να επιμείνω λίγο ακόμα ή δεν υπάρχει περίπτωση για κάποιο σχόλιο;
Printable View
Lux, έχω ακούσει σπίτι μου πολλά καλά αναλογικά συστήματα, σαφώς ακριβότερα από αυτά που θα μπορούσα να αγοράσω, από απλά Project μέχρι το μεγάλο Piere Lurne (με τον παράλληλο βραχίονα), και από Pluto μέχρι Verdier. Εχω δύο συστήματα (Linn LP12 και Τhorens TD166) τρείς βραχίονες, τέσσερεις-πέντε κεφαλές, δύο phono και μερικές χιλιάδες δίσκους.Quote:
Δημητρη προσεχε μην ακουσεις σπιτι σου κανενα πικαπ και μετα ...
Με βάση αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπορεις να ακούσεις πολύ καλή μουσική από ένα αναλογικό σύστημα και δεν υπάρχει -επίσης- αμφιβολία ότι πρέπει να έχεις ένα καλό τέτοιο σύστημα αν έχεις μια σεβαστή συλλογή LPs. Αυτό είναι ένα θέμα.
Το άλλο θέμα είναι ότι είναι δεδομένο ότι η μουσική πληροφορία θα κωδικοποιήται από τούδε (δηλαδή κωδικοποιήται εδώ και είκοσι χρόνια και βάλε αλλά τέλος πάντων...) σε ψηφιακή μορφή, ΤΕΛΟΣ. Επομένως, κατά την προσωπική μου άποψη, το βινύλιο είναι μια υπόθεση πεπερασμένη, αν θέλεις, προνόμιο όσων είχαν την τύχη να γεννηθούν την κατάλληλη εποχή όταν είχε νόημα η συλλογή δίσκων. Οποιος ξεκινά να μαζεύει δίσκους τώρα, θεωρώ ότι έχει πέσει θύμα πλάνης: Εχει εμπλακεί σε ένα κύκλωμα διακίνησης ύποπτης ποιότητας, δήθεν audiophile παραγωγών και εξαιρετικά υπερτιμημένων μεταχειρισμένων "σπάνιων" δίσκων μόνο και μόνο για φετιχιστικούς λόγους, κάτι σαν να πηγαίνεις στη δουλειά σου με άλογο επειδή είναι classic.
Αυτό, θεωρώ ότι πρέπει να λέγεται ξεκάθαρα σε κάθε άνθρωπο που φλερτάρει με την ίδέα να αγοράσει αναλογικό σύστημα. Αν είναι νέος και την πατήσει έτσι δε θα μας το συγχωρήσει ποτέ! Αν μετά την "ενημέρωση" κάποιος επιμένει, μαγκιά του.
Το τρίτο θέμα είναι η τεχνική πλευρά: Η αναλογική αναπαραγωγή είναι μια εξαιρετικά ατελής διαδικασία η οποία χρησιμοποιήται για να αναγνωσθούν δίσκοι που έχουν παραχθεί επίσης μέσω μιας εξαιρετικά ατελούς διαδικασίας. Δεν είναι η στιγμή να το αναλύσουμε, ευχαρίστως να ανοίξει ένα σχετικό thread στα Τεχνικά Θέματα. Δεν έχω πρόβλημα να πει κάποιος "εμένα μου αρέσει ο αναλογικός ήχος". Εχω πρόβλημα να συγκρίνει τεχνικώς τον ψηφιακό ήχο με τον αναλογικό διότι ο πρώτος είναι ασύγκριτα ανώτερος (τεχνικά) από τον δεύτερο, βάσει αριθμών!
Αν κατάλαβα καλά, μιλάμε για μια εναλλακτική μέθοδο χορδίσματος μουσικών οργάνων. Είναι ένα θέμα που απαιτεί πολύ καλή γνώση μουσικής, αν θέλει να έχει κανείς άποψη...Quote:
Αυτα που λες τα κατανοω πληρως . Τα συμμεριζομαι δε και ειδικα αυτο που λες οσον αφορα τις νεες παραγωγες .
Ομως αγοραζοντας δισκους παλιους , σωρηδον , βρισκω πολλα διαμαντια τοσο ως μουσικα θεματα οσο και απο ηχητικης αποδοσης . Ηχητικα δε προσφερουν και καλυτερο ηχο απο πολλα φροντισμενα , ως παραγωγες , cd . Το τελευταιο δε με εχει προβληματισει ιδιαιτερα .
Η εξηγηση θα ειναι οτι προφανως η παραγωγες cd ειναι τοσο κακης ποιοτητας που ενας αντιστοιχος δισκος "παιζει" αισθητα καλυτερα (και μαλιστα με φθηνοτερο hardware)
Πριν προχωρήσουμε στην συζήτηση για το τί είναι μια καλή παραγωγή, θα ήθελα να μου δώσεις ένα-δύο παραδείγματα που να εξηγούν την πιο πάνω φράση. Δηλαδή, θέλω να μου πεις κάποια μουσικά έργα που δεν υπάρχουν σε cd, ή αν υπάρχουν, το cd να είναι χειρότερο σε ποιότητα (κατ΄αρχήν) από το αντίστοιχο παλιό βυνίλιο, μιλώ βεβαίως για τεχνική ποιότητα, δηλαδή να έχει υψηλότερο θόρυβο, χειρότερη απόκριση, χειρότερο διαχωρισμό καναλιών, τέτοια πράγματα. Γιατί εγώ, δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα τέτοιο παράδειγμα, με εξαίρεση, ίσως, πολύ λίγους, πράγματι συλλεκτικούς δίσκους τύπου Mobile Fidelity, των οποίων η ποιότητα φυσικά μειώνεται κάθε φορά που τους παίζεις και οι οποίοι σαφέστατα δεν επαρκούν για να δικαιολογηθεί η αγορά ενός πλατό.Quote:
βρισκω πολλα διαμαντια τοσο ως μουσικα θεματα οσο και απο ηχητικης αποδοσης
Δεν υπάρχουν (τέτοια παραδείγματα).
Αντίθετα, υπάρχουν άπειρα παραδείγματα "κακών" ηχοσυστημάτων που αδυνατούν να αναπαράγουν τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Cd και επωφελούνται από τα τεχνικά χαρακτηριστικά του πικάπ (τις αδυναμίες τους) για να αποδώσουν πιο "υποφερτό" ήχο στο αναλογικό τμήμα τους απ'ότι στο ψηφιακό.
Όσο δε πιο υψηλές οι απαιτήσεις του ψηφιακού (βλέπε δηγματοληψία) τόσο περισσότερα τα αναπαρκή ηχοσυστήματα.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί, μόνο που πολλοί έχουν αθεράπευτη απώλεια όρασης!
α, ναί, όλα παίζουν "μια χαρά", μέχρι να ακούσει ο ευτυχής κάτοχος κάτι που παίζει τόσο διαφορετικά από το "μια χαρά" που ταυτόχρονα ακούγεται και πολύ πιο σωστά, οπότε το "μιά χαρά" μεταμορφώνεται σε "μια χαρά χάλια"...
Η αλήθεια είναι πως δε χρειάζεται να το παλεύουμε το θέμα, καθώς ένα "τυπικό" ηχοσύστημα με περιορισμένο δυναμικό περιθώριο, οριακή (τουλάχιστον) τροφοδοσία παντού και περιορισμένη ισχύ και απόκριση συχνότητας μπορεί να παίξει "μια χαρά" με ένα πικάπ, ενώ αν του βάλεις πχ 24/96 να παραδώσει το πνεύμα εν ριπή οφθαλμού και να ταλαιπωρεί τα αυτάκια σου αδίκως... εν τω μεταξύ σε μια άμεση σύγκριση Α-Β να είναι εμφανέστατη η υπεροχή του πικαπίου, εξ ου και οι θαμώνες του αντικειμένου, οπότε προς τι ο χαβαλές?
θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι περί ματασαρισμάτων και κανά δυό πραγματά ακόμα, αλλά όντως τι να λέμε...
Γενικά όμως και για να πώ και στον κο Δημήτρη κάτι, κε Δημήτρη, πρίν από την εικοσιετία που ανέφερες υπήρξαν κάποιες δεκαετίες παραγωγής ηχογραφημένου υλικού. (edit: που μαζί με την εικοσαετία που λέμε πιάνουμε το μισό αιώνα και βάλε παραγωγής ηχογραφημένου υλικού).
Κατά την διάρκεια της εικοσαετίας αυτής έγιναν άπειρες μεαταφορές σε ψηφιακά δισκάκια αυτού του υλικού άρπα κόλλα (ή και όχι αλλά εγώ νομίζω όμως χωρίς ουσία τελικά) νομίζεις ότι αυτό το υλικό περασμένο μέσα απο ψηφιακό φορμάτ λέει κάτι;
Τι να λέμε τώρα για ΑΑD ή για ADD και δεν ξέρω αν έχω στην συλλογή μου καθόλου DDD πέρα από κάτι ειδικά δισκάκια τεστ.
Άσε που ο κόσμος έχασε τη μπάλα και το πορτοφόλι του με το χαβαλέ με τα upsampling και τα oversampling και με τα φορματ, DVD audio ακουσαμε και δεν είδαμε SACD ακουμε και δε βλέπουμε και δεν ξέρει κανείς που θα παέι η βαλίτσα. Όπως είπε και o MIB πόσες φορές θα πρέπει να αγοράσω το White Album ??
Γενικώς NAI, αλλά ρε παιδιά, το προιόν για να είναι προιόν πρέπει είναι κάτι συγκεκριμένο, όχι κάτι στρογγυλό, μικρό, ασημένιο και ψηφιακό γενικώς και αορίστως...
Άσε που σήμερα τα πλατό, οι βραχίονες, οι κεφαλές, τα phono έχουν βελτιωθεί τρομερά και δεν υπάρχει καμία σύγκριση ούτε σε τιμές, ένα sondek έκανε το ’85 550.000 χιλιάρικα, δηλαδή 7 βασικά μηνιάτικα ενώ σήμερα και σήμερα δυο βασικά μηνιάτικα αγοράζεις ένα τερατάκι που το καταπίνει στην καθισιά του.
Επιπλέον η όλη διαδικασία παραγωγής ενός δίσκου έχει βελτιωθεί τρομερά σε όλα τα επίπεδα και δεν έχει σχέση με τα χάλια του παρελθόντος.
Είναι τυχαίο που μετά από είκοσι χρόνια «ψηφιακού ήχου» αυτή τη στιγμή υπάρχουν αμέτρητοι κατασκευαστές αναλογικών και η αγορά είναι μεγαλύτερη από ποτέ; ή όλοι είναι παραπλανημένοι;
Και το σφάλμα ανάγνωσης πρακτικά είναι λυμένο, με τα μέσα παραγωγής και τα υλικά του σήμερα δεν υπάρχει κανένας λόγος ώστε ένας βραχίονας παράλληλης μετατόπισης να μην δουλεύει άριστα (και ας έχει δείξει η πράξη κάποια προβλήματα, αυτά μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα)
Το μόνο βασικό και ανυπέρβλητο πρόβλημα είναι αυτή η ρημάδα αλλαγή της ταχύτητας όσο αλλάζει η διάμετρος του δίσκου...
Τελικά το μόνο που μένει είναι να σας πείσω ότι είχε γίνει λάθος στην αρχή (όπως έχει γίνει και με τα ψηφιακά σε διαφορά θέματα) και δεν επεκράτησαν οι «κύλινδροι» αυτού του κανάγια του Έντισον...ποτέ δεν είναι αργά...
Quote:
Disc recording is inherently neither better nor worse than cylinder recording in potential audio fidelity.
Recordings made on a cylinder remain at a constant linear velocity for the entirety of the recording, while those made on a disc have a higher linear velocity at the outer portion of the groove compared to the inner portion.
Edison's patented recording method recorded with vertical modulations in a groove. Berliner utilized a laterally modulated groove.
Though Edison's recording technology was better than Berliner's, there were commercial advantages to a disc system:
Γενικά ΝΑΙ σε αυτά που λέτε αλλά πρέπει να υπάρχει και αντίληψη του τι πρακτική εφαρμογή επί της ουσίας έχει κάθε τεχνολογία.
και για να είμαι και δίκαιος:
http://en.wikipedia.org/wiki/Phonograph#HistoryQuote:
The earliest known invention of a phonographic recording device was the phonautograph, invented by Frenchman Édouard-Léon Scott de Martinville and patented on March 25, 1857. It could transcribe sound to a visible medium, but had no means to play back the sound after it was recorded.
Charles Cros, a French scientist, produced a theory (April 18, 1877) concerning a phonograph, but he did not manufacture a working model. His theory was submitted to the French Academy of Sciences, and was read to the public in December 1877, by which time Edison had produced a working model.
Cros and Edison apparently discovered their theories independently.
Edison's patent specified that the audio recording was embossed, and it was not until 1886 that vertically modulated engraved recordings using wax coated cylinders were patented by Chichester Bell and Charles Sumner Tainter. They named their version the Graphophone. Emile Berliner patented his Gramophone in 1887