Χωρίς λόγια:
http://www.stereophile.com/images/07..._wires-600.jpg
Printable View
http://img215.imageshack.us/img215/8...ivampeggio.gif
Προέρχεται από αυτό εδώ το μαραφέτι:
http://cdn.ubergizmo.com/photos/2010...warz-weiss.jpg
που μοιάζει με μοντέρνα εκδοχή του αγάλματος του Μολώχ, όπως περιγράφεται από τον Φλωμπέρ:
http://upload.wikimedia.org/wikipedi...ch_the_god.gif
Les bras d'airain allaient plus vite. Ils ne s'arretaient plus. Chaque fois que l'on y posait un enfant, les pretres de Moloch etendaient la main sur lui, pour le charger des crimes du peuple, en vociferant : «Ce ne sont pas des hommes, mais des boeufs!» et la multitude a l'entour repetait : «Des boeufs! des boeufs!» Les devots criaient : «Seigneur! mange!»
Το μάτι και η καμπούρα πάντως φέρνουν κάτι σε Κύκλωπα/Quasimodo από τη μέση και πάνω - και η τελευταία δημιουργία του Βίκτωρος Φρανκενστάιν φαίνεται να πάσχει ακόμα από κινητικές διαταραχές!
On your marks! Get set!
" Η γεωμετρια PATENTED TRIAX™ Triple-Axial , με δυο λογια , ειναι δυο επαλληλοι κυκλοι απο 9 μονωμενους πολυκωνους αγωγους , χαλκου 6Ν , οι οποιοι συστρεφονται αντιστροφα και δημιουργουν συνεχη σταυρωματα . Στο κεντρο αυτων υπαρχουν δυο χοντροι πολυκλωνοι αγωγοι γειωσης . Η γεωμετρια αυτη καταστελλει τα βιομηχανικα παρασιτα και τις RF τις οποιες συλλεγουν τα καλωδια της ΔΕΗ συμπεριφερομενα ως τεραστιες κεραιες .
Με τη χρηση αυτου του καλωδιου ρευματος , οι συσκευες απελευθερωμενες απο τα προβληματα που δημιουργουν οι παρεμβολες αυτες , των οποιων η παρουσια ποτε δεν προβλεπεται απο τον κατασκευαστη τους , η αναβαθμιση του ηχου τους ειναι αν οχι κολοσσιαια , το λιγοτερο αμεσα εμφανης ."
http://www.avsite.gr/vb/-/smilies/2-Wx15/204.gif http://www.avsite.gr/vb/-/smilies/2-Wx15/204.gif
Ναι, η Μέση Ανατολή συμπεριλαμβάνει και τους Τουρκοκύπριους. Γιατί εκπλήσσεσαι?
Στο καλό και να μη μας γράφεις:
http://static.guim.co.uk/sys-images/...Choice-007.jpg
http://www.guardian.co.uk/media/2011...nes-close-sell
Δεν φταίνε για όλα οι ριβιούερ! Ηρωτήθη ο Άτκινσον γιατί δεν κάνει δοκιμές Magnepan:
http://www.audioasylum.com/cgi/vt.mpl?f=critics&m=59143
και έλαβε την εξής μ@λακί@ απάντηση:
"We have asked for review samples but Magnepan's Wendell Diller is concerned that if i measured the speaker, the measurements would unveil proprietary information. Not a problem with The Absolute Sound, of course. :-)"
Του ***** τα εννιάμερα!
Η τακτική πολλών κατασκευαστών είναι γνωστή: δίνουμε δείγμα για τεστ σε ένα από τα έντυπα που ποτέ δεν βρίσκουν ελαττώματα σεις συσκευές, και που ειδικεύονται στη λογοτεχνία του φανταστικού, και μετά τέλος τα τεστ. Έτσι μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι ο ειδικός τύπος ΟΜΟΦΩΝΩΣ ύμνησε το προϊόν μας. Πράγμα το οποίο οφείλω να εξάρω, διότι και εγώ συχνά* -αλλά όχι πάντα!- συμφωνώ με τον εαυτό μου.
*Εκτός από τις φορές που αστειεύομαι, αλλά και πάλι κανείς σας δεν είναι ικανός να το αντιληφθεί. Αυτό όμως, αγαπητοί φίλοι, είναι δικό σας πρόβλημα.
Ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις κάτι ουσιαστικό σχετικά με το χαρακτήρα μιας συσκευής είναι να διαβάσεις το review μιας άλλης: «ναι, το μοντέλο εκείνο ακούγεται κάπως ηλεκτρονικό σε σχέση με τούτο, είναι φυσικά και θέμα γούστου..» ή «ποτέ δεν ενθουσιάστηκα από τον ήχο της κόρνας, μέχρι σήμερα που άκουσα..»
Μέχρι τώρα πιστεύαμε (έτσι τουλάχιστον αναφέρεται στα εγχειρίδια) οτι οι λάμπες πρέπει να αερίζονται / ψύχονται επαρκώς. Ο "γκουρού" όμως έχει άλλη γνώμη:
http://www.lampizator.eu/newdac/2010-2.jpg
http://www.lampizator.eu/newdac/2010-14.jpg
Αν έχει ανακαλύψει κάτι που το αγνοούσαμε τόσα χρόνια, του αξιζει ένα νομπελ φυσικής.
Αν πάλι τα πιστεύει αυτά που κάνει, του πρέπει νομπελ ηλιθιότητας.
Αν απλά βρήκε κορόιδα και τους πουλάει αυτές τις χαζομάρες, τότε πέρνει νομπελ λαμογιάς.
Σίγουρα πάντως του αξίζει "διάκριση" ....
Καταγγέλλω απροσχημάτιστη κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Τις ευεργετικές συνέπειες των υψηλών θερμοκρασιών τις έχει περιγράψει ενδελεχώς ο Παφαπούφας:
http://4.bp.blogspot.com/_RmirV73lKC...s1600/garo.jpg
Ε λοιπόν ναι! Θα το ομολογήσω!! Δεν αντέχουν τα νεύρα μου τέτοια κακομεταχείριση.
:(
Βρέθηκα όλως τυχαίως στο "νέο" site του ACA. Περιδιάβασα λίγο και έπεσα πάνω σε μία "συγκριτική ακρόαση" τριών DAC. Οι ίδιοι τα περιγράφουν ως "κορυφαία" - για δύο απ' αυτά έχει γραφτεί ότι είναι πολύ καλά, το τρίτο ούτε καν ήξερα ότι υπάρχει. Διάβασα που λέτε το νήμα, να δω τι στην ευχή διεπίστωσαν οι φωστήρες. Πρώτη εντύπωση (δική μου): θετική. Η σύναξις δεν απετελείτο μόνον από χοντρούς, ως είθισται. Υπήρχε μία φυσιολογική, γκαουσσιανή θα έλεγον, κατανομή βαρών. Κατά δεύτερον, το σπίτι ήτο αχούρι. Ένα παράπηγμα με πάτωμα από ... πλακάκια :eek: αποχρώσεως κάτι ανάμεσα μπεζ και το γνωστό εκρού του νεκρού. Τουλάχιστον δεν ήταν πράσινο της χολής, εκτός αν ήταν και έφταιγε το white balance (πάλι). Επίσης υπήρχε το απαραίτητο τζάκι, το οποίο όμως έμοιαζε σαν μία μαύρη, ζοφερά καταπακτή. Μυστηριώδες! Ελπίζω να μην παίζει ρόλο σε τελετές καννιβαλισμού ή άλλα παρόμοια σατανιστικά. Όχι πως θα με εξέπληττε κάτι τέτοιο. Στους τοίχους ήσαν κρεμασμένες κάτι χειροτεχνίες τύπου χαλάκια, επίσης μυστηριώδους σκοπιμότητος, και με πολύ παράξενα χρώματα, κάτι τυρκουάζ είδα, κάτι ακουαμαρίνα είδα, κάτι σκατουλί με πράσινο είδα, κάτι χρυσαφιά με δράκους είδα, πάντως πολύ ύποπτα, εκτός κι αν φταίει το white balance (πάλι). Ελπίζω να μην έχουν ούτε αυτά κάποιο σατανιστικό υπόβαθρο. Σε ένα σημείο παρετήρησα στρωμένο ένα πλεκτό τύπου χαλί, αλλά πιο πολύ μου έμοιαζε με αποτυχημένο πουλόβερ. Το να ήτο δέρμα ατύχου θύματος σατανιστών το αποκλείω, αλλά όχι εντελώς. Επίσης ενετόπισα ένα ρολόι με καρδούλες και λίγα, ολίγιστα, έπιπλα - τύπου χειροτεχνίες κι αυτά. Να προσθέσω ότι δίπλα στο τζάκι-καταπακτή διέκρινα μία συλλογή από σιδερένια όργανα βασανισμού! Αυτό πολύ με εκλόνισε.
Ακουστικές εντυπώσεις δεν έβρισκα, μετά όμως πρόσεξα ότι υπήρχαν και τις είχε συγγράψει ο Μαρινέλλος. Αυτό πολύ με εκλόνισε. Έγραψε ο Μαρινέλλος ότι το σύστημα "έδειξε τα δόντια του", μία έκφραση που δεν με βρίσκει αισθητικώς σύμφωνο διότι παραπέμπει σε λυκανθρώπους, βαμπίρους και άλλα τέρατα και φυσικώ τω λόγω δημιουργεί σατανιστικούς συνειρμούς. Στη συνέχεια ετόνισε ο Μαρινέλλος ότι και "τα τρία είχαν το δικό τους στυλ", χωρίς όμως να διευκρινίζει ποιά στύλ ήσαν αυτά. Το ένα απ' αυτά, έγραψε, ήταν "στο ίδιο στυλ" (το ακαθόριστον) αλλά "βελτιωμένο σε όλους τους τομείς". Δεν διευκρινίζει ποιούς τομείς, αλλά στο τέλος βάζει και ένα θαυμαστικό, άρα μάλλον το εννοεί. Επίσης τονίζει οτι ο προκάτοχός του ήταν ισορροπημένος, δηλαδή όχι ανισόρροπος, και είχε παίξει λίγες σχετικά ωρες. Δεν διευκρίνιζε ποιός είχε παίξει λίγες ώρες, τι είχε παίξει και γιατί αυτό είχε σημασία.
Το άλλο μοντέλο "έδειξε και αυτο τα δόντια του" και ειλικρινά θα δηλώσω ότι όλη αυτή η σατανιστική τελετουργία άρχισε να με κουράζει, χώρια που μου δημιούργησε έναν υποσυνείδητο φόβο. Δεν περίμενα τέτοια εξάπλωση των Δυνάμεων του Σκότους. Αφού έδειξε τα δόντια του λοιπόν, μετά "είχε καλύτερη παρουσία από τα δύο άλλα". Αυτό το βρήκα καλύτερο ως σχόλιο διότι μου θυμίζει την εκπομπή με τα ταλέντα στον Αντέννα, όπου τονίζουν οι κριτικοί ότι δεν αρκεί η φωνή, χρειάζεται και η παρουσία. Πράγμα λογικό διότι η Νένα Βενετσάνου π.χ. είχε πολύ ωραία φωνή και απέτυχε ως καριέρα λόγω κιλών. Να τα λέμε αυτά. Προσέθεσε δε ο Μαρινέλλος ότι το μοντέλο αυτό είχε "μία ανισορροπία σε κάποιο μέρος του φάσματος". Και έβαλε πάλι θαυμαστικό, άρα μάλλον το εννοούσε. δεν το έγραφε έτσι. Με ενοχλεί όμως που δεν εξηγεί τι είναι η ανισορροπία και ποιό είναι αυτό το μέρος του φάσματος. Καταλήγει δε ότι μάλλον έφταιγε ο χώρος ή η ποιότητα του ρεύματος. Για το χώρο τα είπα, δεν έχω να προσθέσω κάτι. Για την ποιότητα του ρεύματος δεν ξέρω. Υποτίθεται ότι είχαν κουβαλήσει ένα πράγμα σαν μετασχηματιστή για το ρεύμα, μεγάλο μου φάνηκε, κάπως φθαρμένο και μαύρο σε απόχρωση, εκτός κι αν έφταιγε το white balance. Το ένα καλώδιο ρεύματος πάντως ήταν μπλε! Γι' αυτό και όρκο παίρνω, που λέει ο λόγος. Ανεξαρτήτου white balance.
Και ολοκλήρωσε ο Μαρινέλλος με το τρίτο μοντέλο το οποίο ήταν, λέει, κάτι ανάμεσα στα άλλα δύο και "περνούσε απαρατήρητο, πράγμα το οποίο είναι καλό". Είναι καλό να περνάς απαρατήρητος? Υποθέτω ότι εξαρτάται. Για να πάρω ένα παράδειγμα βγαλμένο απ' τη ζωή, αν είσαι Νίντζα και πας να δολοφονήσεις τον Διαπλανητικό Αρχιμαφιόζο μέσα στο ίδιο του το διαστημόπλοιο, τότε ναι, καλό θα είναι να περάσεις απαρατήρητος. Διότι αν σε συλλάβουν οι σωματοφύλακες του Αρχιμαφιόζου, μπορεί για τιμωρία να σε μεταμορφώσουν σε Μαρινέλλο και μετά??? :mad: Αν πάλι, για να ξαναπάρω ένα παράδειγμα βγαλμένο απ' τη ζωή, είσαι η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη στη δεξίωση της Βασίλισσας του Σαβά και φοράς τα καινούργια σου σκουλαρίκια από λάπις λάζουλι μεγέθους καρπουζιού για να σε προσέξει ο βασιλιάς Ξέρξης, καλό είναι να μην περάσεις απαρατήρητος.
Εν κατακλείδι ο Μαρινέλλος λέει ότι όλα ίδια είναι πάνω-κάτω και ρόλο παίζει η προσωπική προτίμηση και ο χώρος (εδώ διακρίνω μία μπηχτή για τη διακόσμηση). Συνεπώς ποίο το συμπέρασμα? Κανένα! Εγώ το μόνο συμπέρασμα που έβγαλα ήταν ότι κάτι παίζεται με σατανιστές και καλό είναι να προσέχουμε. Οι εποχές είναι πολύ επικίνδυνες και όποιος φυλάει τα ρούχα του, βάζει λεβάντα για το σκώρο.
Και για να κλείσω χρωματικώς και πάλιν, όταν λέμε "ιλί, ιλί, λαμά σαβαχθανί", τι εννοούμε? Ιλί είναι μάλλον το χρώμα της ιλύος, της λάσπης δηλαδή, λαμά πρέπει να είναι το λαμέ (=έμμεσος αναφορά στη Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη), σαβαχθανί όμως? Υπάρχει κάτι που να λέγεται "σαβάχθανο" και να έχει χρώμα "σαβαχθανί"? Δεν ξέρω! Έχω πάντως την διαίσθηση ότι όλα αυτά μοιάζουν έργο της διεθνούς Μασονίας και αυτό μου δημιουργεί μία επιφυλακτικότητα.
Για τα κηροπήγια δεν είδα να γράφεις κάτι, πράγμα που πολύ με εκλόνισε!
Το εννοώ!
Κηροπήγια δεν επρόσεξα. Αυτό που ελησμόνησα να τονίσω, είναι ότι ο Μαρινέλλος μας δείχνει σε τουλάχισον δύο φωτογραφίες την πνευματικώς καλύτερή του όψη.
Τα πισινά του εννοούσα, για όποιον δεν το κατάλαβε. Το διευκρινίζω αυτό, λαέ Μου, διότι κακά τα ψέματα, είσαι βλάξ. Δεν λέω ότι φταις κατ' ανάγκην, εν πολλοίς είναι κληρονομικό αυτό, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα. Σε πικραίνω, λαέ Μου, το αντιλαμβάνομαι, αλλά η αλήθεια είναι όπως η ζωή χωρίς Soupline: σκληρή.
Ας συνεχίσω:
http://www.stereophile.com/content/single-minded-lamms
[mode: Μιχάλης alert] Προσοχή! Προσοχή! Τα παρακάτω ΔΕΝ αποτελούν μπηχτή για τον εύθικτο Μιχάλη μας! This is a test. This is ONLY a test. Προσοχή! [/mode: Μιχάλης alert]
http://www.stereophile.com/content/single-minded-lamms
"I heard very detailed and rich sound in the exhibit run by Lamm Industries and by Verity Audio. The system setup included". Έχουμε και λέμε:270 το σύνολον, και εξ αυτών τα 97 (μη χάσει η Βενετιά βελόνι) καλώδια. Και τι καλώδια: "Κ-ούμπαλα". Επ' αυτού θα μπορούσα να κάνω πολλά φτηνά αστεία, λαέ Μου, δεν θα το κάνω όμως. Διότι δεν είναι η φτήνεια το θέμα μας, τουναντίον! Από όλες τις λέξεις της δευτέρας πλουσιοτέρας γλώσσης του κόσμου (της Αγγλικής), o κυριούλης ο Larry* ο Greenhill επήγε και εδιάλεξε την λέξιν "rich". Πράγμα το οποίο το βρίσκω, εεεεε, χμμμμ, δεν βρίσκω άλλη λέξη: rich!
- $95,995 Verity Audio Lohengrin II speakers,
- $37,190/pair Lamm ML2.2 single-ended, dual-chassis 18W amplifiers,
- a $28,000 Kronos turnable with
- a $5,200 Phantom II XL12 tonearm,
- $5500 Dynavector X1Vs cartridge, and
- $97,000 worth of Kubala-Sosna interconnects, speaker cables and power cords
*Λάρρυ?!? Ακού Λάρρυ! Λάρητες ήσαν κάτι απροσδιόριστοι οικιακοί θεοί στη Ρωμαϊκή μυθολογία, τίποτα σπουδαίο, κάτι ανάμεσα ξωτικά και φαντάσματα. Αν έκαιγες το φαΐ, έφταιγε ο Λάρης της κατσαρόλας, αν γάριαζαν τα σεντόνια, έφταιγε ο Λάρης της μπουγάδας, αν έκλασε ο Μαρινέλλος, έφταιγε ο Λάρης των Κ-ούμπαλα-Σόσνα, και άλλα τέτοια γραφικά. Πολιτισμός, λαέ Μου, πολιτισμός.
Οι ευφρόσυνες εξελίξεις συνεχίζονται. Τον τελευταίο καιρό έχουμε ζήσει το κλείσιμο του δημοσιογραφικού οργάνου της τρομοκρατίας, της αυτοαποκαλουμένης "Ελευθεροτυπίας" δηλαδή, του αυτοαποκαλούμενου "Φιλάθλου", καθώς και σωρείας άλλων αθλητικών εφημερίδων, του Alter, την πτώχευση της Τυποεκδοτικής και την επικείμενη πτώχευση της ΙΜΑΚΟ. Μόνο 4 πολιτικές εφημερίδες έχουν μείνει να έχουν πενταψήφια ημερήσια κυκλοφορία πανελληνίως - οι υπόλοιπες φυτοζωούν και κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις αθλητικές. Οφείλουμε να ευγνωμονούμε την κρίση για όλα αυτά τα ευχάριστα και να ευχόμεθα διακαώς "ΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΑ".
http://www.avguide.com/blog/first-li...estage-perseus
Το ξεκατίνιασμα κάτω από το preview αποκαλύπτει κάποιες ενδιαφέρουσες επαγγελματικές πρακτικές. Συμβαίνουν άραγε και σε τα μας;
Μέγα μυστήριον που λες, λαέ Μου, το ματσάρισμα. Ενθυμούμαι a propos συζήτηση που είχα με φίλο προ ετών, ο οποίος μου περιέγραφε συγκριτική ακρόαση που είχε κάνει μεταξυ δύο λαμπάτων ενισχυτών, ο εις SET και ο έτερος push-pull. Περιέγραφε τον πρώτο ως άκουσμα "ζεστό", σε αντιδιαστολή με τον δεύτερο που ακουγόταν "ψυχρός". Του εξήγησα τότε (κάπως βιαστικά, αλλά κατάλαβε, το ιδανικό θα ήταν να το είχα κάνει με μολύβι και χαρτί) ότι η συνάρτηση μεταφοράς μιάς λυχνίας δεν είναι γραμμική, συνεπώς η έξοδος, καθώς αποτελεί μία μεγεθυμένη αντανάκλαση της εισόδου -με την συνάρτηση μεταφοράς να παίζει το ρόλο "καθρέφτη"- να παρουσιάζει ασυμμετρία ανάμεσα, π.χ., στην θετική και την αρνητική ημιπερίοδο της ενισχυμένης κυματομορφής. Αυτό μεταφράζεται (υποχρεωτικά και εξ ορισμού) σε παραμόρφωση αρτίας τάξεως. Στην πράξη οι λυχνίες εμφανίζουν την παραμόρφωση αυτή κατά κύριο λόγο ως 2η αρμονική, η οποία συνοδεύεται από ένα φάσμα από τις υπόλοιπες άρτιες αρμονικές (4η 6η, 8η) με συνεχώς φθίνοντα πλάτη.
Υπάρχουν δύο τρόποι να μειωθεί αυτό το φαινόμενο. Ο ένας τρόπος είναι η αρνητική ανάδραση, η οποία όμως αναγκαστικά μειώνει το κέρδος της ενισχυτική βαθμίδας (αυτό το ξέρεις ακόμα και συ, λαέ Μου). Και ως γνωστόν στις λυχνίες δεν έχουμε μεγάλα περιθώρια κέρδους. Δεν ασχολούμαι εδώ με τις τυχόν ποιοτικές αλλαγές που η ανάδραση μπορεί να επιφέρει στον ήχο, Αναφέρομαι αποκλειστικά στην ποσοτική συνιστώσα (=κέρδος). Ο άλλος τρόπος είναι να ... μειώσουμε το κέρδος. Δηλαδή να περιορίσουμε την έκταση της συνάρτησης μεταφοράς την οποία χρησιμοποιούμε προς ενίσχυση. Για να καταλάβεις πώς συμβαίνει αυτό, λαέ Μου, φαντάσου το οπτικά. Έχουμε μία καμπύλη, την οποία θέλουμε να την κάνουμε (με το ζόρι) να μοιάσει με ευθύγραμμο τμήμα. Δεν μπορούμε όμως να την ισιώσουμε (αυτό το κάνει η ανάδραση, ως έναν βαθμό). Τι μπορούμε να κάνουμε? Μπορούμε να πάρουμε ένα όλο και μικρότερο τμήμα της καμπύλης. Όσο μικρότερο είναι το τμήμα, τόσο πιο πολύ πλησιάζει στο αντίστοιχο ευθύγραμμο που-θα-θέλαμε-να-είχαμε-αλλά-δεν-έχουμε. Για την ακρίβεια μπορεί να γίνει ευθύγραμμο, εάν γίνει απείρως μικρό. Δηλαδή σημείο. Ως γνωστόν ένα σημείο είναι ένα σημείο. Δεν υπάρχει "καμπύλο" σημείο και "ευθύ" σημείο - το σημείο δεν "θυμάται" αν ανήκε σε καμπύλη ή σε ευθεία. Μόνο που αν το κάνουμε αυτό, μηδενίζουμε το κέρδος μας. Δηλαδή, όπως είχε πει και ο φίλος μου ο Τζιμάκος, "έτσι δεν οδηγούμεθα πουθενά".
Άρα επανερχόμεθα στην αρχή: στο ότι η συνάρτηση μεταφοράς μιας λυχνίας είναι καμπύλη και ότι αυτό συνεπάγεται τη δημιουργία αρμονικών αρτίας τάξεως και δη 2ας κατά κύριο λόγο. Αρμονικές περιττής τάξεως δεν υπάρχουν?? Φυσικά και υπάρχουν. Αυτές δημιουργούνται όποτε η παραμόρφωση της ενισχυόμενης κυματομορφής είναι συμμετρική ως προς τις δύο ημιπεριόδους του σήματος. Όταν δηλαδή είναι κατοπτρική ως προς το συμβατικό "μηδέν". Τυπικό τέτοιο παράδειγμα είναι ο ψαλιδισμός. Ο ψαλιδισμός δεν είναι κάτι που επέρχεται υποχρεωτικώς απότομα. Οι λυχνίες μάλιστα, επειδή ακριβώς τα περιθώρια κέρδους τους είναι μειωμένα, αρχίζουν να ξεμένουν από κέρδος σταδιακά και αυτό σημαίνει ότι οι αρμονικές περιττής τάξεως που παράγουν είναι λιγότερες όσο λιγότερο τους ζητείται να ενισχύσουν. Πάλι η ίδια αντίφαση: ένα ενισχυτικό στάδιο μπορεί να είναι τέλεια γραμμικό, αρκεί να μη του ζητάς να ενισχύσει. :D Κάτι σαν το ελληνικό κράτος δηλαδή, το οποίο μπορεί να λειτουργεί τέλεια μόνο εάν του ζητηθεί να μην λειτουργεί καθόλου. Συνεπώς πάλι δεν οδηγούμεθα πουθενά.
Ευρεθέντες το λοιπόν ενώπιοι προκύψαντος λογικού αδιεξόδου, ας επανέλθωμε στον ζεστό και τον ψυχρό ενισχυτή. Ο "ζεστός" ήταν ένας SET και ο "ψυχρός" ένας push-pull. Ποιά ήταν η εξήγηση? Με βάση τα προλεχθέντα, η εξής: δεδομένου ότι η συνάρτηση μεταφοράς μιας λυχνίας είναι "στραβή", μπορύμε να κάνουμε ένα κόλπο. Μπορούμε να περάσουμε το σήμα από δύο τέτοιες λυχνίες εκ παραλλήλου, μόνο που η μία παίρνει το σήμα ανεστραμμένο. Τότε αρκεί το σήμα που μας δίνει η "ανάποδη" να το ξαναγυρίσουμε πάλι ανάποδα. Εάν το προσθέσουμε με το άλλο σήμα, το "ίσιο", τα στραβώματα που έχουν υποστεί στο μεταξύ αμφότερα αλληλοαναιρούνται. Ως έναν βαθμό, για να συνεννοούμεθα, όχι εντελώς διότι τίποτε δεν είναι τέλειο. Το κόλπο όντως δουλεύει. Οι αρμονικές αρτίας τάξεως μειώνονται σημαντικά έτσι, χωρίς να χρειαστεί ούτε το κέρδος να μειώσουμε, ούτε την ανάδραση να αυξήσουμε. Δυστυχώς σις αρμονικές περιττής τάξεως το κόλπο δεν πιάνει και αυτό προκύπτει επίσης από τα παραπάνω, βαριέμαι να το εξηγώ ξανά.
Το "ψυχρό" άκουσμα του push-pull οφειλόταν στην απουσία των αρμονικών αρτίας τάξεως από την ηχητική του "υπογραφή". Πού τα θυμήθηκα όλα αυτά? Αφορμήν έσχον, λαέ Μου, από τις μετρήσεις του Audio Research Reference 150:
http://www.stereophile.com/content/a...r-measurements
Η επίδραση της σχεδίασης push-pull φαίνεται καθαρά εδώ:
http://www.stereophile.com/images/712ARCfig09.jpg
και δη στο δεξί κανάλι (=κόκκινο ίχνος), όπου προφανώς οι λυχνίες push και οι λυχνίες pull ήταν καλύτερα ... ματσαρισμένες αλλήλαις, πράγμα που δεν συνέβη στον ίδιο βαθμό με τις αντίστοιχες του αριστερού καναλιού (=μπλε ίχνος) και τα αποτελέσματα ήταν φτωχότερα. Το ανωτέρω διάγραμα είναι 50 Hz στα 37 Watt, δηλαδή ένα σήμα μπάσσου με σημαντικο πλάτος που, εκτός των άλλων, δημιουργεί προβλήματα και στους μετασχηματιστές εξόδου. Είναι ακουστές αυτές οι παραμορφώσεις? Καλό ερώτημα (καλό διότι είναι ρητορικό και το έθεσα εγώ - εσύ, λαέ Μου, δεν είσαι ικανός για καλά ερωτήματα, πόσο μάλλον για απαντήσεις!). Το ερώτημα δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντηθεί, διότι είναι φύσεως ψυχοακουστικής. Και ψυχοακουστική σημαίνει δύο πράγματα: πρώτον ότι πρέπει να ζητηθεί η γνώμη σου, λαέ Μου, πράγμα που είναι ηθικώς, λογικώς, αισθητικως και ταξικώς απαράδεκτον και δεύτερον, διότι ισχύει το Θεώρημα της Κολοκυθόπιττας (περί ορέξεως κλπ), το οποίο όμως έχει την εξής ιδιότητα: ισχύει μόνο για ένα άτομο (και μία κολοκυθόπιττα) τη φορά. Εν προκειμένω τι πάει να πει "ζεστό" και "ψυχρό"? Μου θυμίζει λίγο την θερμοκρασία χρώματος που αποδίδεται στις οθόνες. Υποτίθεται ότι συχνά οι εταιρείες ρυθμίζουν τις τηλεοράσεις τους με ψυχρό φως, διότι έτσι φαίνονται πιο εντυπωσιακές στις εκθέσεις. Αντίθετα ο οικιακός φωτισμός προσπαθεί να είναι "ζεστός". Ένα φωτιστικό με χρωματική ισορροπία λευκού παρόμοια με του ήλιου μας φαίνεται "ψυχρό", υπερβολικά μπλε, πόσο μάλλον μία λάμπα φθορισμού. Τι συμβαίνει? Γιατί προτιμάμε στη μία περίπτωση το ένα και στην άλλη το άλλο?
Με άλλα λόγια η εξήγηση που έδωσα στο φίλο μου, περί της αιτιολογίας του "ζεστού" και του "ψυχρού" που άκουσε, ήταν σίγουρα εγκεφαλικώς επαρκής, δεν προδικάζει όμως το γούστο ή την προτίμησή του. Ceteris paribus, η τυχόν προτίμησή του στον ένα ή στον άλλον θα μπορούσε να είναι απολύτως δικαιολογημένη. Επανέρχομαι στην ακουστότητα των παραμορφώσεων του Audio Research, εξετάζων τα παρακάτω τρία διαγράμματα:
http://www.stereophile.com/images/712ARCfig04.jpghttp://www.stereophile.com/images/712ARCfig05.jpghttp://www.stereophile.com/images/712ARCfig06.jpg
τα οποία εικονίζουν THD με σήμα 1 kHz σε όλη την έκταση της ισχύος ενώ το φορτίο είναι 8, 4 και 2 Ωμ, όλα οδηγούμενα από την τάπα των 4 Ωμ.
Το συμπέρασμα από αυτά τα τρία διαγράμματα είναι εντελώς αναμενόμενο. Όσο το φορτίο πέφτει, αυξάνεται η διαθέσιμη σε αυτό ισχύς. Όμως υπάρχει ένα πέναλτυ: το αυξημένο ρεύμα που τραβάνε τα χαμηλότερα φορτία συνεπάγεται αυξημένη παραμόρφωση. Σε όλα τα επίπεδα ισχύος, ακόμα και σε αυτά που η κλίση του γραφήματος είναι αρνητική επειδή μετράμε περισσότερο θόρυβο παρά παραμόρφωση. Αυτό φαίνεται ακόμα καλύτερα στο παρακάτω:
http://www.stereophile.com/images/712ARCfig07.jpg
Εδώ ο Άτκινσον δίνει 4 Volt σήμα (μία πολύ λογική τιμή για κανονικές, καθημερινές ακροάσεις) από την τάπα των 4 Ωμ σε τέσσερα διαφορετικά φορτία (16, 8, 4 και 2 Ωμ). Στα 16 Ωμ εξετάζει μόνο το "κακό" κανάλι, το αριστερό (=πράσινο ίχνος) και η γραμμικότητα είναι πάρα πολύ καλή. Οι παραμορφώσεις αυτές είναι σίγουρα μη ακουστές στο μέγιστο και σημαντικότερο μέρος του φάσματος (πάνω από τα 100 Hz) και το πιθανοτερο ειναι ότι ότι, τουλάχιστον πάνω από τα 200 Hz, βρίσκονται θαμμένες μέσα στο θόρυβο. Οι καμπύλες για το φορτίο των 8 Ωμ είναι η μπλε (αριστερό κανάλι) και η κόκκινη (δεξί). Πολύ αδρά και προσπαθώντας να ισοσκελίσω μισοαυθαίρετα την αστοχία στο ταίραγμα που προανέφερα, θα έλεγα ότι οι παραμορφώσεις έχουν περίπου δι/τριπλασιαστεί σε σχέση με το εξαιρετικό αποτέλεσμα των 16 Ωμ. Ακουστό? Με σήμα 4 Volt, δεν νομίζω. Παραπάνω, μάλλον ναι. Πολύ παραπάνω, σίγουρα ναι. Προχωρώ στις καμπύλες για τα 4 Ωμ φορτίο, την λιλά (δεξί) και την γαλάζια (αριστερό). Εδώ βρισκόμαστε σίγουρα στο όριο της ακουστότητας. Υπάρχουν μελέτες που τοποθετούν το όριο αυτό γύρω στο 0.15% για την 3η αρμονική. Εϊναι βέβαιον ότι το κατώφλι αυτό είναι πολύ soft, η αντιληπτότητά του ποικίλλει από υποκείμενο σε υποκείμενο, από μουσικό δείγμα σε μουσικό δείγμα και είναι πολύ συχνό να προσλαμβάνεται ως "αττάκα", ως "συναρπαστικό" άκουσμα, ως στοιχείο δηλαδή ευφωνικό και όχι ως απόκλιση από την υψηλή πιστότητα. Τελειώνω με την καμπύλη του φορτίου των 2 Ωμ (μαύρη, μόνο το αριστερό κανάλι) η οποία σε κανένα της σημειο δεν πέφτει κάτω από το 0.4%. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι γύρω στα 20 Volt ο ενισχυτής θα βρίσκεται σε πλήρη και συνεχή ψαλιδισμό, όντας υποχρεωμένος να δίνει 10 Amperes ρεύμα, απαίτηση παράλογη και υπερβολική για λάμπα.
Συνοψίζοντας τα ανωτέρω, πώς θα "μάτσαρα" ηχειακώς τον Reference 150, εάν το ζητούμενο ήταν το αληθοφανες άκουσμα (σε αντιδιαστολή με το "ευχάριστο", για την επιλογή του οποίο μπορεί ο χαϊεντάς να κάνει αυτό που έκανε πάντα: να πάει να ακούσει ό,τι γουστάρει, να αγοράσει ό,τι κάτσει και να μην ενοχλεί τους άλλους)?
Πρώτη προϋπόθεση: θα δεχόμουν το πέναλτυ ισχύος της τάπας των 4 Ωμ. Θα δεχόμουν δηλαδή ότι αγοράζω έναν ενισχυτή των 50 βαττ ανά κανάλι. Ακούγονται λίγα, αλλά δεν είναι. Είναι 50 ολοκάθαρα βαττ διαθέσιμα υπό όλες τις λογικές συνθήκες. Η λέξη "λογικές" αποκλείει αυτομάτως τους διάφορους ένηχους βραχυκυκλωτές που κυκλοφορούν - πώς είστε κύριε Wilson? Γυναίκα, παιδιά, καλά? Πάντα καλά. Εσείς κύριε Sonus? Come stai? La signiora Faber? Bene? Vai via.
Δεύτερη προϋπόθεση: θα έπαιρνα ένα ηχείο ευαίσθητο. Κάτι γύρω στα 91, 92, 93 dB από 2.8 Volt. Εννοείται όχι μονόδρομες αηδίες. Κάτι που να μπορεί να παίζει δυνατά και καθαρά μέχρι τα 105 dB, π.χ. (η τρίτη προϋπόθεση). Ένα μεγάλο τρίδρομο για παράδειγμα, ή δίδρομο με compression driver. Τι στο καλό, τα έσκασα για Audio Research και θα την βγάζω στο τσίκι-τσίκι? Δεν είναι εύκολη η τρίτη προϋπόθεση. Θέλει μαγνήτες στα μεγάφωνα. Οι μαγνήτες είναι ακριβά πράγματα και έχουν και το άλλο το κακό: είναι το λιγότερο μουράτο πράγμα στο hi-fi. Πώς να το κάνουμε, άλλο να τα σκας σε τεφλόν, άλλο να τα σκας σε χρυσό με λάδι, και άλλο σε επίχρυσο τεφλόν βουτηγμένο σε φρεσκοαρμεγμένο γάλα φυσητήρα. Το γάλα της φάλαινας είναι σαν οδοντόκρεμα, το ήξερες λαέ Μου? Από σύσταση εννοώ, για να μη σκορπάει στη θάλασσα. Από γεύση δεν ξέρω.
Όμως η τέταρτη προϋπόθεση είναι η πιο δύσκολη απ' όλες: θα έψαχνα για ηχείο 16 Ωμ. Δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει. Μπορεί και όχι, δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι ένα τέτοιο ηχείο θα μπορουσε να κάνει τον Reference 150 να παίξει χωρίς ποτέ να εμφανίσει κανένα από τα προβλήματα της λάμπας. Δεν θα έβρισκα 16άρι? Θα έψαχνα κάτι σε 12άρι ίσως. Αν στριμωχνόμουν από την έλλειψη επιλογών, θα συμβιβαζόμουν με ένα 8ωμο, αλλά 8ωμο αληθινό, που η τιμή 7.9 Ωμ να μην εμφανίζεται πουθενά στο διάγραμμά του.
Έτσι θα ματσάριζα τον Audio Research Reference 150. Ας σημειωθεί ότι όλα αυτά είναι θεωρητική προεργασία. Η οποία προηγείται των ακροάσεων. Έτσι ακριβώς όπως είχε δουλέψει ο Γουλιέλμος της Baskerville πριν μπει καν μέσα στο Οικοδόμημα. Και έτσι κατάφερε να το ξεδιαλύνει και να ξαναβγεί. Αν δεν είχε κάνει την νοητική προεργασία, θα παγιδευόταν - πιθανόν και να πέθαινε εκεί μέσα. Τέτοια πας και κάνεις, λαε Μου, και μετά κλαίγεσαι: χάθηκααααα, θα πεθάνωωωω, αγιούτε, Χριστιανοί, πεθαίνωωωωω, πέθανααααα ΗΔΗ. Και διάφορους άλλους υστερισμούς που, εκτός του ότι είναι αναποτελεσματικοί, είναι και κακόγουστοι. Welcome to your life, My people.
Δηλαδή, έχεις άποψη και τολμάς να ματσάρεις τον ενισχυτή, χωρίς να τον έχεις ακούσει; τς τς τς...
Ναι, χωρίς να τον ακούσω. Η διαδικασία που περιγράφω παραπάνω είναι αυτή που πρέπει να προηγηθεί των ακροάσεων. Είναι εκείνη που πρέπει να ακολουθηθεί για να καταρτισθέι μία shortlist ηχείων προς ακρόαση και σύγκριση. Είναι το κλειδί για να καταλάβει κάποιος τι ακούει και για ποιόν λόγο ακούγεται όπως ακούγεται. Ας ξεκαθαρίσω στο σημείο αυτό ότι για εταιρείες όπως η Audio Research ή η Conrad-Johnson τρέφω τον μέγιστο δυνατό σεβασμό. Δεν στέκομαι στην επιμονή τους να χρησιμοποιούν μία πρακτική πιθανώς παρωχημένη. Έχουν κάνει μίαν επιλογή -ας πούμε- "ιδεολογικής" φύσεως, όμοια με την επιλογή της Porsche να φτιάχνει αυτοκίνητα δρόμου με τη μηχανή και την κίνηση πίσω. Μία επιλογή που λέει "έχω επίγνωση των προβλημάτων, όμως για λόγους Χ, Υ, Ζ αποφασίζω να ακολουθώ αυτήν την οδό, διότι θεωρώ ότι υπάρχουν άλλα πλεονεκτήματα και, στα πλαίσια τω περιορισμών που θέτω στον εαυτό μου, προσπαθώ να κάνω το καλύτερο". Μία στάση τίμια που δεν κοροϊδεύει κανέναν, δεν αποπειράται καν να κοροϊδέψει κανέναν, και που πρέπει να κρίνεται μόνον εκ του αποτελέσματος.
Είχα επισημάνει προ καιρού ότι αυτές οι δύο εταιρείες έχουν συγκλίνει ως προς την επιλογή των λυχνιών που χρησιμοποιούν: την 6Ν30/6Η30 για τα προενισχυτικά κυκλώματα και πρόσφατα την ΚΤ120 για τα κυκλώματα ισχύος. Προσοχή: δεν κατέφυγαν σε εξεζητημένες λύσεις, σε μαγικά αποθέματα new old stock που μόνον εκείνες γνωρίζουν πού βρίσκονται (για να τα χρεώνουν αναλόγως), αντίθετα συνεργάστηκαν με τον Ρώσο προμηθευτή τους και διαμόρφωσαν μία προδιαγραφή που επιτρέπει στον καταναλωτή, αν θέλει, να έχει πρόσβαση σε προσιτές και αξιόπιστες λύσεις. Τυχαίο? Όχι, βρίσκεται μέσα στην καλύτερη παράδοση του American way of doing business: no-nonsense, πρακτικές λύσεις και τιμιότητα απέναντι στον πελάτη. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι είναι εταιρείες που μακροημερεύουν και που μπορεί κάποιος να τους έχει βασίμως εμπιστοσύνη ότι θα είναι εκεί σε 5-10-15 χρόνια για ό,τι χρειαστεί.
Αναφέρθηκα παραπάνω στην Wilson και την Sonus Faber. Ήταν δύο παραδείγματα που μου ήρθαν πρόχειρα. Για την αλληλεπίδραση των σταδίων εξόδου των ενισχυτών και των παθητικών ηχείων είχα γράψει στο πρώτο-πρώτο ποστ αυτού του νήματος, προ πενταετίας. Είχε γράψει ορισμένα πράγματα και ο dStam προ τριετίας, σε πολύ πιο στοιχειώδες επίπεδο βέβαια :cool: Θα εξειδικεύσω αυτά που έχω κατά καιρούς γράψει, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το Wilson Sophia 3, για το οποίο έχουμε πρόσφατες (περσινές) μετρήσεις:
http://www.stereophile.com/content/w...r-measurements
Θα μπορούσα εξ ίσου καλά να χρησιμοποιήσω άλλα παραδείγματα, π.χ. το Sonus Faber Amati Futura:
http://www.stereophile.com/content/s...r-measurements
ή το Magico Q5:
http://www.stereophile.com/content/m...r-measurements
Η επιλογή του παραδείγματος δεν έχει σημασία, οποιοδήποτε μεγάλο και φιλόδοξο ηχείο -κάποιο που θα ταίριαζε ως αγορά σε ένα σύστημα με τον Reference 150 ως τελικό ενισχυτή- θα ήταν κατάλληλο. Όποιος μπορεί να αντιληφθεί τις αρχές λειτουργίας, θα μπορέσει να προβλέψει τι θα προκύψει. Η αντίσταση εξόδου του ενισχυτή είναι, αδρά, λίγο κάτω από 2 Ωμ στη 16ωμη τάπα, λίγο πάνω από 1 στην 8ωμη και λίγο πάνω από μισό Ωμ στην 4ωμη. Ο Άτκινσον χρησιμοποιεί στις μετρήσεις του ένα προτυποποιημένο κύκλωμα
http://www.stereophile.com/images/ar...art/scan57.jpg
που προσομοιάζει τη συμπεριφορά ηχείου με την εξής σύνθετη αντίσταση:
http://www.stereophile.com/images/ar...art/scan58.jpg
Δεν είναι κακό πρότυπο, αλλά ούτε και ό,τι το καλύτερο. Η συμπεριφορά του μοιάζει με εκείνην ενός μικρού ηχείου δύο δρόμων, ακουστικής ανάρτησης, με Fc γύρω στα 75 Hz, το κροςς υπερβολικά χαμηλά, γύρω στα 1500, και την αντίσταση στα πρίμα χαμηλότερη από όσο στα μπάσσα. Ολίγον ευφάνταστο το σενάριο. Στην εποχή μας η πράξη λέει άλλα. Τα σημερινά τουίτερ είναι πάρα πολύ καλά, εξαιρετικά, ακόμα και σε προσιτές τιμές. Κατά κανόνα είναι και πάρα πολύ ευαίσθητα. Αυτό σημαίνει ότι, για να ταιριάξει η ευαισθησία τους με τις υπόλοιπες μονάδες, κροσσάρονται με L-pad. Aυτό με τη σειρά του συνεπάγεται πολύ στρωτή συμπεριφορά της εμπέδησης, με χαμηλές γωνίες φάσης (συνήθως αυτεπαγωγικές) και ομαλότατα ωμικά μεγέθη γύρω ή και πάνω από τα 8 Ωμ. Επίσης είναι πραγματικά σπάνιο να δούμε κροςς κάτω από τα 2 kHz, οι περισσότεροι κατασκευαστές δεν είναι διατεθειμένοι να παίρνουν ρίσκα και ακολουθούν την πεπατημένη, έστω και αν δεν είναι η βέλτιστη οδός. Όσο για τα μπάσσα, η μεγάλη πλειοψηφία των σύγχρονων ηχείων στοχεύει ανερυθρίαστα στον εντυπωσιασμό. Αυτό συνεπάγεται χαμηλές εμπεδήσεις (ακούγονται δυνατότερα) και bass reflex (ditto). Φτηνοκολπάκια , με έμφαση και στο "φτηνά" και στο "κολπάκια". Τα διαγράματα εμπέδησης αυτών των μοντέρνων τεράτων είναι miserabile visu. Έπεται παράδειγμα.
Κάνω μία σύντομη επανάληψη του Ref. 150. Από το διάγραμμα:
http://www.stereophile.com/images/712ARCfig07.jpg
προκύπτει ότι ο ενισχυτής, δίνοντας 4 Volt σε φορτίο 2 Ωμ ήδη παραμορφώνει παντού. Ζορίζεται αγρίως ενώ δίνει 2 Amperes ρεύμα, ενώ γνωρίζουμε ότι στην ίδια τάση με 16 Ωμ φορτίο (0.25 Α ρεύμα) έχει εξωπραγματικά χαμηλές παραμορφώσεις. Εδώ αναδεικνύται ανάγλυφα η εγγενής φύση της λάμπας, που αδυνατεί να παράσχει Αμπέρ. Άρα? Το θα κάνουμε? Θα βάζουμε ένα μηχάνημα να ζορίζεται χωρίς λόγο και να μην μπορεί να αποδώσει αυτά που μπορεί? Είναι σαν να οδηγείς ένα αμάξι συνεχώς με πρώτη. Και εσύ το γ@μ@ς και αυτό σε γ@μ@ει με τη σειρά του. Οικογένεια Γ@μιόμαστε.
Έρχομαι τώρα στο Wilson:
http://www.stereophile.com/content/w...r-measurements
Με ένα τέτοιο διάγραμμα εμπέδησης:
http://www.stereophile.com/images/211Wilfig01.jpg
ελπίζω να μην έχει κανείς την φαεινή ιδέα να το οδηγήσει από ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την 4ωμη τάπα του Audio Research. Το αποτέλεσμα ποιό θα είναι? Η απόκριση συχνότητας του Sophia 3 θα μεταβληθεί ριζικά. Στα 100 Hz, εκεί που βρίσκονται τα μεγάλα μπαμ-μπουμ, εκεί όπου η μουσική ισχύς βρίσκεται στο πιο απαιτητικό της, η αντίσταση του ηχείου πέφτει στα 3 Ωμ. Πόσα αμπέρ να βγάλει ο έρμος ο Ref. 150? Τέσσερα? Πέντε? Άντε να πω ότι θα βγάλει 10 (που αποκλείεται του αποκλείεται ω αποκλείεται, αλλά λέμε τώρα). Έχουμε και λέμε, 10x3=30 βαττ και η παραμόρφωση τίγκα. 14-15 dbW βία, συν 88 που είναι η ευαισθησία, 103 dB κορύφωση κι αυτή ψαλιδισμένη. Να έχεις δώσει 13 χιλιαρικάκια για τον Audio Research και 17 για τις Σοφίες, σύνολο 30 και να μη μπορείς να πας πάνω από τα 100 dB. ΤΙ ΩΡΑΙΑ! :mad:
Ναι, αλλά σε διακριτικές εντάσεις? Με τη Diana Krall να σου ψιθυρίζει στο αυτί ένα τραγούδι του τόπου της, τύπου:
"έλα να πάμε σ' ένα μέ-
ρος, αθρωπός να μην υπά-
ρχει, ούτε νέος ούτε γέ-
ρος, μόνο να 'μαστε μονά-
χοι."
Δε λέου, άλλου πράμα.
Μμμμμμμμμμμμμμπα!
Οι Σοφίες στα πρίμα, στην πάνω οκτάβα, έχουν τετραπλάσια εμπέδηση από ότι στα 100 Hz. Αυτό εδώ:
http://www.stereophile.com/images/211Wilfig05.png
ξεχάστε το! Δεν ισχύει πλέον. Φανταστείτε το με 2, 3, 4 ντεσιμπέλ παραπάνω στα πρίμα. Και ποίο το αποτέλεσμα? Εμ θα "αδειάζει" το μπαμ-μπουμ στα 100 Hz, εμ θα ξυρίζει το πιατίνι. Που εδώ που τα λέμε, ένα καλό ξύρισμα, κόντρα και διπλοκόντρα, η οικογένεια Κονιτοπούλου το χρειάζεται τακτικά. Πρωί-απόγευμα, θα συνιστούσα. Και ομιλώ για τα θήλεα μέλη της. "Μικρό το κακό", θα αντείπει τις, τι τα έχουμε τα κουμπάκια? Γυρνάμε το Treble στο -2 και problem solved. Όχι βέβαια! Δεν θέλουμε tone controls στη γιορτή μας! (Αυτό το λένε κάποιοι, αλλά δεν είμαι σίγουρος ποιοί. Ή οι Ρόδες, ή οι Τρύπες, ή οι Πυξ-Λάξ. Θα μου πείτε, δεν ξέρεις να τους ξεχωρίσεις? Χμμμ, όχι. Όλοι είναι κάτι κακόμοιροι αριστεροί, "προοδευτικοί" κατά το κοινώς λεγόμενον, και με ενοχλούν πολύ. Ειδικά όταν τραγουδούν με επαρχιακό αξάν, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Επίσης με ενοχλούν όταν δεν τραγουδούν. Υποψιάζομαι ότι με ενοχλούν απλώς επειδή υπάρχουν). Στο κάτω-κάτω ούτε η Audio Research βγάζει προενισχυτές με tone controls. Τι μπορούμε να κάνουμε? Μπορούμε να βάλουμε μπαμπάκια στα αυτιά. Μπορούμε επίσης να βάλουμε κερί στα αυτιά. Μπορούμε να βρούμε καλώδια με μεγάλη αυτεπαγωγή. Μπορούμε να βρούμε καλώδια που να έχουν πηνιάκια κρυμμένα μέσα, αλλά σφραγισμένα. Αν σπάσει τη σφραγίδα ο ριβιούερ και δεν πει λέξη, μικρό το κακό. Αν την σπάσει και το πει, του κόβουμε την καλημέρα (και το ποσοστό). Αν σπάσει τη σφραγίδα ο χαϊεντάς, τότε δεν ισχύει η εγγύηση και επίσης τον απειλούμε ότι θα έρθει επάνω του η κατάρα των Φαραώ και ότι θα βγάλει γένια σαν τα θήλεα μέλη της Οικογένειας Κονιτοπούλου. Άρα πάλι problem solved. Αυτά.
Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει, η διόρθωση αύριο ;)
Δεν κάνει μπαμ? Για να υπολογίσω την ισχύ, χρησιμοποίησα τον τύπο P=IR, ενώ το σωστό είναι P=I²R. IR είναι η τάση. Αυτά παθαίνεις όταν φτιάχνεις φορολογική δήλωση ταυτοχρόνως, σαλεύουν τα λογικά σου :eek: Παρ' όλο το λάθος, νομίζω ότι το συμπέρασμά μου δεν είναι εντελώς λάθος. Ψάχνω κάτι και, όταν το βρω, θα επανέλθω.