Πολύς θόρυβος για το τίποτε, που μάλιστα κατέληξε σε αυτονόητα συμπεράσματα, αλλά παρέλειψε το πλέον βασικό. Αφού πρόκειται για καλώδια μεταφοράς ισχύος, (και όχι σηματοδότησης), το μήκος τους πρέπει να είναι κατά το δυνατόν μικρό και η διατομή τους σχετικά επαρκής, χωρίς βέβαια να καταλήγουμε σε υπερβολές. Και για να είναι το καλώδιο όσο γίνεται μικροτέρου μήκους, ο ενισχυτής πρέπει να πάει κοντά στο ηχείο, άρα να είναι μονομπλοκ. Ένας τέτοιος τελικός ενισχυτής, τοποθετημένος κατάλληλα πίσω από το ηχείο, μπορεί να συνδεθεί με αυτό με καλώδιο μήκους ακόμη και κάτω από 20 εκατοστά, εξαλείφοντας το πρόβλημα του καλωδίου σύνδεσης του ηχείου, και αφήνοντας μόνον τους συμβιβασμούς που εισάγουν, αφ’ ενός μεν η καλωδίωση των ακροδεκτών εξόδου στο εσωτερικό του ενισχυτή, και αφ’ ετέρου δε η καλωδίωση του ηχείου, η οποία –μιας και ανεφέρθη το πρόβλημα της αυτεπαγωγής- σε πλείστες των περιπτώσεων δεν υλοποιείται με συνεστραμμένα ζεύγη.
Με άλλα λόγια, υπό τις σημερινές τεχνικοοικονομικές συνθήκες, όλοι οι ολοκληρωμένοι, οι στερεοφωνικοί και οι πολυκάναλοι τελικοί ενισχυτές είναι εσφαλμένες συσκευές, αφού απαιτούν μεγάλο μήκος καλωδίου μεταφοράς ισχύος. Τι να τον κάνεις τον υψηλό συντελεστή απόσβεσης, αν αυτός καταρρακώνεται από την αντίσταση του (μακρού) καλωδίου σύνδεσης του ηχείου (ή και των μακρών καλωδίων σύνδεσης των μεγαφώνων, στο εσωτερικό του ηχείου).

