Ναι, χωρίς να τον ακούσω. Η διαδικασία που περιγράφω παραπάνω είναι αυτή που πρέπει να προηγηθεί των ακροάσεων. Είναι εκείνη που πρέπει να ακολουθηθεί για να καταρτισθέι μία shortlist ηχείων προς ακρόαση και σύγκριση. Είναι το κλειδί για να καταλάβει κάποιος τι ακούει και για ποιόν λόγο ακούγεται όπως ακούγεται. Ας ξεκαθαρίσω στο σημείο αυτό ότι για εταιρείες όπως η Audio Research ή η Conrad-Johnson τρέφω τον μέγιστο δυνατό σεβασμό. Δεν στέκομαι στην επιμονή τους να χρησιμοποιούν μία πρακτική πιθανώς παρωχημένη. Έχουν κάνει μίαν επιλογή -ας πούμε- "ιδεολογικής" φύσεως, όμοια με την επιλογή της Porsche να φτιάχνει αυτοκίνητα δρόμου με τη μηχανή και την κίνηση πίσω. Μία επιλογή που λέει "έχω επίγνωση των προβλημάτων, όμως για λόγους Χ, Υ, Ζ αποφασίζω να ακολουθώ αυτήν την οδό, διότι θεωρώ ότι υπάρχουν άλλα πλεονεκτήματα και, στα πλαίσια τω περιορισμών που θέτω στον εαυτό μου, προσπαθώ να κάνω το καλύτερο". Μία στάση τίμια που δεν κοροϊδεύει κανέναν, δεν αποπειράται καν να κοροϊδέψει κανέναν, και που πρέπει να κρίνεται μόνον εκ του αποτελέσματος.
Είχα επισημάνει προ καιρού ότι αυτές οι δύο εταιρείες έχουν συγκλίνει ως προς την επιλογή των λυχνιών που χρησιμοποιούν: την 6Ν30/6Η30 για τα προενισχυτικά κυκλώματα και πρόσφατα την ΚΤ120 για τα κυκλώματα ισχύος. Προσοχή: δεν κατέφυγαν σε εξεζητημένες λύσεις, σε μαγικά αποθέματα new old stock που μόνον εκείνες γνωρίζουν πού βρίσκονται (για να τα χρεώνουν αναλόγως), αντίθετα συνεργάστηκαν με τον Ρώσο προμηθευτή τους και διαμόρφωσαν μία προδιαγραφή που επιτρέπει στον καταναλωτή, αν θέλει, να έχει πρόσβαση σε προσιτές και αξιόπιστες λύσεις. Τυχαίο? Όχι, βρίσκεται μέσα στην καλύτερη παράδοση του American way of doing business: no-nonsense, πρακτικές λύσεις και τιμιότητα απέναντι στον πελάτη. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι είναι εταιρείες που μακροημερεύουν και που μπορεί κάποιος να τους έχει βασίμως εμπιστοσύνη ότι θα είναι εκεί σε 5-10-15 χρόνια για ό,τι χρειαστεί.
Αναφέρθηκα παραπάνω στην Wilson και την Sonus Faber. Ήταν δύο παραδείγματα που μου ήρθαν πρόχειρα. Για την αλληλεπίδραση των σταδίων εξόδου των ενισχυτών και των παθητικών ηχείων είχα γράψει στο πρώτο-πρώτο ποστ αυτού του νήματος, προ πενταετίας. Είχε γράψει ορισμένα πράγματα και ο dStam προ τριετίας, σε πολύ πιο στοιχειώδες επίπεδο βέβαια :cool: Θα εξειδικεύσω αυτά που έχω κατά καιρούς γράψει, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το Wilson Sophia 3, για το οποίο έχουμε πρόσφατες (περσινές) μετρήσεις:
http://www.stereophile.com/content/w...r-measurements
Θα μπορούσα εξ ίσου καλά να χρησιμοποιήσω άλλα παραδείγματα, π.χ. το Sonus Faber Amati Futura:
http://www.stereophile.com/content/s...r-measurements
ή το Magico Q5:
http://www.stereophile.com/content/m...r-measurements
Η επιλογή του παραδείγματος δεν έχει σημασία, οποιοδήποτε μεγάλο και φιλόδοξο ηχείο -κάποιο που θα ταίριαζε ως αγορά σε ένα σύστημα με τον Reference 150 ως τελικό ενισχυτή- θα ήταν κατάλληλο. Όποιος μπορεί να αντιληφθεί τις αρχές λειτουργίας, θα μπορέσει να προβλέψει τι θα προκύψει. Η αντίσταση εξόδου του ενισχυτή είναι, αδρά, λίγο κάτω από 2 Ωμ στη 16ωμη τάπα, λίγο πάνω από 1 στην 8ωμη και λίγο πάνω από μισό Ωμ στην 4ωμη. Ο Άτκινσον χρησιμοποιεί στις μετρήσεις του ένα προτυποποιημένο κύκλωμα
http://www.stereophile.com/images/ar...art/scan57.jpg
που προσομοιάζει τη συμπεριφορά ηχείου με την εξής σύνθετη αντίσταση:
http://www.stereophile.com/images/ar...art/scan58.jpg
Δεν είναι κακό πρότυπο, αλλά ούτε και ό,τι το καλύτερο. Η συμπεριφορά του μοιάζει με εκείνην ενός μικρού ηχείου δύο δρόμων, ακουστικής ανάρτησης, με Fc γύρω στα 75 Hz, το κροςς υπερβολικά χαμηλά, γύρω στα 1500, και την αντίσταση στα πρίμα χαμηλότερη από όσο στα μπάσσα. Ολίγον ευφάνταστο το σενάριο. Στην εποχή μας η πράξη λέει άλλα. Τα σημερινά τουίτερ είναι πάρα πολύ καλά, εξαιρετικά, ακόμα και σε προσιτές τιμές. Κατά κανόνα είναι και πάρα πολύ ευαίσθητα. Αυτό σημαίνει ότι, για να ταιριάξει η ευαισθησία τους με τις υπόλοιπες μονάδες, κροσσάρονται με L-pad. Aυτό με τη σειρά του συνεπάγεται πολύ στρωτή συμπεριφορά της εμπέδησης, με χαμηλές γωνίες φάσης (συνήθως αυτεπαγωγικές) και ομαλότατα ωμικά μεγέθη γύρω ή και πάνω από τα 8 Ωμ. Επίσης είναι πραγματικά σπάνιο να δούμε κροςς κάτω από τα 2 kHz, οι περισσότεροι κατασκευαστές δεν είναι διατεθειμένοι να παίρνουν ρίσκα και ακολουθούν την πεπατημένη, έστω και αν δεν είναι η βέλτιστη οδός. Όσο για τα μπάσσα, η μεγάλη πλειοψηφία των σύγχρονων ηχείων στοχεύει ανερυθρίαστα στον εντυπωσιασμό. Αυτό συνεπάγεται χαμηλές εμπεδήσεις (ακούγονται δυνατότερα) και bass reflex (ditto). Φτηνοκολπάκια , με έμφαση και στο "φτηνά" και στο "κολπάκια". Τα διαγράματα εμπέδησης αυτών των μοντέρνων τεράτων είναι miserabile visu. Έπεται παράδειγμα.
Κάνω μία σύντομη επανάληψη του Ref. 150. Από το διάγραμμα:
http://www.stereophile.com/images/712ARCfig07.jpg
προκύπτει ότι ο ενισχυτής, δίνοντας 4 Volt σε φορτίο 2 Ωμ ήδη παραμορφώνει παντού. Ζορίζεται αγρίως ενώ δίνει 2 Amperes ρεύμα, ενώ γνωρίζουμε ότι στην ίδια τάση με 16 Ωμ φορτίο (0.25 Α ρεύμα) έχει εξωπραγματικά χαμηλές παραμορφώσεις. Εδώ αναδεικνύται ανάγλυφα η εγγενής φύση της λάμπας, που αδυνατεί να παράσχει Αμπέρ. Άρα? Το θα κάνουμε? Θα βάζουμε ένα μηχάνημα να ζορίζεται χωρίς λόγο και να μην μπορεί να αποδώσει αυτά που μπορεί? Είναι σαν να οδηγείς ένα αμάξι συνεχώς με πρώτη. Και εσύ το γ@μ@ς και αυτό σε γ@μ@ει με τη σειρά του. Οικογένεια Γ@μιόμαστε.

