των Analog Devices, Linear Technology, National Semiconductor, SDA, Signetics και Texas Instruments, εκτενώς δοκιμαζόμενοι από τον Samuel Groner, με βοήθεια του Daniel Weiss:
http://www.sg-acoustics.ch/analogue_...distortion.pdf
Printable View
των Analog Devices, Linear Technology, National Semiconductor, SDA, Signetics και Texas Instruments, εκτενώς δοκιμαζόμενοι από τον Samuel Groner, με βοήθεια του Daniel Weiss:
http://www.sg-acoustics.ch/analogue_...distortion.pdf
Πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά της οποίας ο βασικός κορμός αφορά τους σχεδιαστές συσκευών (και εμμέσως τους κρίνοντες...). Ωστόσο, τόσο το εισαγωγικό μέρος, όπου περιγράφονται οι βασικοί μηχανισμοί παραμόρφωσης καθώς και οι μεθοδολογίες μέτρησής τους όσο και το Appendix Β, όπου περιγράφονται οι βασικές τοπολογίες των τελεστικών, αφορούν και τον γενικώς περί τα κυκλώματα audio ενδιαφερόμενο.
Είναι, επίσης, ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ποιότητα των ολοκληρωμένων έχει ανέβει τόσο πολύ ώστε ενώ ο συγγραφέας πραγματοποίησε τις μετρήσεις με Audio Precision εν συνεχεία έκανε export τα δεδομένα και τα μετέφερε σε Matlab για την δημιουργία των καμπυλών (και την εφαρμογή κάποιου "εξωτερικού" dsp όπως αναφέρει), επειδή η μέθοδος μέτρησης δεν ήταν -ως φαίνεται- επαρκής και επιπλέον, η ίδια η δοκιμή ανέδειξε κάποια προβλήματα του ίδιου του οργάνου -το οποίο σημειωτέον είναι από τα σοβαρά βιομηχανικά στάνταρντς αυτή την στιγμή!
Ο συγγραφέας αναφέρει ότι σε πολλές περιπτώσεις οι παραμορφώσεις των υπό δοκιμήν ενισχυτών βρίσκονταν πολύ κοντά σε αυτές της γεννήτριας και του αναλυτή του System One και δίνει μια πολύ καλή εξήγηση των προβλημάτων στις μετρήσεις που μπορεί να δημιουργήσει η ύπαρξη δύο ή περισσότερων πηγών παραμόρφωσης με τυχαία σχέση φάσης (ρίξτε μια ματιά στα όρια των μετρήσεων που δίνονται στην σελίδα 15, είναι εντυπωσιακά με το AP να "πέφτει" σε τέταρτο δεκαδικό ψηφίο για στάθμες πάνω από τα 2.5dBU (περίπου, 0dBU σε μια γεννήτρια είναι τα 0.774V).
Μετά από όλα αυτά, αξίζει να αναρωτηθεί κανείς, γύρω από το ποιές θα ήταν οι επιδόσεις ενός ανάλογου κυκλώματος με διακριτά εξαρτήματα είτε αυτοί ήταν ημιαγωγοί, είτε λυχνίες. Είναι άραγε επαρκείς οι μετρήσεις του Groner για να προβλέψουν την συμπεριφορά του εξαρτήματος κάτω από πραγματικές συνθήκες λειτουργίας (δηλαδή in situ μέσα σε έναν ενισχυτή audio που κυκλοφορεί στην αγορά και όχι στο κατά τα φαινόμενα προσεγμένο jig που χρησιμοποίησε); Στην παράγραφο 2.4 ο συγγραφέας αφήνει κάποια περιθώρια και αναφέρει κάποιους παράγοντες που δεν αξιολογήθηκαν. Ο πρώτος από αυτούς σχετίζεται με την ποιότητα του τροφοδοτικού (ειδικότερα την αντίσταση σειράς που αυτό εμφανίζει σε σχέση με την δυσκολία που παρουσιάζει το φορτίο που "βλέπει" ο τελεστικός στην έξοδό του) με προτεινόμενη λύση την γνωστή: "Κοντινή" σταθεροποίηση και τοπική χωρητικότητα. Η παράγραφος αυτή προχωρεί και σε πιο ανεπαίσθητους παράγοντες, είναι όμως ενδιαφέρουσα γιατί, ίσως, φέρνει στην επιφάνεια αδυναμίες κυκλωμάτων που βλέπουμε στην πράξη.