Mα ο Πραξιτελης ητο γλυπτης ,οι δε εταιροι μεγας,ο Τσαρουχης και βαθυπνοοι αγιογραφοι αμφοτεροι ζωγραφοι κατα το πλειστον...οποια συγκρισις.........:confused:
Printable View
Pas mal, pas mal:
http://jap.aip.org/resource/1/japiau...sAuthorized=no
"Graphene paper (GP) has been prepared by flow-directed assembly of graphene nanosheets. The mechanical properties of as-prepared GPs were investigated by tensile, indentation, and bending tests. Heat treated GPs demonstrate superior hardness, ten times that of synthetic graphite, and two times that of carbon steel; besides, their yielding strength is significantly higher than that of carbon steel. GPs show extremely high modulus of elasticity during bending test; in the range of a few terapascal. The high strength and stiffness of GP is ascribed to the interlocking-tile microstructure of individual graphene nanosheets in the paper. These outstanding mechanical properties of GPs could lead to a wide range of engineering applications."
http://www.avmentor.eu/forum/showthr...FE%E4%E9%E1...
Καλημέρα σε όλους!
Θα ήθελα να εκφράσω κάποιες προσωπικές απορίες σχετικά με την τελική απόδοση ορισμένων τεχνολογιών που κατά την παρούσα συγκυρία τυγχάνουν -ακόμη- σεβασμού στον ειδικό τύπο και κατʼ επέκταση στο χώρο των audiophile.
1. Αναλογικά: πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μπορούν ορισμένοι οπαδοί του βινυλίου να αυτοχαρακτηρίζονται πιουρίστες αδιαφορώντας για μεταγραφή από ταινία (ν-γενιάς στην πλειοψηφία των δίσκων), μηχανική κοπή, πλαστικά εκμαγεία, ισοστάθμιση και αντιστάθμιση, μηχανική ανάγνωση, μεταβολές ταχύτητας, αυξημένο θόρυβο κλπ. Και μένα μου αρέσουν ακόμη κάποιες παλιές κασέτες, αλλά δεν επιδιώκω να επιβάλω το βίτσιο μου ως κανονιστική αρχή. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν με ενθουσίασε η ακρόαση βινυλίου ακόμη και από πανάκριβα –και μάλιστα ειδικά από τέτοια– αναλογικά συστήματα, αφού η υψηλή ανάλυση ξεμπροστιάζει όλα τα ελαττώματα της συγκεκριμένης τεχνολογίας (όπως κατά καιρούς έχει επισημάνει ο Δ. Σταματάκος – και μόνο αυτός!), εκτός αν ίσως περιοριστεί κανείς στην αποκλειστική επιλογή νερόβραστης «audiophile» μουσικής. Η πλειοψηφία των κανονικών δίσκων ακούγονται πολύ καλύτερα σε οικονομικά συστήματα που διατηρούν την αναλογική αίσθηση (=φυσικό midrange) χωρίς να πολυπροβάλλουν τις ατέλειες στα άκρα – το ίδιο δεν ισχύει όμως mutatis mutandis και για ένα φορητό κασετόφωνο από τη λαϊκή, το οποίο μάλιστα κατέχει και πολλές από τις γνωστές αρετές που ενθουσιάζουν τους πιουρίστες (απλό κύκλωμα, απουσία κροσόβερ, χάρτινο μεγάφωνο κλπ); Και τι νόημα έχει η σύγχρονη αναλογική μόδα, τη στιγμή που όλες οι ηχογραφήσεις είναι πλέον ψηφιακές, εκτός ίσως από το γεγονός ότι σε ορισμένους καλούς δίσκους αποτυπώνεται –κατά δύναμιν– το αυθεντικό 24/96 μάστερ και όχι η δεκαεξάμπιτη περίληψη;
2. Ψηφιακά: δεν γνωρίζω αν το dsd προσφέρει πραγματικά αυξημένη ανάλυση ή απλώς ξεχειλωμένο bandwidth, στ΄αυτιά μου πάντως ακούγεται στεγνό και ωμό («όπως είναι στʼ αλήθεια» αναφέρεται στα sacd των Stones – ποτέ δεν άκουσα φυσικό ή και ηλεκτρικό όργανο να ακούγεται ξερό!), παρά την καλοπροαίρετη διάθεση με την οποία το πλησίασα αρχικά. Σίγουρα πάντως δεν πλεονεκτεί σε τίποτα σε σχέση με μια καλή pcm ηχογράφηση, η δε σύγκριση μεταξύ dsd και cd layer του ίδιου υβριδικού δίσκου αποτελεί απλώς κοροϊδία, αφού το δεύτερο δεν είναι παρά μια downscaled εκδοχή του πρώτου συν όλα τα κουσούρια των 16bit. Ευτυχώς κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι υπάρχουν και γνώστες του αντικειμένου (όπως o κ. Weiss) που εκφράζουν και τεχνικές /θεωρητικές αντιρρήσεις στην περαστική μόδα του dsd και δεν είναι μόνο τα αυτιά μου που με απατούν. Τα παραπάνω δεν ισχύουν για τα 24/96 αρχεία, τα οποία όμως χαντακώνονται από τη συντριπτική πλειοψηφία των pc media players.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και αναμένω τα φώτα σας!
H συμπάθεια (ή η δήθεν συμπάθεια) πολλών προς τα αναλογικά συστήματα, μπορεί να εξηγηθεί ικανοποιητικά με διάφορους τρόπους. Σε αυτούς δεν ανήκει η τεχνική τους αρτιότητα. Όσο η απλή αυτή αλήθεια αναγνωρίζεται, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Από την στιγμή που φεύγουμε από το επίπεδο της λογικής (και της προσωπικής εκτίμησης) και κινούμαστε στο επίπεδο του φονταμενταλισμού, εμφανίζονται τα γνωστά γραφικά φαινόμενα...
Όσον αφορά στα ψηφιακά συστήματα, οι δυνατότητες ανάλυσης του DSD (όπως και του PCM, άλλωστε) περιγράφονται μαθηματικά, επομένως δεν τίθεται θέμα αν η ανάλυση είναι ή όχι υψηλότερη σε αυτή ή την άλλη περίπτωση. Το θέμα είναι αν, δοθείσης της υψηλής ανάλυσης, κάποια από τις δύο κωδικοποιήσεις είναι καλύτερη (γιατί η ίδια η υψηλή ανάλυση φαίνεται ότι πράγματι, οδηγεί σε καλύτερο ήχο, τηρουμένων κάποιων συνθηκών). Μιλώντας από προσωπική εμπειρία (από την ηχογράφηση που είχαμε κάνει με το Extreme Audio Video στο Μέγαρο) οι διαφορές είναι τόσο μικρές μεταξύ των δύο τεχνικών που είναι ασήμαντες σε επίπεδο ακροατή. Τα κριτήρια επιλογής είναι, επομένως, άλλα -μάλλον τεχνοοικονομικά. Ο καυγάς συνεχίζεται σε ακαδημαϊκό επίπεδο αν και, πλέον, δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων, από τη στιγμή που η πορεία φαίνεται προδιαγεγραμμένη: Οι audiophile ακροάσεις γίνονται πλέον από αρχεία PCM υψηλής ανάλυσης.
Αξιολογώντας τις διάφορες προτιμήσεις/αντιρρήσεις, όπως αυτές του καθ΄όλα αξιοσέβαστου Daniel Weiss (ή του Hawksford, o οποίος δείχνει μια συμπάθεια στο DSD), θα συμβούλευα όλους να είμαστε υγειώς σκεπτικιστές: Οι περισσότεροι, φαίνεται να έχουν στήσει μια εκ των υστέρων επιχειρηματολογία για να δικαιολογήσουν επιλογές οι οποίες έχουν γίνει για άλλους λόγους (αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σωστές επιλογές -απλώς δεν έχουν γίνει με αποκλειστικό κριτήριο την ποιότητα). Για παράδειγμα, ο κύριος Weiss (και άλλοι κατασκευαστές βεβαίως!) ίσως είχαν καλύτερη άποψη για το DSD, αν η Sony τους χάριζε τα δικαιώματα χρήσης, αντί να χρεώνει royalties. Mια υπόθεση κάνω.
Παρομοίως σκεπτικιστές πρέπει να είμαστε και σε διάφορες συγκρίσεις τεχνολογιών με βάση τελικά προϊόντα: (δίσκους, players κ.λπ): Πολύ συχνά, για να μην πω πάντα, οι διαφορές μεταξύ τεχνολογιών είναι πολύ μικρές και καλύπτονται από προβλήματα που σχετίζονται είτε με άλλους παράγοντες, από το mastering μέχρι κακές πρακτικές στην κατασκευή δίσκων και συσκευών είτε με την ίδια την μεθοδολογία της δοκιμής!
Κ όμως, το DSD είναι μια πραγματικά λαμπρή ιδέα, αφού τουλάχιστον θεωρητικά είναι περισσότερο ανθεκτικό σε σφάλματα, και απλούστερο, αφού δεν απαιτεί πολλά στάδια διαχείρισης.
PCM: Input receiver -> Ψηφιακό φίλτρο -> DAC -> i/V -> αναλογικό φίλτρο -> προενίσχυση τάσης -> ενίσχυση τάσης -> ενίσχυση ρεύματος - > φορτίο.
DSD: Input receiver -> ----------------------------------------------------------------------- -> ενίσχυση τάσης -> ενίσχυση ρεύματος - > αναλογικό φίλτρο -> φορτίο.
Το DSD δεν χρειάζεται καν μετατροπή, καθώς μπορεί να οδηγήσει κατ' ευθείαν ένα στάδιο ισχύος PWM. Βέβαια, στη φύση του αυτή καθ' εαυτήν, το DSD δεν είναι άμεσα αντιληπτό υπό μορφήν εικόνας από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, αφού αυτός έχει συνηθίσει στη μορφή της καμπύλης AC, κάτι εύκολα και άμεσα συναφές προς το PCM - καμιά σχέση με τους πυκνούς και αραιούς τετραγωνικούς παλμούς του DSD. Το μόνο που λείπει είναι ένας editor επεξεργασίας αρχείων PWM κατ' ευθείαν, με interface που να απεικονίζει το PWM στο ισοδύναμό του PCM, για ευκολία στο μάτι, ένας ανάλογος player, ο ανάλογος driver που θα αποστέλλει το σήμα PWM σε θύρα USB ή firewire, και ένας τελικός ενισχυτής PWM με την ανάλογη θύρα εισόδου. Αν, δε, αυτή η αλυσίδα τυποποιηθεί σε συχνότητα διαφορετική από αυτήν του DSD, το θέμα έχει λήξει. Κι ας μείνει η Sony να βλέπει μόνη της το μωρό της που δεν θέλησε να μεγαλώσει ποτέ.
Αλήθεια, η διαμόρφωση PWM υπόκειται σε δικαιώματα ευρεσιτεχνίας; Και ποιος τα έχει;
Σαν να λέμε, το μόνο που λείπει από την ψυχρή σύντηξη είναι η ψύξη :)
Stefanow, ο μόνος λόγος ύπαρξης του DSD ήταν η υπαρξιακή αγωνία της Sony να στήσει ένα φορμά που να μην διαβάζεται από PC. Καλώς όρισες, μου είναι ευχάριστο να διαβάζω κάποιον που έχει να πει 5 πράγματα και τα λέει στρωτά και χωρίς ελληνικούρες. Μία παράκληση μόνο: ας μη συνεχίσουμε με τους "κυρίους". Αυτά τα "o κ. Weiss" μου θυμίζουν τον πιανοπερέτουλα και παθαίνω κατιτίς - άσε που παρασύρεται και ο dStam, λόγω αδυνάμου χαρακτήρος :cool:
Κατά τα άλλα, οι επισημάνσεις όλων είναι σωστές. Κανείς από τους "κυρίους" δεν είναι a priori υπεράνω συμφερόντων. Διαβάζω αυτές τις μέρες ένα φαιδρό νήμα σε ξενόγλωσσο φόρουμ. όπου ο πολύς κύριος Ντ'Αγκοστίνο απεκαλύφθη να έχει στείλει το τελευταίο του πόνημα στον τύπο με ελάττωμα στη θωράκιση του μετασχηματιστή. Αποτέλεσμα: διαρροή θορύβου και hum. Το πήραν είδηση κάτι τζιμάνια και τι βγήκε να πει ο κύριος? Αυτά, λέει, ήταν pre-production και έκτοτε το πρόβλημα διορθώθηκε! Και πώς ρίσκαρε να στείλει τα ελαττωματικά για review? Δεν φοβόταν το κράξιμο? Όχι βέβαια. Ήξερε τι έκανε. Ήξερε ότι:Συνεπώς, σκέφτηκε, αφού πρέπει να δώσω "δείγματα δωρεάν", θα δώσω τον κατιμά, θα εξασφαλίσω 4-5 δοξολογικά "review" και θα βγάλω 10, 20, 30 πωλήσεις παραπάνω. Το είδε ως επένδυση το θέμα.
- α) Κανείς δεν θα τολμούσε να γράψει την αλήθεια - οι διθύραμβοι ήταν εξασφαλισμένοι.
- β) Ότι αυτά τα pre-production ήταν "δωράκια" - δεν τα είχε για πούλημα, για χάρισμα τα είχε.