Δεν πειράζει και να μη το δεις, αρκεί που ξέχεσα τον απατεω-Sircom ;) ο οποίος το παίζει Ουρσουλίνα.
Printable View
Δεν πειράζει και να μη το δεις, αρκεί που ξέχεσα τον απατεω-Sircom ;) ο οποίος το παίζει Ουρσουλίνα.
Τί έγινε πάλι με τον Sircom?
Θα σου πω άλλη φορά, σήμερα είμαι συναχωμένος, πυρετιασμένος και αφόρητα νυυυυσταααααααλέεεεεεοοοοοοοοος.
Η χρόνια εντρύφηση στις μικρές αγγελίες του ελληνικού ειδικού τύπου μού δημιούργησε κάποια στιγμή την εξής απορία: γιατί κάποιες συγκεκριμένες εταιρίες κοσμούν σταθερά το χώρο των μεταχειρισμένων με την παρουσία τους; Με τα χρόνια έχω επισημάνει 5-6 ονόματα (που δεν θα αναφέρω από φόβο άδικης δυσφήμισης, ο καθένας εξάλλου έχει μάτια και βλέπει), ενώ συγχρόνως υπάρχουν και εταιρίες που δεν συναντάς σχεδόν ποτέ ή, αν ποτε, είναι για μηχανήματα δεκαετίας και βάλε. Τα σεσημασμένα ονόματα αντιθέτως αφορούν σε καινούρια μηχανήματα, ενός-δύο ετών στη χειρότερη περίπτωση, αλλά συνήθως μηνών, ενώ συγχρόνως έχουν αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές στον ελληνικό και ξένο τύπο. Σκέφτομαι διάφορα:
1. Τελικά είναι μάπα.
2. Ίσως δεν ταιριάζουν στο ελληνικό αυτί. Η σύγκριση με τις αγγελίες του αγγλόφωνου τύπου δεν έχει νόημα, αφού ως γνωστόν οι άγγλοι είναι σοβινιστές, ενώ η εξέλιξη στην αμερικάνικη Ατλαντίδα έχει ακολουθήσει άλλες οδούς – ίσως όμως μια έρευνα στον continental press να ήταν διαφωτιστική. Βέβαια δε λείπει και η ελληνική παρουσία από τον κατάλογο..
3. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στο χώρο, οπότε το ποσοστό μεταπώλησης είναι μικρό μεν σε σχέση με τις αρχικές πωλήσεις, μεγάλο δε σε σχέση με τα ποσοστά μεταπώλησης λιγότερο δημοφιλών εταιριών.
4. Τα κολλήματα του τύπου με ορισμένες εταιρίες έχουν καταντήσει τυφλοσούρτης, οπότε πολλοί αγοραστές παρακάμπτουν τη διαδικασία της προσωπικής ακρόασης με τραγικά αποτελέσματα.
Υ.Γ. : Τελείως άσχετο, αλλά πρέπει να το ρωτήσω: έχουν τα τουίτερ μαλακού θόλου άλλο λόγο ύπαρξης πέραν του οικονομικού;
Για την ακρίβεια τα άλλα που έγραψες είναι off topic, αυτό όχι. Μη βιάζεσαι να ξεγράψεις τα υφασμάτινα τουίτερ. Έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα που τα μεταλλικά δεν έχουν: απόσβεση. Θα μου πεις, ακούει κανείς τους άνω συντονισμούς ενός μεταλλικού τουίτερ στα 25, στα 30, στα 40 kHz? Όχι βέβαια. Δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι συντονισμοί, είδικά με ψηφιακό υλικό, μπορεί κάλλιστα να διεγερθούν. Και, αφού διεγερθούν, να δημιουργήσουν ένα σωρό ενδοδιαμορφώσεις με* υπολείμματα aliasing, με jitter artefacts, με απρόβλεπτες ραδιοταλαντώσεις στο κροσόβερ, τις οποίες έκαναν pickup από ηχειοκαλώδια-κεραίες κλπ. Το κλειδί εδώ, όπως και αλλού είναι το ίδιο: sensible bandwidth restriction, με έμφαση στο sensible.
*Aναλύονται και συντίθενται όλα στο οικείο νήμα και στο εποπτικό του υλικό, που βρίσκεται στο Journal Club.
Thanks a lot zonepress! Για τα μεταχειρισμένα έχεις φυσικά δίκιο, είπα απλώς να κάνω οικονομία στις κλωστές.. Η πολύ ενδιαφέρουσα παραπομπή σου μου έφερε στο νου και μια άλλη απορία για τα ψηφιακά: να υποθέσω ότι η μετατροπή από το 24/96 (και τα παρόμοια HD pcm) σε red book 16/44.1 πέραν της προσθήκης dither και της μείωσης των ψηφίων περιλαμβάνει και αποκοπή σημαντικού τμήματος των αρχικών δειγμάτων ή "απλώς" κάποιο πονηρό simulation; Αν ναι, με ποια μαθηματική και ηλεκτροακουστική λογική (προφανώς διαφέρει αναλόγως του software) συντελείται; Excuse my naiveness και ενημέρωσέ με αν γνωρίζεις κάτι σχετικό.
Δεν ξέρω λεπτομέρειες. Υποθέτω ότι η διαδικασία είναι κάπως έτσι: καθορίζουμε τα νέα σημεία "δειγματισμού" (π.χ. στα 44.1) και στα σημεία αυτά ο αλγόριθμος αποφασίζει τι (16μπιτη) τιμή να δώσει στο σήμα με βάση τις γειτονικές 24μπιτες. Θα μπορούσε να επιλέξει είτε απλώς την τιμή του πλησιέστερου σημείου δειγματισμού του HD σήματος, είτε τον μέσο (ή μεσοσταθμικό) όρο των τιμών που αντικαθιστά, κλπ κλπ. Νομίζω ότι υπάρχουν περισσότεροι του ενός αλγόριθμοι γι' αυτή τη δουλειά, όπως και αλγόριθμοι που κάνουν αντίστροφες δουλειές, δηλαδή ανεβάζουν τις λέξεις στα 32, 64 ή και 80 bit (και αντιστοίχως τις συχνότητες δειγματοληψίας) για επεξεργασία σε DAW κλπ. Όλα αυτά είναι αρμοδιότητος μηχανικού ήχου, όχι καταναλωτή/ακροατή.
http://www.stereophile.com/reference/104law/index.html
Δυστυχώς, όταν θέλουμε να "κατέβουμε" σε ανάλυση τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας είναι σχετικώς περιορισμένα. Η συνήθης διαδικασία είναι η χρήση ενός sample rate converter και το dithering που αποκόπτει τα 8 ψηφία που "περισσεύουν". Πιο προχωρημένες μέθοδοι βασιζονται σε άλλους αλγόριθμους που είναι παραλλαγές του κλασικού dithering. Ένας τέτοιος είναι το Super Bit Mapping της Sony.Quote:
(...) να υποθέσω ότι η μετατροπή από το 24/96 (και τα παρόμοια HD pcm) σε red book 16/44.1 πέραν της προσθήκης dither και της μείωσης των ψηφίων περιλαμβάνει και αποκοπή σημαντικού τμήματος των αρχικών δειγμάτων ή "απλώς" κάποιο πονηρό simulation;
Στο upsampling τα πράγματα φαίνεται να είναι λίγο πιο ζωηρά. Επειδή, στην πράξη, προσθέτεις δείγματα τα οποία δεν υπάρχουν, είναι δηλαδή μηδενικά, μπορείς να κάνεις διάφορα πράγματα, όπως να τα αφήσεις μηδενικά ή να προσπαθήσεις να υπολογίσεις ενδιάμεσες τιμές (interpolation) χρησιμοποιώντας ψηφιακά φίλτρα με διάφορα μήκη (που λαμβάνουν υπόψιν ένα ή περισσότερα δείγματα πριν και μετά από το μηδενικό για να κάνουν τον υπολογισμό) ή να κάνεις ακόμη πιο ενδιαφέροντα πράγματα όπως αυτά που κάνει ο αλγόριθμος του Kozuo Toraichi (RDOT) ο οποίος βασίζεται σε μια συνάρτηση που είναι γνωστή ως "Fluency Function".
Thanks dstam! - zonepress, αρκετά έχω σκοτώσει τα αγγλικά μι τη θισσαλικιά προυοφουρά μ', ας ζήσουν τουλάχιστον τα γαλλικά! Τα γερμανικά θα μου πήγαιναν ίσως καλύτερα, αν δε μού φερναν λίγο σε gestapo και gross porn..