Ο σχεδιαστής και ο παπάρας
Μόλις ανέβηκαν στο Stereophile δοκιμές δύο ηχείων παρόμοιας τιμής και (υποθέτει τις) φιλοδοξιών: τα KEF 207/2 και τα Escalante Fremont. Οι δοκιμές απεικονίζουν ανάγλυφα την χαώδη διαφορά ανάμεσα σε μία σοβαρή εταιρεία, με παράδοση και τεχνολογικά επιτεύγματα και σε μια θνησιγενή βιοτεχνία του πωπού.
Το Fremont είναι ένα ηχείο με ένα 12ιντσο γούφερ και ένα τουίτερ. Μόνο. Είχα αναφερθεί κάποτε στην ιδιοφυή αυτή ιδέα, αλλά δεν θυμάμαι πού. Μου θυμίζει τον αλήστου μνήμης πνευματικό πατέρα του Αλέφαντου, όστις (μετ' ενδελεχεστάτην μελέτην) ενεπνεύσθη το ρηξικέλευθο σύστημα 5-0-5, ήτοι να παίξει χωρίς χαφ. Εσκέφθη ο αγλαός κόουτς ότι, περνώντας μακρινές μπαλιές από την γρανιτένια του άμυνα στην πολυανθρωπη επίθεση, θα κυριαρχούσε.
Διεψεύσθη.
Έτσι και ο "Escalante Design's Tierry Budge, designer of the Fremont", τηλαυγή φάρον εαυτόν θεωρών, σκάρωσε τούτη 'δώ τη γκουμούτσα:
http://stereophile.com/images/archivesart/208fre.1.jpg
και έκρυψε στα σωθικά της εναν συνδυασμό ισοβαρικής με ζωνοπερατή φόρτιση, στην οποία απέδωσε μαγικές ιδιότητες.
Αφήνοντας τις μεσαίες στην τύχη τους. Εδώ, π.χ., τις βλέπουμε να χάνονται στο Φαράγγι της Σαμαριάς:
http://stereophile.com/images/archiv...208Frefig3.jpg
μια νύχτα του χειμώνα, νύχτα αφέγγαρη, νύχτα ζόφου:
http://stereophile.com/images/archiv...208Frefig4.jpg
και να κάνουν απελπισμένες προσπάθειες να αποφύγουν τον εξ ασιτίας θάνατο:
http://stereophile.com/images/archiv...208Frefig5.jpg