Mπα... άσε καλύτερα... Δε θέλω παρέα στην πυρά! :d
Printable View
Mπα... άσε καλύτερα... Δε θέλω παρέα στην πυρά! :d
Από αυτούς που είναι εδώ μέσα, θέλω να πιστεύω οι περισσότεροι! Ανοιχτό μυαλό χρειάζεται μόνο και σεβασμός στον εαυτό μας και στους συμμετέχοντες, κι ας βγάλει ο καθείς μας τα συμπεράσματά του από τη συζήτηση.
Έτσι κι αλλιώς δε με ξέρετε, οπότε μπορώ να αφήσω κατά μέρος τον εγωισμό μου και να παραδεχτώ οτι δεν ακούω διαφορές μεταξύ βινύλιου και cd...
Στους φίλους και γνωστούς μπορώ να συνεχίσω να λέω τα τρελλά μου. ;) ;)
Quote:
Originally Posted by vassilis
Ναι ωραία να πάρω και τρανζίστορ όπου μπορει να είναι χρήσιμο...
Quote:
Originally Posted by dStam
Προθύμως θα έβλεπα θετικά έναν λαμπάτο προενισχυτή, για παράδειγμα.
Πολύ συναινετικούς μας βλέπω και θέλω να δω που πάει το πράμα να ανησυχήσω; ... για συνεχίστε...Quote:
Originally Posted by ian
...μπορώ να αφήσω κατά μέρος τον εγωισμό μου και να παραδεχτώ οτι δεν ακούω διαφορές μεταξύ βινύλιου και cd...
Αν λοιπόν δεν γίνομαι υπερβολικός σε αβρότητα και φιλοφρονήσεις, να αποδεχθώ επίσης ότι «το βινύλιο έχει πολλές - μα πολλές- εγγενείς ατέλειες τόσες ώστε να αποτελεί μόνον ένα φετιχιστικό αξιοπερίεργο μέσον, με λαμπρές και κατ΄εξαίρεσιν εξάρσεις και υπό τραγικά ασφυκτικές προυποθέσεις»,
ΑΛΛΑ με αντάλλαγμα να συζητήσουμε το γιατί να μην είναι δυνατόν να έχουμε ένα πραγματικά καλό ευαίσθητο παθητικό ηχείο (δεν θέτω συγκεκριμένη τιμή ευαισθησίας) και με μια εμπέδηση που να είναι «αποδεκτή»; (σε αυτό όμως θέτω όρους)
Γιατί αν μπορεί να γίνει ένα τέτοιο ηχείο, τότε πόσο εύκολα θα παραδεχθούν ορισμένοι ότι οι μονοτελείς λαμπάτοι των 8 W, κάποιος δολίως νομίζω καταφεύγει στα 3W :D αλλά και ορισμένοι άλλοι είτε μονοτελείς (υπάρχει και το parallel SE ή και τα SE πεντóδου βρε αδερφέ) είτε PP (υπάρχουν 30W ή 50W η και +100 W βρε αδερφέ) μπορεί να έχουν εκτός από πλάκα και πραγματικό ενδιαφέρον; (ιδιαίτερα όταν δεν συνδυάζονται με διάφορες καραμούζες αλλά με ένα καθώς πρέπει πραγματικά καλό ευαίσθητο παθητικό ηχείο... ) οπότε και ποιος ο λόγος να βάζουμε ταμπέλες ή να κάνουμε παραδοχές όπως «ιδανικοί ενισχυτές» ή all around ενισχυτές (των πχ 300 W με μεγάλα αυτιά, μπαρντόν ψύκτρες) που είναι ικανοί να οδηγούν αυτά τα άλλα ηχεία που τα εννοείτε ως «πραγματικά καλά αλλά όχι ευαίσθητα»;
Ποιο είναι το άνω όριο ευαισθησίας προτού ένα ηχείο πάψει να θεωρείται «πραγματικά καλό»; :confused:
Να πάρει θέση ο Platon, με την ευκαιρία τι έγινε με το δωμάτιο;
Που στην ευχή έχω καταχωνιάσει το καλυτερόμετρο και δεν το βρίσκω.... δίπλα στο ντεσιμπελόμετρο το είχα αφήσει...ρε γυναίκααα... :D
Δεν έχω πρόχειρη μια μαθηματική/θεωρητική απόδειξη γι΄αυτό, αλλά έχω την εντύπωση ότι με την ευαισθησία στα ηχεία συμβαίνει, περίπου ότι συμβαίνει και με το κέρδος ανοικτού βρόχου στους ενισχυτές: Αν δηλαδή απαιτήσεις μεγάλο κέρδος (υψηλές τιμές σε dB) τότε κάποια από τα χαρακτηριστικά του ενισχυτή επιδεινώνονται σημαντικά κι ένα από τα κυριώτερα είναι η απόκριση. Ετσι, η κλασική σχεδίαση προβλέπει ένα στάδιο με μεγάλο κέρδος ανοικτού βρόχου (και περιορισμένο εύρος) που γίνεται σημαντικά μικρότερο, αφού εφαρμοστεί η αρνητική ανάδραση η οποία όμως βελτιώνει σημαντικά την απόκριση. Αν και τα ηχεία δεν έχουν "αρνητική ανάδραση" πιθανόν το να επιλέγεις την λειτουργία μιας μονάδας σε χαμηλά επίπεδα ευαισθησίας συνεπάγεται καλύτερη απόκριση. Προφανώς, αυτό θέλει ψάξιμο και νομίζω ότι κάτι σχετικό έχει γράψει ο Peter Walker (ο γνωστός των Quad ESL) πριν από πολλές δεκαετίες στο Wireless World.Quote:
(...)γιατί να μην είναι δυνατόν να έχουμε ένα πραγματικά καλό ευαίσθητο παθητικό ηχείο (δεν θέτω συγκεκριμένη τιμή ευαισθησίας) και με μια εμπέδηση που να είναι «αποδεκτή»;
Χρειάζονται τοσαύτης περιπλοκότητος συλλογισμοί?
Η ευαισθησία των ηλεκτροδυναμικών ηχείων εν τέλει καθορίζεται από το τι συνδυασμό ακαμψίας και πυκνότητας έχουν τα σύγχρονα υλικά.
Επί το κλασματικότερον:
http://upload.wikimedia.org/math/4/0...bcfc0ac64d.png
(στο περίπου) :rolleyes:
Ο παραπάνω τύπος δεν ειναι παρά η ταχύτητα του ήχου στα γραμμικά στερεά. Το επισημαίνω διότι διάβασα μία δήλωση εντελώς γραφική, σαν το Μικρό Σπίτι στο Λειβάδι ένα πράμα, ότι η ταχύτητα του ήχου είναι σταθερή. Λέω να απονείμω στον δηλώσαντα το "Χρυσό Κουάρκ" :D
Kάντο αυτό λίγο πιο σαφές... Μπορείς να γράψεις όσες λέξεις θέλεις... Δεν υπάρχει πρόστιμο! :DQuote:
Η ευαισθησία των ηλεκτροδυναμικών ηχείων εν τέλει καθορίζεται από το τι συνδυασμό ακαμψίας και πυκνότητας έχουν τα σύγχρονα υλικά.
Δεν ξέρω που το διάβασες αυτό, αλλά μήπως ο υποψήφιος για το "Χρυσό Κουάρκ" απλώς εννοεί ότι για συγκεκριμένες εφαρμογές (όπου θεωρούμε ότι ο ήχος διαδίδεται σε συγκεκριμένο μέσο) η ταχύτητά του μπορεί να θεωρηθεί ως σταθερή;Quote:
Το επισημαίνω διότι διάβασα μία δήλωση εντελώς γραφική, σαν το Μικρό Σπίτι στο Λειβάδι ένα πράμα, ότι η ταχύτητα του ήχου είναι σταθερή.
Σε κάθε περίπτωση, εγώ θα ήμουν ικανοποιημένος (και ο Vassilis προφανώς...) αν έβρισκα ένα μοντέλο που θα συνέδεε άμεσα το εύρος λειτουργίας με την ευαισθησία ώστε να διπιστώνεται αν πράγματι υπάρχει μια σχέση. Κάπου έχω δει ένα paper του Aarts (της Philips) για το θέμα. Θα το ψάξω και (πιθανόν) θα επανέλθω.
Δοθείσης και σταθερής της πυκνότητας δύο υλικών, εάν το ένα έχει υψηλότερη ακαμψία από το άλλο, αυτό σημαίνει μπορεί να επιτύχει ίση ακαμψία έχοντας μικρότερη μάζα. Βέβαια, στο θέμα αυτό υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες, που το περιπλέκουν, όπως ας πούμε η προσανατολισμένη ακαμψία. (Για παράδειγμα, μια γέφυρα έχει τεράστια ακαμψία, αλλά συγκεντρωμένη ανυσματικά ως αντίρροπη του βάρους).
Από εκεί και μετά, δοθείσης και σταθερής της ηλεκτρικής ισχύος, χαμηλότερη μάζα σημαίνει υψηλότερη επιτάχυνση, υψηλότερη επιτάχυνση σημαίνει ευρύτερη απόκριση, ή, εναλλακτικά υχηλότερο πλάτος τάλάντωσης. Υψηλότερο πλάτος σημαίνει υψηλότερη πίεση, και υψηλότερη πίεση υψηλότερη ευαισθησία.
Εύγε Costas Coyias! :D Το ενδιαφέρον, ως προς τον υποψήφιο παραλήπτη του Χρυσού Κουάρκ, είναι ότι για όλα αυτά δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από τη Φυσική του Λυκείου. Και ανακύπτει αβιάστως το εύλογο ερώτημα: μα δεν πρόσεχε στο μάθημα? Τις προάλλες, π.χ., είχα πάρει χαρτί και μολύβι και μου βγήκε ότι η παραγωγή αρτίας τάξεως αρμονικών από έγκλειστο αέρα (π.χ. ηχειοκούτι) δεν περιγράφεται από καμμία τρελλιάρα διαφορική εξίσωση, αλλά είναι απλή και αναπόδραστη συνέπεια του νόμου των Boyle-Mariotte, που μάθαμε επίσης στο σχολείο. Και μετά σου έρχεται ο Coyias και χλευάζει τα δίπολα :p Αίσχος κύριε Πρόεδρε! :D