear-uk.org/wp-content/uploa...07/murdoch.jpg
Και ο ίδιος αυτό ισχυρίζεται.
Η θεά Θέτις, "αυτή που θέτει", που θεσμοθετεί, η μάνα των θεσμών δηλαδή, ήξερε την αρχαία προφητεία: ότι αν γεννούσε γιο από το Δία, ο γιός αυτός θα γινόταν τόσο ισχυρός, που θα ανέτρεπε τον πατέρα του. Όπως εκείνος είχε ανατρέψει το δικό του πατέρα, τον Κρόνο, και ο Κρόνος τον Ουρανό. Αυτός ο γιός δεν θα ήταν μόνο θεός, αλλά και θεσμός: γιός της μάνας του δηλαδή. Ο Δίας φυσικά ήταν πλήρως ενήμερος και μία τέτοια πιθανότητα δεν τον έβρισκε καθόλου σύμφωνο. Ακόμα και εάν επρόκειτο για δικό του γιό. Συνεπώς φρόντιζε να μένει μακριά από τη Θέτιδα, γιατί τα βέλη του Έρωτα ήταν έξω από την εξουσία του. Δεν μπορούσε ούτε αυτός να τα αποφύγει. Για διπλοσιγουριά όμως, κανόνισε για τη Θέτιδα να παντρευτεί θνητό, το βασιλιά Πηλέα, και όρισε να πάνε όλοι οι θεοί καλεσμένοι στο γάμο, να είναι όλοι μάρτυρες και κυρωτές των γαμήλιων όρκων. Ο γιός της Θέτιδας, θνητός γιος θνητού πατέρα, δεν θα μπορούσε να τον βλάψει. Αυτό ήταν το ζητούμενο. Φεουδαρχική γεωπολιτική σε θεϊκή κλίμακα.
Ο γιός του Πηλέα και της Θέτιδας ήταν ο Αχιλλέας, ο πιο όμορφος και ο πιο γενναίος άντρας. Ο Δίας τον λάτρευε, όχι μόνο επειδή οι θεοί αγαπούσαν την ομορφιά και την γενναιότητα, αλλά και γιατί ο Αχιλλέας ήταν, τρόπον τινά, ο υπερ-γιός που ποτέ δεν απέκτησε. Ένα θνητό καθρέφτισμα του τι θα ήταν αυτός ο γιος, αν ήταν δικός του. Γι' αυτό τού ορισε διπλή μοίρα: είτε θα απέφευγε τον κίνδυνο, και θα ζούσε μακριά και ανέφελη ζωή στην γήινη ασημαντότητα του ανακτόρου του, ή θα γινόταν ο πιο ένδοξος πολεμιστής ever, αλλά θα πέθαινε στην κορυφή της δόξας του. Η επιλογή θα ήταν του Αχιλλέα. Διάλεξε το δεύτερο. Η Θέτις τα ήξερε όλα αυτά. Όμως άλλο είναι μια θεά να γνωρίζει, και άλλο μια μάνα να νιώθει ότι η μοιραία στιγμή ζυγώνει.
Είχε πάρει όλες τις προφυλάξεις που γινόταν να πάρει. Ακόμα και στη Στύγα, το ποτάμι χωρίς επιστροφή, την είσοδο στον Κάτω Κόσμο, πήγε το νεογέννητο και το βούτηξε στα νερά που τον έκαναν άτρωτο. Εκτός από ένα μικρό σημείο κοντά στον αστράγαλο, από όπου το κρατούσε. Δεν πρόσεξε τότε ότι το σημείο αυτό έμεινε στεγνό. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς, εκτός από τον εκηβόλο Απόλλωνα, τον θεό-τοξότη. Τη μοίρα των θνητών την ορίζουν οι Τρεις Μοίρες, όχι τα φτηνοκολπάκια. Η Κλωθώ κλώθει το νήμα που είναι η ζωή του καθενός, η Λάχεσις μετράει πόσο νήμα έλαχε, και η Άτροπος, αυτή που δεν τρέπεται, που δεν γυρνάει, το κόβει. Όταν ο Αχιλλέας αρνείται την ύστατη ικεσία της μάνας του, να τον πάρει από τη μάχη και να τον γυρίσει πετώντας σπίτι, η Θέτις ξέρει ότι πρέπει να πενθήσει, γιατί ο θάνατός του γιού της είναι κοντά.
Φωνάζει τις θεϊκές της αδερφές, τις Νηρηίδες, από όλα τα νερά του κόσμου όπου ζουν, και όπως μαζεύονται γύρω της, ξεκινάει το προκαταβολικό της μοιρολόι:
Ώ μοι εγώ, δειλή, ώ μοι δυσαριστοτόκεια.
Όλα τα παραπάνω σε μια λέξη: δυσαριστοτόκεια.
..η πικρολεβεντομάνα του Καζαντζάκη.
«..(η ελληνική γλώσσα) είναι η μοναδική, ευρωπαϊκή τουλάχιστον, γλώσσα που έχει πίσω της μια ιστορία τριών περίπου χιλιάδων ετών και συνάμα πέρασε από ποικίλες μετεξελίξεις και μεταλλαγές. Όμως οι προηγούμενες μορφές της δεν εξανεμίστηκαν, αλλά ζουν ακόμα διαφοροτρόπως μέσα της, ως ιζήματα και στρώματα, που κάνουν τη διαχρονία συγχρονία. Ο Όμηρος και η κλασσική αττική, η κοινή και η λόγια βυζαντινή, η εκκλησιαστική γλώσσα και η γλώσσα του δημοτικού τραγουδιού και των κρητικών επών, η αρχαΐζουσα και η απλή καθαρεύουσα, η αστική τρέχουσα και τα ιδιωματικά κατάλοιπα – όλα αυτά αποτελούν ακόμα σήμερα πηγές απ’ όπου μπορεί ν’ αντλήσει η γλωσσική καλαισθησία, αλλά και η εκφραστική ανάγκη. Στη μοναδικότητα αυτής της γλώσσας οφείλεται, πιστεύω, το κατά τα άλλα παράδοξο γεγονός ότι η νεώτερη Ελλάδα, που τίποτε δεν πρόσφερε στη θεωρητική σκέψη ή στον τεχνικό πολιτισμό, έδωσε και δίνει υψηλή ποίηση. Την ποίηση τη γεννά – την ξεβράζει θα έλεγα – από μόνη της η δυναμική της ανεπανάληπτης αυτής γλώσσας» – Τάκης Κονδύλης.
Το πώς μέσα από την ερημιά των «σκοτεινών αιώνων» ξεπήδησε αίφνης ολοκληρωμένο και τέλειο το πρώτο και σημαντικότερο γραπτό μνημείο του δυτικού πολιτισμού, θα παραμείνει για πάντα ένα άλυτο αίνιγμα. Ξεχνάμε συχνά πως ο ελληνικός πολιτισμός, ως μοναδικό -singular- ιστορικό φαινόμενο, οφείλει την ύπαρξή του σε μια χούφτα ανθρώπων ιωνικής αποκλειστικά καταγωγής, οι οποίοι μέσα σε απίθανα μικρό χρονικό διάστημα δημιούργησαν ένα πνευματικό οικοδόμημα που από πολλές απόψεις προηγείται της εποχής μας – και οποιασδήποτε εποχής. Τώρα πώς καταλήξαμε σήμερα να θεωρούμε «σημαντικότερο Έλληνα» τον «Μέγα» Αλέξανδρο, το νεκροθάφτη του ελληνικού πνεύματος, και να του εμπιστευόμαστε την καταγωγή μας, είναι μια θλιβερή ιστορία..
Δεν ξερω αν ηταν ο σημαντικοτερος Ελληνας,δεν ξερω αν ηταν μεγαλος στρατηλατης αλλα σιγουρα τυχαιος
δεν ηταν!
Ταβαλε με τον Δασκαλο του τον Μεγαλο Αριστοτελη και την κρατουσα αποψη-πας μη Ελλην βαρβαρος-
καθαρισε οταν επρεπε στα βαθη της Ασιας τον Κλεισθενη - αν δεν κανω λαθος ετσι τον λεγανε νομιζω - Φιλοσοφο που τον ακολουθησε και φροντιζε για την ¨καθαροτητα¨ των επιλογων του,δινοντας αναφορα στην Ελλαδα και ανοιξε ετσι τον δρομο για μια πρωιμη παγκοσμιοποιηση με βαση οχι μονο τα οπλα αλλα με την υπεροχη του πνευματος και του πολιτισμου.