Mα ο Πραξιτελης ητο γλυπτης ,οι δε εταιροι μεγας,ο Τσαρουχης και βαθυπνοοι αγιογραφοι αμφοτεροι ζωγραφοι κατα το πλειστον...οποια συγκρισις.........:confused:
Printable View
Pas mal, pas mal:
http://jap.aip.org/resource/1/japiau...sAuthorized=no
"Graphene paper (GP) has been prepared by flow-directed assembly of graphene nanosheets. The mechanical properties of as-prepared GPs were investigated by tensile, indentation, and bending tests. Heat treated GPs demonstrate superior hardness, ten times that of synthetic graphite, and two times that of carbon steel; besides, their yielding strength is significantly higher than that of carbon steel. GPs show extremely high modulus of elasticity during bending test; in the range of a few terapascal. The high strength and stiffness of GP is ascribed to the interlocking-tile microstructure of individual graphene nanosheets in the paper. These outstanding mechanical properties of GPs could lead to a wide range of engineering applications."
http://www.avmentor.eu/forum/showthr...FE%E4%E9%E1...
Καλημέρα σε όλους!
Θα ήθελα να εκφράσω κάποιες προσωπικές απορίες σχετικά με την τελική απόδοση ορισμένων τεχνολογιών που κατά την παρούσα συγκυρία τυγχάνουν -ακόμη- σεβασμού στον ειδικό τύπο και κατʼ επέκταση στο χώρο των audiophile.
1. Αναλογικά: πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μπορούν ορισμένοι οπαδοί του βινυλίου να αυτοχαρακτηρίζονται πιουρίστες αδιαφορώντας για μεταγραφή από ταινία (ν-γενιάς στην πλειοψηφία των δίσκων), μηχανική κοπή, πλαστικά εκμαγεία, ισοστάθμιση και αντιστάθμιση, μηχανική ανάγνωση, μεταβολές ταχύτητας, αυξημένο θόρυβο κλπ. Και μένα μου αρέσουν ακόμη κάποιες παλιές κασέτες, αλλά δεν επιδιώκω να επιβάλω το βίτσιο μου ως κανονιστική αρχή. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν με ενθουσίασε η ακρόαση βινυλίου ακόμη και από πανάκριβα –και μάλιστα ειδικά από τέτοια– αναλογικά συστήματα, αφού η υψηλή ανάλυση ξεμπροστιάζει όλα τα ελαττώματα της συγκεκριμένης τεχνολογίας (όπως κατά καιρούς έχει επισημάνει ο Δ. Σταματάκος – και μόνο αυτός!), εκτός αν ίσως περιοριστεί κανείς στην αποκλειστική επιλογή νερόβραστης «audiophile» μουσικής. Η πλειοψηφία των κανονικών δίσκων ακούγονται πολύ καλύτερα σε οικονομικά συστήματα που διατηρούν την αναλογική αίσθηση (=φυσικό midrange) χωρίς να πολυπροβάλλουν τις ατέλειες στα άκρα – το ίδιο δεν ισχύει όμως mutatis mutandis και για ένα φορητό κασετόφωνο από τη λαϊκή, το οποίο μάλιστα κατέχει και πολλές από τις γνωστές αρετές που ενθουσιάζουν τους πιουρίστες (απλό κύκλωμα, απουσία κροσόβερ, χάρτινο μεγάφωνο κλπ); Και τι νόημα έχει η σύγχρονη αναλογική μόδα, τη στιγμή που όλες οι ηχογραφήσεις είναι πλέον ψηφιακές, εκτός ίσως από το γεγονός ότι σε ορισμένους καλούς δίσκους αποτυπώνεται –κατά δύναμιν– το αυθεντικό 24/96 μάστερ και όχι η δεκαεξάμπιτη περίληψη;
2. Ψηφιακά: δεν γνωρίζω αν το dsd προσφέρει πραγματικά αυξημένη ανάλυση ή απλώς ξεχειλωμένο bandwidth, στ΄αυτιά μου πάντως ακούγεται στεγνό και ωμό («όπως είναι στʼ αλήθεια» αναφέρεται στα sacd των Stones – ποτέ δεν άκουσα φυσικό ή και ηλεκτρικό όργανο να ακούγεται ξερό!), παρά την καλοπροαίρετη διάθεση με την οποία το πλησίασα αρχικά. Σίγουρα πάντως δεν πλεονεκτεί σε τίποτα σε σχέση με μια καλή pcm ηχογράφηση, η δε σύγκριση μεταξύ dsd και cd layer του ίδιου υβριδικού δίσκου αποτελεί απλώς κοροϊδία, αφού το δεύτερο δεν είναι παρά μια downscaled εκδοχή του πρώτου συν όλα τα κουσούρια των 16bit. Ευτυχώς κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι υπάρχουν και γνώστες του αντικειμένου (όπως o κ. Weiss) που εκφράζουν και τεχνικές /θεωρητικές αντιρρήσεις στην περαστική μόδα του dsd και δεν είναι μόνο τα αυτιά μου που με απατούν. Τα παραπάνω δεν ισχύουν για τα 24/96 αρχεία, τα οποία όμως χαντακώνονται από τη συντριπτική πλειοψηφία των pc media players.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και αναμένω τα φώτα σας!
H συμπάθεια (ή η δήθεν συμπάθεια) πολλών προς τα αναλογικά συστήματα, μπορεί να εξηγηθεί ικανοποιητικά με διάφορους τρόπους. Σε αυτούς δεν ανήκει η τεχνική τους αρτιότητα. Όσο η απλή αυτή αλήθεια αναγνωρίζεται, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Από την στιγμή που φεύγουμε από το επίπεδο της λογικής (και της προσωπικής εκτίμησης) και κινούμαστε στο επίπεδο του φονταμενταλισμού, εμφανίζονται τα γνωστά γραφικά φαινόμενα...
Όσον αφορά στα ψηφιακά συστήματα, οι δυνατότητες ανάλυσης του DSD (όπως και του PCM, άλλωστε) περιγράφονται μαθηματικά, επομένως δεν τίθεται θέμα αν η ανάλυση είναι ή όχι υψηλότερη σε αυτή ή την άλλη περίπτωση. Το θέμα είναι αν, δοθείσης της υψηλής ανάλυσης, κάποια από τις δύο κωδικοποιήσεις είναι καλύτερη (γιατί η ίδια η υψηλή ανάλυση φαίνεται ότι πράγματι, οδηγεί σε καλύτερο ήχο, τηρουμένων κάποιων συνθηκών). Μιλώντας από προσωπική εμπειρία (από την ηχογράφηση που είχαμε κάνει με το Extreme Audio Video στο Μέγαρο) οι διαφορές είναι τόσο μικρές μεταξύ των δύο τεχνικών που είναι ασήμαντες σε επίπεδο ακροατή. Τα κριτήρια επιλογής είναι, επομένως, άλλα -μάλλον τεχνοοικονομικά. Ο καυγάς συνεχίζεται σε ακαδημαϊκό επίπεδο αν και, πλέον, δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων, από τη στιγμή που η πορεία φαίνεται προδιαγεγραμμένη: Οι audiophile ακροάσεις γίνονται πλέον από αρχεία PCM υψηλής ανάλυσης.
Αξιολογώντας τις διάφορες προτιμήσεις/αντιρρήσεις, όπως αυτές του καθ΄όλα αξιοσέβαστου Daniel Weiss (ή του Hawksford, o οποίος δείχνει μια συμπάθεια στο DSD), θα συμβούλευα όλους να είμαστε υγειώς σκεπτικιστές: Οι περισσότεροι, φαίνεται να έχουν στήσει μια εκ των υστέρων επιχειρηματολογία για να δικαιολογήσουν επιλογές οι οποίες έχουν γίνει για άλλους λόγους (αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σωστές επιλογές -απλώς δεν έχουν γίνει με αποκλειστικό κριτήριο την ποιότητα). Για παράδειγμα, ο κύριος Weiss (και άλλοι κατασκευαστές βεβαίως!) ίσως είχαν καλύτερη άποψη για το DSD, αν η Sony τους χάριζε τα δικαιώματα χρήσης, αντί να χρεώνει royalties. Mια υπόθεση κάνω.
Παρομοίως σκεπτικιστές πρέπει να είμαστε και σε διάφορες συγκρίσεις τεχνολογιών με βάση τελικά προϊόντα: (δίσκους, players κ.λπ): Πολύ συχνά, για να μην πω πάντα, οι διαφορές μεταξύ τεχνολογιών είναι πολύ μικρές και καλύπτονται από προβλήματα που σχετίζονται είτε με άλλους παράγοντες, από το mastering μέχρι κακές πρακτικές στην κατασκευή δίσκων και συσκευών είτε με την ίδια την μεθοδολογία της δοκιμής!
Κ όμως, το DSD είναι μια πραγματικά λαμπρή ιδέα, αφού τουλάχιστον θεωρητικά είναι περισσότερο ανθεκτικό σε σφάλματα, και απλούστερο, αφού δεν απαιτεί πολλά στάδια διαχείρισης.
PCM: Input receiver -> Ψηφιακό φίλτρο -> DAC -> i/V -> αναλογικό φίλτρο -> προενίσχυση τάσης -> ενίσχυση τάσης -> ενίσχυση ρεύματος - > φορτίο.
DSD: Input receiver -> ----------------------------------------------------------------------- -> ενίσχυση τάσης -> ενίσχυση ρεύματος - > αναλογικό φίλτρο -> φορτίο.
Το DSD δεν χρειάζεται καν μετατροπή, καθώς μπορεί να οδηγήσει κατ' ευθείαν ένα στάδιο ισχύος PWM. Βέβαια, στη φύση του αυτή καθ' εαυτήν, το DSD δεν είναι άμεσα αντιληπτό υπό μορφήν εικόνας από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, αφού αυτός έχει συνηθίσει στη μορφή της καμπύλης AC, κάτι εύκολα και άμεσα συναφές προς το PCM - καμιά σχέση με τους πυκνούς και αραιούς τετραγωνικούς παλμούς του DSD. Το μόνο που λείπει είναι ένας editor επεξεργασίας αρχείων PWM κατ' ευθείαν, με interface που να απεικονίζει το PWM στο ισοδύναμό του PCM, για ευκολία στο μάτι, ένας ανάλογος player, ο ανάλογος driver που θα αποστέλλει το σήμα PWM σε θύρα USB ή firewire, και ένας τελικός ενισχυτής PWM με την ανάλογη θύρα εισόδου. Αν, δε, αυτή η αλυσίδα τυποποιηθεί σε συχνότητα διαφορετική από αυτήν του DSD, το θέμα έχει λήξει. Κι ας μείνει η Sony να βλέπει μόνη της το μωρό της που δεν θέλησε να μεγαλώσει ποτέ.
Αλήθεια, η διαμόρφωση PWM υπόκειται σε δικαιώματα ευρεσιτεχνίας; Και ποιος τα έχει;
Σαν να λέμε, το μόνο που λείπει από την ψυχρή σύντηξη είναι η ψύξη :)
Stefanow, ο μόνος λόγος ύπαρξης του DSD ήταν η υπαρξιακή αγωνία της Sony να στήσει ένα φορμά που να μην διαβάζεται από PC. Καλώς όρισες, μου είναι ευχάριστο να διαβάζω κάποιον που έχει να πει 5 πράγματα και τα λέει στρωτά και χωρίς ελληνικούρες. Μία παράκληση μόνο: ας μη συνεχίσουμε με τους "κυρίους". Αυτά τα "o κ. Weiss" μου θυμίζουν τον πιανοπερέτουλα και παθαίνω κατιτίς - άσε που παρασύρεται και ο dStam, λόγω αδυνάμου χαρακτήρος :cool:
Κατά τα άλλα, οι επισημάνσεις όλων είναι σωστές. Κανείς από τους "κυρίους" δεν είναι a priori υπεράνω συμφερόντων. Διαβάζω αυτές τις μέρες ένα φαιδρό νήμα σε ξενόγλωσσο φόρουμ. όπου ο πολύς κύριος Ντ'Αγκοστίνο απεκαλύφθη να έχει στείλει το τελευταίο του πόνημα στον τύπο με ελάττωμα στη θωράκιση του μετασχηματιστή. Αποτέλεσμα: διαρροή θορύβου και hum. Το πήραν είδηση κάτι τζιμάνια και τι βγήκε να πει ο κύριος? Αυτά, λέει, ήταν pre-production και έκτοτε το πρόβλημα διορθώθηκε! Και πώς ρίσκαρε να στείλει τα ελαττωματικά για review? Δεν φοβόταν το κράξιμο? Όχι βέβαια. Ήξερε τι έκανε. Ήξερε ότι:Συνεπώς, σκέφτηκε, αφού πρέπει να δώσω "δείγματα δωρεάν", θα δώσω τον κατιμά, θα εξασφαλίσω 4-5 δοξολογικά "review" και θα βγάλω 10, 20, 30 πωλήσεις παραπάνω. Το είδε ως επένδυση το θέμα.
- α) Κανείς δεν θα τολμούσε να γράψει την αλήθεια - οι διθύραμβοι ήταν εξασφαλισμένοι.
- β) Ότι αυτά τα pre-production ήταν "δωράκια" - δεν τα είχε για πούλημα, για χάρισμα τα είχε.
Πού; Πού; :cool:Quote:
Φυσικά τα έγραψα όλα αυτά και τώρα περιμένω το ban
Δεν έχει σημασία, νόμισα αρχικά ότι αυτός που έχει το φόρουμ είναι μηχανικός ήχου, αλλά απεδείχθη απλώς ένας dealer πολυτελείας που κάνει δημόσιες σχέσεις για το μαγαζί του.
Ευχαριστώ για τις πολύ διαφωτιστικές παρατηρήσεις σας. Θα ήθελα να προσθέσω, όσο μου επιτρέπει η ερασιτεχνική μου ημιμάθεια, λίγα ακόμα σχόλια/απορίες σχετικά με τα θέματα που θίχτηκαν παραπάνω.
1. Προφανώς τα δικαιώματα του dsd αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα για μικρές εταιρίες που προσπαθούν να περικόψουν οτιδήποτε περιττό για να επιβιώσουν στην αγορά, όπως και η σπανιότητα των αντίστοιχων μηχανισμών ανάγνωσης που επίσης επιβαρύνονται με πανάκριβα δικαιώματα χρήσης. Συνεχίζω πάντως να έχω τις αμφιβολίες μου σχετικά με την «υψηλή ανάλυση» του dsd (και λιγότερο του HD pcm), αφού το μεγαλύτερο μέρος της επιπλέον πληροφορίας που υπάρχει στο δίσκο αφορά στην κωδικοποίηση της αδηφάγου (σε sampling rate) υπερηχητικής περιοχής (100 kHz!) σε συνδυασμό μάλιστα με αμφίβολες μεθόδους noise shaping (για το τελευταίο παραθέτω το γνωστό http://sjeng.org/ftp/SACD.pdf). Μιλώντας παρεμπιπτόντως για μηχανισμούς ανάγνωσης δεν μπορώ να μην εκφράσω την απορία μου σχετικά με τη σκοπιμότητα χρήσης πανάκριβων μηχανισμών σε mainstream κατά τʼ άλλα σχεδιάσεις cd/sacd. Είναι άραγε η ακουστή διαφορά μεταξύ ενός fancy heavy metal transport και ενός bulk dvd-rom μεγαλύτερη από την ακουστή διαφορά μεταξύ δύο dvd-rom; Για να μην αναφερθούμε καθόλου σε πραγματικές ικανότητες bit extraction -αλήθεια, υπάρχουν μετρήσεις; Είναι σίγουρα εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τον εκπρόσωπο της Accuphase να σηκώνει το εικοσιπεντάκιλο sacd player από το συρταράκι του transport, αντιστοιχεί όμως μια τέτοια επίδειξη σε πραγματική αξιοπιστία και μακροπρόθεσμη after sales υποστήριξη; Και δεν αναγκάζεται ο κατασκευαστής – στα μικρότερα τουλάχιστον μοντέλα – να κάνει περικοπές σε πολύ πιο ουσιαστικές παραμέτρους (το mainstream που λέγαμε) για να μην προγκήξει τους ενδιαφερομένους; Και κάτι τελευταίο για τα ψηφιακά: δεν έχω διαβάσει ακόμα τίποτε σχετικό, ειδικά στο stereophile που προπαγανδίζει γενικά το HD audio και κατ΄επέκταση το γηγενές HDtracks, αναρωτιέμαι όμως κατά πόσον είναι δυνατό να ευδοκιμήσουν ακόμα και strictly custom media players στο μολυσμένο ψηφιακό περιβάλλον των windows ή του Linux. Η ως τώρα εμπειρία μου δεν είναι ακριβώς ενθαρρυντική..
2. Είναι αλήθεια ότι και στο χώρο του audio «οι μίμοι και οι γελωτοποιοί εκπροσωπούνται σε ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά» (ο Τάκης Κονδύλης για τους έλληνες διανοουμένους), ενώ παράλληλα και το αλισβερίσι πηγαίνει σύννεφο, οπότε μάλλον θα έπρεπε να είμαστε τελικά πιο φειδωλοί στην επιδαψίλευση τιμητικών επιθέτων έστω και για λόγους τυπικής ευγένειας. Με αγαλλίαση διάβασα τις κακεντρεχείς παρατηρήσεις του zonepress (και συγχρόνως τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια, ασχέτως αν μου αξίζουν) για τα διάφορα pre-production μπαξίσια, αν και, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, έχει τύχει να πέσω παλιότερα σε άρθρα του προαναφερθέντος stereophile, όπου τα διάφορα «αμελέτητα» κουσούρια των συσκευών ξεμπροστιάζονταν αδίστακτα (δυστυχώς δεν θυμάμαι πιο συγκεκριμένα αυτή τη στιγμή) επί τη απαιτήσει αμέσου αντικαταστάσεως. – Και επιτέλους κάποιος που λέει την αλήθεια για το επιπλοποιείο της Wilson, η οποία μέχρι πρόσφατα πούσαρε ως custom σχεδιάσεις τα ληγμένα μεγάφωνα της Focal. Πιστεύω πάντως ότι ο αδιαφιλονίκητος snake oil dealer στο χώρο του prehistoric audio δεν είναι άλλος από τον Peter Qvortrup, του οποίου τις περισπούδαστες συνεντεύξεις συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον έχει προβλήματα κατάθλιψης ή απλώς αναπολεί τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Το ότι ένας τέτοιος μικροαπατεώνας, πατώντας κυριολεκτικά στο πτώμα του Kondo-san (συγγνώμη zonepress, αλλά του συγκεκριμένου του αξίζει η προσφώνηση), καταφέρνει να χαίρει σεβασμού σε μια χώρα όπου το κράτος δικαίου είναι γενικά ακμαίο, θα πρέπει να αποτελεί όχι μικρή παρηγοριά για μας τους έλληνες... – αν και όταν πληροφορήθηκα για την κατάνυξη με την οποία ο επιλήσμων ελληνικός populus παρακολούθησε τις προάλλες την ομιλία γνωστού μεγαλομανούς μουσικοσυνθέτου (ευτυχώς που έφαγε τουλάχιστον πόρτα από τους αυστριακούς), προσφάτως αποκαλυφθέντος ως συμμετέχοντος εις το κίνημα των 800 πενήτων συνταξιούχων πολιτευτών, έχασα πια κάθε ελπίδα.
Συγγνώμη για το μακροπερίοδον, είναι πραγματικά αθέλητο. Τα τελευταία χρόνια δυσκολεύομαι τόσο να ξεκινήσω όσο και να τελειώσω μια γραπτή σκέψη - πνευματική δυσκοιλιότητα;- και δυστυχώς και πολλά ακόμη σημαντικότερα. Ο μακαρίτης πλέον Hiroyasu Kondo υπήρξε μια ευγενής μορφή της γιαπωνέζικης "φονταμενταλιστικής" σχολής, ιδρυτής της Audio Note, τα σχεδιαστικά επιτεύγματα του οποίου (μαζί με το όνομα της εταιρίας και των μοντέλων!) σφετερίστηκε ο εν λόγω dealer, το οποίο ο H.K. δεν καταδέχτηκε καν να μηνύσει, προτιμώντας απλώς να μαραζώσει από την αδικία. Το γεγονός ότι τα τελικά προϊόντα των διαφόρων καταχραστών δεν ακούγονται καθόλου άσχημα (όχι για τα λεφτά τους, αλλά για όσους έχουν λεφτά για πέταμα), αποδεικνύει απλώς πόσο πιο εύκολη και επικερδής είναι η δουλειά του εμφιαλωτή σε σχέση με τη δουλειά του οινοποιού.
Μη γίνεσαι κακός... Η Audio Note είναι μια από τις εμβληματικές εταιρίες της Ιαπωνίας, στον χώρο των λαμπάτων ενισχυτών και για πολλούς είναι η εταιρία η οποία με τον Ongaku επανέφερε (στις αρχές των 90s) την μόδα των single ended τριοδικών, χρησιμοποιώντας πολύ ακριβά υλικά. Δεν είναι ο Williamson, βεβαίως, αλλά είναι μια φυσιογνωμία του χώρου.
Εντάξει, παραδέχομαι ότι το κύριος δεν αρμόζει σε μακαρίτες, ενώ συγρόνως τα "σχεδιαστικά επιτεύγματα" των φονταμενταλιστών μπορεί να μη φαντάζουν και τόσο εντυπωσιακά σε μας τους μοντερνιστές. Η ασημένια καλωδίωση, τόσο σε επίπεδο interconnect, όσο και μετασχηματιστών εξόδου (που η μαϊμού Audio Note UK του P.Q. προμηθεύεται από τον ίδιο αρχικό γιαπωνέζο κατασκευαστή, τον οποίο όμως διαφημίζει ως αποκλειστικό), καθώς και η ουσιαστικά in house κατασκευή όλων των βασικών εξαρτημάτων (σε ένα μικρό διαμέρισμα πολυκατοικίας!), είναι κάτι μάλλον αξιοσημείωτο για τον στάσιμο και ετοιματζίδικο κόσμο της λυχνίας. Η αυτοπεποίθησή του ως κατασκευαστή τον ώθησε μάλιστα κάποια στιγμή να δημοσιεύσει τα σχέδια του αυθεντικού - και πανάκριβου- Ongaku (αν και ίσως δεν έπρεπε τελικά), ώστε να δώσει στον κοσμάκη την ευκαιρία να δοκιμάσει τις ικανότητές του στο κολλητήρι γλυτώνοντας κάποιες χιλιάδες δολλάρια - σχέδια τα οποία δεν είμαι καθόλου αρμόδιος να αξιολογήσω. Ένα από τα interconnect της εταιρίας δοκίμασε πρόσφατα ο Δ.Σ. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι πως, σκοπίμως, δεν έχουν ίχνος από τον λαμπρό ήχο του αργύρου, που κάνει πολλούς να τον αποφεύγουν. Just idle talking!
"Κακός"? Μα γιατί? Ζήτησα να μου απαριθμήσετε τα Χοιρογειάσεια επιτεύγματα και ο ένας μου λέει ότι άλλαξε τη μόδα και ο άλλος ότι πιάνανε τα χέρια του. Μα εγώ δεν ζήτησα να μου πείτε για την Κοκό Σανέλ! :confused:
Καλά, τότε να στο πω εγώ. Ο Kondo πέτυχε να δημιουργήσει ένα όνομα τέτοιο, υπό την έννοια πως αν υπάρχει ενισχυτής που έγραφε πάνω του Audio Note, αυτονοήτως δούλευε σωστά και μετρούσε αξιοπρεπώς (με απόλυτα κριτήρια), κάτι ουχί αυτονόητον στο χώρο του ούτως πως αποκαλουμένου λαμπάτου high end. Κι απ' όσο θυμάμαι, είναι αυτός που έφερε τις 211/845 απ' τ' αλώνια (Μεσαία κύματα) στα σαλόνια. Βέβαια, εκουσίως ή ακουσίως, είναι από τους πρωτεργάτες εκείνων των συσκευών που απετέλεσαν την αφορμή για όλη αυτή τη νοσηρή αερο-παραφιλολογία περί χρειών, παχύνσεων, prat και δε συμμαζεύεται, από το 1990 και εντεύθεν. Διότι, άμα βλέπει ο άσχετος κοντυλοφόρος μετασχηματιστή με ασημένια πηνία, και δη ανερυθριάστως υπερτιμολογημένο, δε θέλει και πολύ. Αυτά διάβαζε τότε κι ο dStam, κι είχε φάει τον κόσμο να βρει ρακέτα από τιτάνιο Χαβάης, για να κάνει πιο άνετο forehand. Κι όταν του είπα να πάρει αλουμινένια, με είπε "Είσαι ισωπαιδοτυκόσ ρε"!
Όποια κι αν είναι η αντικειμενική αξία των "επιτευγμάτων" του H.K., στον P.Q. φάνηκαν πάντως αρκετά σημαντικά ώστε να χτίσει πάνω τους τη μεγαλύτερη audio βιοτεχνία τεχνητού φιδελαίου και να κομπορρημονεί για τις δικές του ικανότητες στη βιομηχανική κατασκοπεία και των υπαλλήλων του στο reverse engineering και στη χρήση του φωτοτυπικού. Αν και μου φαίνεται πως το ήθος του ανδρός αποτελεί από μόνο του επίτευγμα πρώτης γραμμής..
Με μπερδέψατε ακόμα περισσότερο. Δηλαδή εάν ο Χοιρογειάσου ήταν η Κοκό Σανέλ, αυτός ο Κβούρτουπ ήταν ο Βασίλειος Κωστέτσος. Πιθανώς ενδιαφέρον, αλλά δεν με βοηθάει σε κάτι :rolleyes:
O Kondo δεν ήταν η Σανέλ. Ένας κατασκευαστής ενισχυτών με συγκεκριμένη άποψη και επιμονή ήταν και αυτό, κατά τη γνώμη μου, αρκεί για να τον θεωρήσει κανείς ως μια θετική προσωπικότητα του χώρου. Δεν ανακάλυψε τοπολογίες και δεν προσέφερε κάτι στην ανάλυση των ενισχυτικών βαθμίδων, αν αυτό είναι το ερώτημά σου.Quote:
Πιθανώς ενδιαφέρον, αλλά δεν με βοηθάει σε κάτι
Κι όσο γι΄αυτό:
με την τρέχουσα παραγωγή αυτού του συγκεκριμένου αγαθού, έχω τις αμφιβολίες μου. Υπάρχουν πολύ πιο υπερβολικά πράγματα. Οι βρετανικοί Audio Note είναι και αυτοί καλοί ενισχυτές στο είδος τους (ανεξαρτήτως της επιχειρηματικής ηθικής την οποία προσάπτουν στον ιδρυτή της εταιρίας). Είχα πρόσφατη εμπειρία.Quote:
(...) ώστε να χτίσει πάνω τους τη μεγαλύτερη audio βιοτεχνία τεχνητού φιδελαίου (...)
Και επί του αθλητικού:
αν και υπάρχει το αναμενόμενο ποσοστό εμπόρων και αγοραστών φιδελαίου (που λέει και ο stefanow) και στον αθλητισμό, γενικώς τα σπορ είναι πολύ πιο απόλυτα από το Hi-Fi. Με απλά λόγια αν δεν μπορείς να κτυπήσεις σωστά τη μπάλα, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι προπόνηση. Δε σε σώζει ούτε η ρακέτα του θεού... :rolleyes:Quote:
(...) για να κάνει πιο άνετο forehand (...)
Φυσικά και δεν είναι η Σανέλ! Σχήμα λόγου ήταν. Η Σανέλ τα είχε με τον Στραβίνσκι, ο Χοιρογειάσου με ποιάν να τα είχε? Με κάποια Χοιρομέρι, με κάποιαν Ψαρονέφρι, κάπου εκεί θα εκινείτο.
Kοιίταξα και αυτά του Κβούρτουπ, Κβουρτούπ, όπως τον λένε τέλος πάντων. Αριστουργήματα! Δείτε και θαμάστε:
http://www.audionote.co.uk/articles/..._signature.pdf
Τίγκα στο θόρυβο, τίγκα στην ενδοδιαμόρφωση, τίγκα στο jitter και κατά τα άλλα "μαγεία". Ο γερο-μπισμπίκης σε όλο του τον γερομπισμπικισμό. Και πόσο κάνουν όλα αυτά? 5 χιλιάρικα για το πλέυερ (πφφφφφφφφφφ φτηναδούρες) και 50 χιλιάρικα για το DAC. Λίρες!! Γειά σου Χοιρογειάσου κιμπάρη, γειά σου και σένα Κβούρτουπ μερακλή, άρχοντα της νύχτας.
Καλά, μιλάμε είμαι θεός! Έβαλα έναν παπάρα να προσπαθεί να μου αποδείξει ότι είναι διάσημος και σημαντικός. Και αφού αρίθμησε που έχει γράψει κατά καιρούς, του είπα ότι και πάλι δεν τον έχω ακουστά. "Κύριε από την άλλη πόρτα, εδώ είναι για επώνυμους" "Μα είμαι επώνυμος" "Δεν σας ξέρω, από την άλλη πόρτα παρακαλώ!" :cool:
Δεν πειράζει και να μη το δεις, αρκεί που ξέχεσα τον απατεω-Sircom ;) ο οποίος το παίζει Ουρσουλίνα.
Τί έγινε πάλι με τον Sircom?
Θα σου πω άλλη φορά, σήμερα είμαι συναχωμένος, πυρετιασμένος και αφόρητα νυυυυσταααααααλέεεεεεοοοοοοοοος.
Η χρόνια εντρύφηση στις μικρές αγγελίες του ελληνικού ειδικού τύπου μού δημιούργησε κάποια στιγμή την εξής απορία: γιατί κάποιες συγκεκριμένες εταιρίες κοσμούν σταθερά το χώρο των μεταχειρισμένων με την παρουσία τους; Με τα χρόνια έχω επισημάνει 5-6 ονόματα (που δεν θα αναφέρω από φόβο άδικης δυσφήμισης, ο καθένας εξάλλου έχει μάτια και βλέπει), ενώ συγχρόνως υπάρχουν και εταιρίες που δεν συναντάς σχεδόν ποτέ ή, αν ποτε, είναι για μηχανήματα δεκαετίας και βάλε. Τα σεσημασμένα ονόματα αντιθέτως αφορούν σε καινούρια μηχανήματα, ενός-δύο ετών στη χειρότερη περίπτωση, αλλά συνήθως μηνών, ενώ συγχρόνως έχουν αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές στον ελληνικό και ξένο τύπο. Σκέφτομαι διάφορα:
1. Τελικά είναι μάπα.
2. Ίσως δεν ταιριάζουν στο ελληνικό αυτί. Η σύγκριση με τις αγγελίες του αγγλόφωνου τύπου δεν έχει νόημα, αφού ως γνωστόν οι άγγλοι είναι σοβινιστές, ενώ η εξέλιξη στην αμερικάνικη Ατλαντίδα έχει ακολουθήσει άλλες οδούς – ίσως όμως μια έρευνα στον continental press να ήταν διαφωτιστική. Βέβαια δε λείπει και η ελληνική παρουσία από τον κατάλογο..
3. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στο χώρο, οπότε το ποσοστό μεταπώλησης είναι μικρό μεν σε σχέση με τις αρχικές πωλήσεις, μεγάλο δε σε σχέση με τα ποσοστά μεταπώλησης λιγότερο δημοφιλών εταιριών.
4. Τα κολλήματα του τύπου με ορισμένες εταιρίες έχουν καταντήσει τυφλοσούρτης, οπότε πολλοί αγοραστές παρακάμπτουν τη διαδικασία της προσωπικής ακρόασης με τραγικά αποτελέσματα.
Υ.Γ. : Τελείως άσχετο, αλλά πρέπει να το ρωτήσω: έχουν τα τουίτερ μαλακού θόλου άλλο λόγο ύπαρξης πέραν του οικονομικού;
Για την ακρίβεια τα άλλα που έγραψες είναι off topic, αυτό όχι. Μη βιάζεσαι να ξεγράψεις τα υφασμάτινα τουίτερ. Έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα που τα μεταλλικά δεν έχουν: απόσβεση. Θα μου πεις, ακούει κανείς τους άνω συντονισμούς ενός μεταλλικού τουίτερ στα 25, στα 30, στα 40 kHz? Όχι βέβαια. Δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι συντονισμοί, είδικά με ψηφιακό υλικό, μπορεί κάλλιστα να διεγερθούν. Και, αφού διεγερθούν, να δημιουργήσουν ένα σωρό ενδοδιαμορφώσεις με* υπολείμματα aliasing, με jitter artefacts, με απρόβλεπτες ραδιοταλαντώσεις στο κροσόβερ, τις οποίες έκαναν pickup από ηχειοκαλώδια-κεραίες κλπ. Το κλειδί εδώ, όπως και αλλού είναι το ίδιο: sensible bandwidth restriction, με έμφαση στο sensible.
*Aναλύονται και συντίθενται όλα στο οικείο νήμα και στο εποπτικό του υλικό, που βρίσκεται στο Journal Club.
Thanks a lot zonepress! Για τα μεταχειρισμένα έχεις φυσικά δίκιο, είπα απλώς να κάνω οικονομία στις κλωστές.. Η πολύ ενδιαφέρουσα παραπομπή σου μου έφερε στο νου και μια άλλη απορία για τα ψηφιακά: να υποθέσω ότι η μετατροπή από το 24/96 (και τα παρόμοια HD pcm) σε red book 16/44.1 πέραν της προσθήκης dither και της μείωσης των ψηφίων περιλαμβάνει και αποκοπή σημαντικού τμήματος των αρχικών δειγμάτων ή "απλώς" κάποιο πονηρό simulation; Αν ναι, με ποια μαθηματική και ηλεκτροακουστική λογική (προφανώς διαφέρει αναλόγως του software) συντελείται; Excuse my naiveness και ενημέρωσέ με αν γνωρίζεις κάτι σχετικό.
Δεν ξέρω λεπτομέρειες. Υποθέτω ότι η διαδικασία είναι κάπως έτσι: καθορίζουμε τα νέα σημεία "δειγματισμού" (π.χ. στα 44.1) και στα σημεία αυτά ο αλγόριθμος αποφασίζει τι (16μπιτη) τιμή να δώσει στο σήμα με βάση τις γειτονικές 24μπιτες. Θα μπορούσε να επιλέξει είτε απλώς την τιμή του πλησιέστερου σημείου δειγματισμού του HD σήματος, είτε τον μέσο (ή μεσοσταθμικό) όρο των τιμών που αντικαθιστά, κλπ κλπ. Νομίζω ότι υπάρχουν περισσότεροι του ενός αλγόριθμοι γι' αυτή τη δουλειά, όπως και αλγόριθμοι που κάνουν αντίστροφες δουλειές, δηλαδή ανεβάζουν τις λέξεις στα 32, 64 ή και 80 bit (και αντιστοίχως τις συχνότητες δειγματοληψίας) για επεξεργασία σε DAW κλπ. Όλα αυτά είναι αρμοδιότητος μηχανικού ήχου, όχι καταναλωτή/ακροατή.
http://www.stereophile.com/reference/104law/index.html
Δυστυχώς, όταν θέλουμε να "κατέβουμε" σε ανάλυση τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας είναι σχετικώς περιορισμένα. Η συνήθης διαδικασία είναι η χρήση ενός sample rate converter και το dithering που αποκόπτει τα 8 ψηφία που "περισσεύουν". Πιο προχωρημένες μέθοδοι βασιζονται σε άλλους αλγόριθμους που είναι παραλλαγές του κλασικού dithering. Ένας τέτοιος είναι το Super Bit Mapping της Sony.Quote:
(...) να υποθέσω ότι η μετατροπή από το 24/96 (και τα παρόμοια HD pcm) σε red book 16/44.1 πέραν της προσθήκης dither και της μείωσης των ψηφίων περιλαμβάνει και αποκοπή σημαντικού τμήματος των αρχικών δειγμάτων ή "απλώς" κάποιο πονηρό simulation;
Στο upsampling τα πράγματα φαίνεται να είναι λίγο πιο ζωηρά. Επειδή, στην πράξη, προσθέτεις δείγματα τα οποία δεν υπάρχουν, είναι δηλαδή μηδενικά, μπορείς να κάνεις διάφορα πράγματα, όπως να τα αφήσεις μηδενικά ή να προσπαθήσεις να υπολογίσεις ενδιάμεσες τιμές (interpolation) χρησιμοποιώντας ψηφιακά φίλτρα με διάφορα μήκη (που λαμβάνουν υπόψιν ένα ή περισσότερα δείγματα πριν και μετά από το μηδενικό για να κάνουν τον υπολογισμό) ή να κάνεις ακόμη πιο ενδιαφέροντα πράγματα όπως αυτά που κάνει ο αλγόριθμος του Kozuo Toraichi (RDOT) ο οποίος βασίζεται σε μια συνάρτηση που είναι γνωστή ως "Fluency Function".
Thanks dstam! - zonepress, αρκετά έχω σκοτώσει τα αγγλικά μι τη θισσαλικιά προυοφουρά μ', ας ζήσουν τουλάχιστον τα γαλλικά! Τα γερμανικά θα μου πήγαιναν ίσως καλύτερα, αν δε μού φερναν λίγο σε gestapo και gross porn..