-
Τον theochrs έχω πάψει να τον ευχαριστώ… (τουλάχιστον δημόσια)
Απλώς του χρωστάω …μεροκάματα.
(ή κανένα …ήχείο :p )
http://www.youtube.com/watch?v=pD6_lBvLcYo
Οι συγγραφείς, οι ζωγράφοι, οι καλλιτέχνες γενικότερα, πολλές φορές στα έργα τους απεικονίζουν-περιγράφουν τα βιώματα τους.
Ή παίρνουν από αυτά την αφορμή για την δημιουργία τους. :rolleyes:
-
και για να κλείσω αυτή τη 'θεωρία'-άποψή μου, και να πάμε για άλλα…
από τον ίδιο δίσκο (χωρίς -υποτιθέμενη- χρονική σειρά)
(με το κραγιόν σ’ ένα χαρτάκι)
http://www.youtube.com/watch?v=TwD-mp4o5QM
(σου μιλώ και κοκκινίζεις)
http://www.youtube.com/watch?v=gzQoHZV5x_g
-
Πρωτομηνιά σήμερα και λέω να ξεκινήσω-αναφερθώ (όπως έχω γράψει αλλού… και αλλού…) με ένα μάγκα.
Ο μάγκας αυτός είναι ο Ζακ Μπρέλ.
Χρησιμοποιώ τη λέξη μάγκας, και όχι ας πούμε τύπος, π.χ. Αλέν Ντελόν (που και εδώ υπάρχουν-βάζω διαβαθμίσεις),
γιατί σύμφωνα με τη δική μου 'ταξινόμηση' και την έννοια που δίνω εγώ στις λέξεις, εκεί τον κατατάσσω.
αντιγράφω (αποσπασματικά) από την Δέσποινα Αντύπα. (Ελευθεροτυπία.)
(τα bold και Italic, δικά μου)
Ο 20χρονος Αλιστερ Κάμπελ, μετέπειτα επικοινωνιακός σύμβουλος του Τόνι Μπλερ, περνούσε τον Οκτώβριο του '78
τις τελευταίες του μέρες στη Γαλλία ως σπουδαστής.
Είχε γυρίσει όλη τη χώρα με ωτοστόπ και ήλπιζε και τώρα να σταθεί τυχερός.
Όντως. Σε λίγα λεπτά καθόταν δίπλα σε έναν πελώριο βαλόνο φορτηγατζή γεμάτο τατουάζ και χάζευε τη διαδρομή
ακούγοντας ραδιόφωνο. Σχεδόν στη μέση, ο σταθμός διακόπτει το πρόγραμμά του και μεταδίδει μια έκτακτη είδηση.
«Ο Ζακ Μπρελ είναι νεκρός». Ο οδηγός σταματάει το φορτηγό και αρχίζει να κλαίει σαν μωρό.
Πέρασαν τριάντα χρόνια από το θάνατό του, αλλά ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας Γάλλος που να μην συνδέει
τον βέλγο τροβαδούρο με ένα κομμάτι των αναμνήσεών του.
Οι νεότεροι θυμούνται να τον ανακαλύπτουν μέσα από τα 45άρια των μαμάδων τους και μόνο κάτω από το
άγρυπνο βλέμμα της, να τα τοποθετούν ευλαβικά στο παλιό πικάπ…
…και άλλοι έμαθαν γαλλικά μόνο και μόνο για να μπορούν να καταλάβουν τους στίχους του.
Οι παλιότεροι ακόμα δεν ξεχνούν το σοκ που τους προκάλεσαν τραγούδια όπως το «Amsterdam»
http://www.youtube.com/watch?v=u1oX3bdIMqk
(αγγλ. υποτ./ http://www.youtube.com/watch?v=c3xQ3VwfJ0w&NR=1)
μια ελεγεία στις πόρνες και τους μεθυσμένους ναυτικούς που «πεθαίνουν στην προβλήτα λίγο πριν το ξημέρωμα»…
.....
Ο Μπρελ είχε ένα μοναδικό χάρισμα να μιλάει για την πραγματική ζωή και τους πραγματικούς ανθρώπους,
να κάνει ιστορίες τα τραγούδια του και ύστερα να τις αφηγείται μελωδικά. Ο Ζεφ («Jef»),
http://www.youtube.com/watch?v=T4Mx8AN0GF4
ο Ζάκι («La chanson de Jacky») http://www.youtube.com/watch?v=WW67lm_AE54
και οι απόκληροι του λιμανιού («Amsterdam») παύουν να είναι μέθυσοι και κλοσάρ, γίνονται ήρωες σε ένα παραμύθι
που ο Μπρελ διηγείται με τέτοια ένταση, πάθος και θεατρική εκφραστικότητα, ώστε κάθε τραγούδι που τελειώνει
τον βρίσκει κάθιδρο πάνω στη σκηνή. Άλλοτε γίνεται πιο τρυφερός και γράφει ένα απλό βαλς («La Valse Mille Temps»)
http://www.youtube.com/watch?v=lSSp6DyTFW4
που τελειώνει σε μια δίνη έντασης, άλλοτε λυρικός, βάζοντας ένα καλοκαιρινό βραδάκι να διηγείται όλα όσα
παρατηρεί καθώς η νύχτα πέφτει στην πόλη («Je suis d' ete») και άλλοτε σπαρακτικός με το «Ne me quitte pas»:
http://www.youtube.com/watch?v=zfqgFoIdeUE
(αγγλ. υποτ./ http://www.youtube.com/watch?v=ZYiHBBuHWbI)
«Άσε με να γίνω η σκιά της σκιάς σου, η σκιά του χεριού σου, η σκιά του σκύλου σου» εκλιπαρεί την αγαπημένη του
Ζιζού (Σουζάνα Γκαμπριέλο), η οποία αναγκάστηκε να κάνει έκτρωση όταν ο Μπρελ αρνήθηκε την πατρότητα του παιδιού,
και τον εγκατέλειψε...
.....
Αυτή ήταν η δύναμη του Μπρελ και γι' αυτό κανείς, λέει ο βιογράφος του Ολιβιέ Τοντ, δεν μπορεί να τον μεταφράσει
και να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Από τις 400 εκτελέσεις τού «Ne me quitte pas» σε 26 γλώσσες ξεχωρίζει μόνο αυτή της
Μάρλεν Ντίτριχ και από τις δεκάδες του «Amsterdam» μόνο αυτή του Ντέιβιντ Μπάουι.
.....
Γιος εργοστασιάρχη χαρτονιού, ο Μπρελ μεγαλωμένος σε μια φλαμανδική οικογένεια, έκανε τα πάντα για να αποποιηθεί από νωρίς
την μπουρζουά καταγωγή του. Δεν είχε γίνει ακόμα 20 χρόνων και στις αρχές της δεκαετίας του '50 φεύγει για το Παρίσι
και ζει στα καμπαρέ και τις μουσικές σκηνές όπου γράφει και ερμηνεύει τα τραγούδια του. Η επιτυχία έρχεται σχετικά σύντομα
με το «Quand on n'a que l' amour» (1957) και την πρώτη του ευρωπαϊκή περιοδεία.
Δεν είναι μόνο η αυγή της σπουδαίας καριέρας που θα ακολουθήσει αλλά και η αρχή της «διπλής» του ζωής, καθώς στέλνει
τη γυναίκα του και τις τρεις του κόρες πίσω στο Βέλγιο. Από τότε θα επισκέπτεται την οικογένειά του δύο-τρεις φορές το μήνα
και όλο τον υπόλοιπο χρόνο θα τον περνάει σε ξένες, φλογερές αγκαλιές...
Η στάση της γυναίκας του ίσως και να εξηγεί το γεγονός ότι παρά τις αναρίθμητες εξωσυζυγικές του σχέσεις,
άφησε τα πάντα στην οικογένειά του.
.....
Ο Μπρελ μέχρι το τέλος της ζωής του είχε μια σχέση αγάπης-μίσους με τον τόπο που μεγάλωσε.
Και αν τώρα οι Βέλγοι τον διεκδικούν από τους Γάλλους, λέγοντας πως είναι δικό τους παιδί, ήταν οι ίδιοι οι Φλαμανδοί
που απαγόρευσαν τα τραγούδια του από το ραδιόφωνο μετά το «La, la ,la» (1967) («Να ζήσουν οι Βέλγοι,
σκατά για τους Φλαμανδούς») και το «Les F...» (1977), όπου ο Μπρελ αφήνει στην άκρη κάθε προσπάθεια ωραιοποίησης
(«οι Ναζί κατά τη διάρκεια των πολέμων και οι καθολικοί στη μέση κι εσείς διαρκώς να ταλαντεύεστε ανάμεσα στο τουφέκι και το συναξάρι»).
Το 1968, στο απόγειο της καριέρας του εγκαταλείπει το τραγούδι...
.....
Το 1973 αγοράζει ένα σκάφος και ετοιμάζεται να κάνει το γύρο του κόσμου, αλλά κάποιες ενοχλήσεις τον οδηγούν στο νοσοκομείο,
όπου του διάγνωσαν καρκίνο του πνεύμονα.
Επιστρέφει στο Παρίσι για θεραπεία και δύο χρόνια μετά συνεχίζει το ταξίδι του, φτάνοντας το 1975 στα νησιά Μαρκέσας
στη Γαλλική Πολυνησία, όπου έμεινε ως το 1977. Είναι η χρονιά που αποφασίζει να επιστρέψει στη δισκογραφία για τελευταία φορά.
Το άλμπουμ «Brel» πουλάει 300.000 αντίτυπα την πρώτη κιόλας ώρα της κυκλοφορίας του, ενώ η αναγγελία και μόνο της επιστροφής του
έφερε 1 εκατ. παραγγελίες! Θα ζήσει ένα χρόνο ακόμα και θα ταφεί στα αγαπημένα του νησιά, δίπλα στον Γκογκέν.
.....
------------------------------------------------------------------------------
απο το βιβλίο αφιέρωμα στο Ζακ Μπρελ του Μάρκου Δαμασιώτη (εκδόσεις ΠΑΝΟΣ.)
"Λέξεις για τον Μπρελ: χαρισματικός, ευαίσθητος, ανατρεπτικός, τρυφερός, παράφορος, ασυμβίβαστος, ταξιδιάρης, περιπετειώδης,
ντροπαλός, γενναιόδωρος. Ξεχνάω πολλές. Είναι κι άλλες που δεν έχουν ακόμη εφευρεθεί. ….."
--------------------------------------------------------------------------------------------
Υ.Γ. http://www.youtube.com/watch?v=LOcDwYQPp0Y
-
Μια ένσταση μου που παρέλειψα.
Αν τα πράγματα εδώ: η οποία αναγκάστηκε να κάνει έκτρωση όταν ο Μπρελ αρνήθηκε την πατρότητα του παιδιού, και τον εγκατέλειψε.
(Σουζάνα Γκαμπριέλο), είναι όπως τα γράφει η κ. Δέσποινα Αντύπα, τον βρίσκω λάθος...
Αν πραγματικά είναι δικό σου το παιδί, το αναγνωρίζεις είτε την παντρευτείς είτε όχι.
Αυτά σαν κανόνας… (μέσα από το πληκτρολόγιο….)
-
Όταν γυρίζω από καμιά 'βόλτα' και γράφω εδώ, νοιώθω σαν να ανοίγω την μπαλκονόπορτα και βγαίνω έξω στη βεράντα.
Στη δροσιά, και στη σιγαλιά της νύχτας -που λέει και ο ποιητής- βλέποντας τα δένδρα απέναντι και αφήνοντας πίσω μου
το πολύβουο πάρτυ. -που σε 'ιδρώνει'-.
Ένα πάρτυ με λογής-λογής καλεσμένους (ή και ...ακάλεστους)
Ή -αντί της βεράντας- πηγαίνοντας μια βόλτα στο ...Χαλκούτσι. (που χάλασε…)
(φωτογ. προσεχώς. όοοταν ζιπαριστούν, κ.λπ.)
Να το ...χαριτωμενέψω λίγο. (αν και όχι ακριβώς. δεν είναι δα και περνά-περνά η μέλισσα. υπάρχει νόημα)
με τα πιο κάτω τραγουδάκια.
(μόνο που εδώ δεν υπάρχει ούτε …θηλυκή γάτα για να τα αφιερώσω ;).
Δεν πειράζει όμως, καλά είμαστε και έτσι. -έξω στη βεράντα.)
Τα ρέστα μου
Φοίβος Δεληβοριάς – SOZZLED.
http://www.youtube.com/watch?v=e8R9pGdnJgQ
Φοίβος Δεληβοριάς – Η γυναίκα του Πατώκου.
http://www.youtube.com/watch?v=lNhMlsqdX7s
τα υπόλοιπα (από τα ρέστα)
Νίκος Ζιώγαλας -Σαν star του cinema.
http://www.youtube.com/watch?v=4NkYFmPVTN0
και εδώ.
(τα ρωσικά για την …Sklenarikova ;))
http://www.youtube.com/watch?v=H6h1ap272Dg
-
Πέρα όμως από τα τραγούδια,
θα ήθελα να κάνω μνεία και να πω ένα μπράβο και στα φιλμάκια της Κίρκης 70.
(ειδικά το πρώτο, σχεδόν άψογο! /Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι την έχω ξαναπετύχει και 'ξανατσεκάρει'.)
Και αν σκέφτεται κάποιος ότι δεν παραδίδουμε μαθήματα αισθητικής και καλού γούστου εδώ, θα πω μάλιστα,
και δε θα το αναπτύξω.
Όμως,
αν δεν έχεις -ή δε μπορείς- κάτι να 'πείς' (δεν είναι κακό!), ή να συμβαδίζει (απαίσιο το συνάδει) -έστω στοιχειωδώς-
ο στίχος με την εικόνα (όχι ο στίχος χιονίζει και το φιλμάκι ηλιοβασίλεμα στις Μπαχάμες) κάντο όπως ο/η Merlin9988
ή Blondie2plus. Μια χαρά (!) είναι και έτσι.
(το ίδιο εδώ πιο κάτω. 2 κ’ 3./το 1+!)
Πάμε μαέστρο...
Λάκης Παπαδόπουλος. Γυριστρούλα!!!
http://www.youtube.com/watch?v=kGEHIGiec9E
Λάκης Παπαδόπουλος. Ανεμώνα του Σικάγο!!!
http://www.youtube.com/watch?v=VaDi7vZBt0E
Λάκης Παπαδόπουλος - Τσίχλα δίχως ζάχαρη!!!
http://www.youtube.com/watch?v=Q0IzmcD5Z-0
-
όλα τα πιο πάνω (ειδικά του Λ.Π. κ’ το 'σαν Σταρ του σινεμά') 'προσωπική συλλογή' πολλών ετών!
-
Τα Χριστούγεννα έφθασαν! ας είμαστε επίκαιροι.
από το δίσκο Ο ΧΡΟΝΟΠΟΙΟΣ.
Διονύσης Σαββόπουλος - Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε! (!!! σ.σ.)
http://www.youtube.com/watch?v=O-7XjoafrL8
(ΠΡΟΣΟΧΗ! το τραγούδι υπάρχει και σε καραγκιοζο-γιάπικη εκδοχή (φιλμ) που βλάπτει σοβαρά την -αισθητική- υγεία)
Διονύσης Σαββόπουλος (Lucio Dalla) - Ο Χρόνος που μετράει.
Καλέ μου φίλε σου γράφω για να παρηγορηθώ
και εξ αιτίας της απόστασής μας, τρελά θα εξηγηθώ.
Μα από τότε που λείπεις, παρατήρησα ξανά
πως ο γέρο-χρόνος έφυγε μα κάτι ακόμα εδώ δεν προχωρά.
Σπανίως βγαίνουμε έξω κι ας είναι και γιορτές.
Αρκετοί σωριάζουν σάκους με άμμο στα παράθυρα και τις σκεπές.
άλλος πάλι σωπαίνει για βδομάδες σα νεκρός
κι όσοι δεν έχουν κάτι τις να πούνε τους περισσεύει και καιρός.
Μα η μικρή οθόνη μας είπε για τη νέα χρονιά
έναν ανασχηματισμό ευρύ που καρτερούμε πώς και τι.
Θα 'χουμε, λέει, Χριστούγεννα και καρναβάλια καθ' εκάστη.
Κάθε Χριστούλης θα κατέβει απ' το σταυρό
και τα πουλάκια θα επιστρέψουν στο άστυ.
Θα έχει φαγοπότι και φως όλο το χρόνο,
θα βγάζουν λόγο και οι μουγκοί γιατί οι κουφοί μιλούσαν μόνο.
Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς,
θα παντρευτούν και οι καλόγεροί μας μα κατόπιν δοκιμής. (προσευχής καλύτερα. σ.σ.)
Και ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν
κάτι κρετίνοι, κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν.
Βλέπεις αδερφέ μου, τι σου αραδιάζω ακριβέ μου;
Μα εδώ κοντεύω να φλιπάρω! Έστω σαν όνειρο αν το πάρω!
Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις κύριέ μου, παραμιλάω τρεκλίζω,
γελάω μ' όλα τα εφέ μου και συνεχίζω να ελπίζω.
Μα αν ο χρόνος ήταν μόνο για μιαν ώρα, κάτι σαν κομήτης,
πόσο σκληρό γίνεται τώρα καθώς χανόμαστε μαζί της.
Ο χρόνος που μετράει σε λίγο δεν θα είναι εδώ,
θα τον φάω ή θα με φάει, αυτά είχα να σου πω. (πολύ μου αρέσει αυτό)
http://www.youtube.com/watch?v=Y8XDNKBIlWY
Για πότε πέρασαν δέκα χρόνια;
(είχα ντυθεί στην πένα να πάω σε ρεβεγιόν και πριν ξεκινήσω το είχα βάλει και το άκουγα)
τα χρόνια -όπως έχω ξαναπεί- τρέχουν σα νερό…
Προσθέστε λοιπόν άλλα 10 και απολαύστε το.
Διονύσης Σαββόπουλος - Πρώτη του 2000.
http://www.youtube.com/watch?v=LrKo7dc3iaU
-
Αυτό -αφιερωμένο εξαιρετικά- για, αν τύχη και περάσει από εδώ, καμιά … ξεπορτισμένη γάτα. :rolleyes:
Elvis Presley - Love Me Tender.
http://www.youtube.com/watch?v=HZBUb0ElnNY&NR=1
-
πριν ανεβάσω τα 'δικά' μου…
στη μητέρα μου.
[και να τις πω ότι όλα -εδώ- είναι καλά και υπό έλεγχο.
Αλλά και αν -π.χ. στο μέλλον- δεν είναι…, δεν τρέχει τίποτα…
να μη στεναχωριέται εκεί που βρίσκεται… /θα βρώ την άκρη…]
Και εσείς μην πάρετε τοις μετρητοίς τους στίχους...
http://www.youtube.com/watch?v=e1s-E...eature=related
και εδώ. (La Mama - Charles Aznavour)
http://www.youtube.com/watch?v=fYSHG5f7VZg