Originally Posted by
dStam
Mα δεν υπεισέρχεται πουθενά το θέμα των δοκιμών, ούτε η ανάγκη οδήγησης της πλειοψηφίας των ηχείων... Γι' αυτό άλλωστε αναφέρομαι "στις παλιές καλές βάσεις" τις οποίες και θυμίζω εν τάχει:
Η διαδικασία αγοράς ή έστω χαλβαδιάσματος (αν δεν προτιθέμεθα να αγοράσουμε) έχει μια συγκεκριμένη σειρά:
Χρήμα > Χώρος > Ηχείο > Ενισχυτής > Λοιπά.
Τί σημαίνει αυτό; Οτι με βάση τα χρήματά μου και τον χώρο μου, αποφασίζω τί ηχείο θα αγοράσω, επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό του ηχητικού χαρακτήρα ενός συστήματος (καλώς εχόντων των πραγμάτων) τον καθορίζει ο χώρος, το ηχείο και οι (καλές ή κακές) σχέσεις τους! Που οδηγούμεθα με βάση τη λογική αυτή; Οτι όταν φθάσει η ώρα του ενισχυτή, έχεις ήδη το ηχείο στο χέρι και εδώ μπαίνει το:
Αυτό, ας μην εκληφθεί ως θέσφατο αλλά ως προσωπική άποψη από εμπειρία η οποία ίσως σηκώνει συζήτηση (δεκτή). Προσωπικώς δεν έχω συναντήσει πραγματικά καλό ηχείο που να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και με λίγες (και λαμπρές-πανάκριβες) εξαιρέσεις τα "σοβαρά" ηχεία είναι μέτριας ή και κακής συμπεριφοράς ως φορτία. Αυτό, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, είναι ένα δεδομένο. Μπορούμε να διαφωνούμε με αυτό και να κάνουμε προσπάθειες να το ανατρέψουμε στο ιδεολογικό επίπεδο αλλά μέχρι να ανατραπεί και στο πρακτικό, η αλήθεια είναι πικρή: Τα καλά ηχεία είναι συνήθως δύσκολα!
Αυτό σημαίνει ότι από τα δέκα ηχεία που θα είναι υποψήφια (με δεδομένο το χρήμα και τον χώρο), τα 8 θα είναι δύσκολα φορτία, άρα χρειάζεσαι έναν ενισχυτή θεωρητικώς σωστό (δηλαδή πηγή τάσης) πιο συχνά από όσο δεν χρειάζεσαι! Εδώ βρίσκεται και η βασική μου διαφωνία με το κείμενο που παρέθεσες: Οντας -στις περισσότερες περιπτώσεις- μακρυά από την ιδανική συμπεριφορά πηγής τάσης και έχοντας να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένα φορτία, οι λαμπάτοι ενισχυτές δεν έχουν "μαγκιά" (ώστε να γουστάρουν τα ωμικά φορτία) αλλά "μειονέκτημα" (δεν μπορούν να οδηγήσουν το ηχείο που κάνω κέφι εγώ, ίσως εσύ και σίγουρα πολλοί άλλοι, μάλλον δε η πλειοψηφία). Αρα; Απαιτείται δουλειά, λιγότερες δηλώσεις και πιο χαμηλή μύτη από τους ανθρώπους-κλειδιά του χώρου (δηλαδή, "σκάσε και σχεδίαζε" και "μη μου υποδεικνύεις τί ηχείο να πάρω").
Απαγορεύεται μια πορεία διαφορετική; Ας πούμε, να θέλεις λαμπάτο ενισχυτή και ηχείο πλήρους φάσματος με χάρτινο κωνάκι; Σαφώς όχι. Δικά σου (μας) είναι τα λεφτά και τα κάνεις (-ουμε) ό,τι γουστάρεις (-ουμε). Αλλά μου φαίνεται τεχνικώς όχι σωστό να μιλάμε για "τάξεις" παραμορφώσεων (2η, 3η, κ.λπ) όταν τα ευαίσθητα ηχεία έχουν παραμορφώσεις της τάξης της μονάδας (1%, 2%, 10%) και ο τυπικός λαμπάτος τελικός ενισχυτής έχει λόγο σήματος προς θόρυβο που κινείται στα επίπεδα του προ-τελευταίου τέταρτου του εικοστού αιώνα!