Απέχω παααάρα πολύ από το να θεωρήσω τον εαυτό μου, έστω και ερασιτέχνη, σχεδιαστή οποιουδήποτε πράγματος, αλλά με βάση την εμπειρία που έχω παρακολουθώντας τους σχεδιαστές και τις διαδικασίες,
ναι μπορώ να κάνω μια υπόθεση εργασίας:
Επειδή τα συστήματα bass reflex έχουν εγγενώς σημαντικές δυσκολίες στο να καταλήξουν σε κάτι πραγματικά καλό, ορισμένοι εδώ μέσα τα θεωρούν εκ προοιμίου προβληματικά μάλιστα (:rolleyes: ), ένα ηχείο με συγκεκριμένο προυπολογισμό είναι, ίσως, δυσκολότερο να γίνει καλό ως bass reflex (
βάζω το καλυτερόμετρο και "μετρώ": Πότε ένα ηχείο του -ας πούμε- χιλιάρικου είναι καλύτερο; Οταν είναι ακουστικής ανάρτησης ή bass reflex; ). Επομένως, ο σχεδιαστής πιθανόν επέλεξε να κρατήσει την συγκεκριμένη αρχιτεκτονική για μοντέλα που έχουν μεγαλύτερο περιθώριο για μια σωστή υλοποίηση. Αυτό, φυσικά είναι ένα σενάριο.
Κατά τη γνώμη μου, το να αφήνεις απ' έξω το κόστος είναι μέγα λάθος:
Όλα σχετίζονται με το κόστος. Η ποιότητα έρχεται πάντοτε δεύτερη, ακόμη και όταν δηλώνεται ρητώς το αντίθετο! Γι' αυτό, ίσως, πολλοί δυσκολεύονται να δεχτούν την πιθανή ύπαρξη ενός καλυτερόμετρου: Η σχεδίαση ενός αντικειμένου είναι, συνήθως, ένα σύστημα με πολλούς αγνώστους το οποίο δεν έχει μεν μια μοναδική λύση, έχει όμως ένα σύνολο πιθανών λύσεων στις οποίες φτάνουμε επιλέγοντας, ενίοτε αυθαίρετα αλλά πάντα υπολογισμένα, κάποιες τιμές για ορισμένους συντελεστές. Το καλυτερόμετρο, λοιπόν, εφαρμόζεται ακριβώς σε αυτό το "αυθαίρετα αλλά πάντα υπολογισμένα", δηλαδή στα επακόλουθα των συμβιβασμών που γίνονται. Κάτι ενδιαφέρον
είχε πει ο Lamm σε μια συνέντευξή του. Επειδή αυτή η διαδικασία είναι σύνθετη και απαιτεί συγκεκριμένες γνώσεις (όχι μόνο αυστηρώς τεχνικές, αλλά και της αγοράς) συχνά
δημιουργείται η εντύπωση ότι όλα γίνονται μαγικά, με κάποιο μυστηριακό τρόπο. Προφανώς δεν είναι έτσι. Νομίζω, ότι όλα αναλύονται τελικώς σε απλά, καθαρά τεχνοκρατικά βήματα.
Για να επιστρέψω, δε, στο αρχικό ερώτημα που διατύπωσε ο ian, αφού έχεις πάντα έναν δεδομένο προυπολογισμό, η "τέχνη της επιλογής" συνίσταται στο να βρείς ποιό μηχάνημα έχει τους πιο επιτυχημένους συμβιβασμούς, κάτι που μάλλον είναι ευκολότερο να γίνει αφού πρώτα μελετήσεις πλήρως την τεχνική πλευρά του, χωρίς να αρκείσαι απλώς σε μια ακρόαση και σε αξίες "ταιριάσματος".
Θα συμφωνήσω απολύτως με τα προβλήματα που αναφέρει ο petermeni, ίσως όμως με άλλη σειρά. Ας πούμε: δ-β-α-γ. Διαφωνώ όμως με την παραπάνω φράση. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε (ανεξαρτήτως του τί τελικώς κανουμε!) ότι
"ανάκτηση" ηχητικών χαρακτηριστικών δεν γίνεται με οποιοδήποτε μάτσινγκ. Μόνο εκ των υστέρων κάλυψη αδυναμιών.