Φυσικά τα έγραψα όλα αυτά και τώρα περιμένω το ban :D
Printable View
Πού; Πού; :cool:Quote:
Φυσικά τα έγραψα όλα αυτά και τώρα περιμένω το ban
Δεν έχει σημασία, νόμισα αρχικά ότι αυτός που έχει το φόρουμ είναι μηχανικός ήχου, αλλά απεδείχθη απλώς ένας dealer πολυτελείας που κάνει δημόσιες σχέσεις για το μαγαζί του.
Ευχαριστώ για τις πολύ διαφωτιστικές παρατηρήσεις σας. Θα ήθελα να προσθέσω, όσο μου επιτρέπει η ερασιτεχνική μου ημιμάθεια, λίγα ακόμα σχόλια/απορίες σχετικά με τα θέματα που θίχτηκαν παραπάνω.
1. Προφανώς τα δικαιώματα του dsd αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα για μικρές εταιρίες που προσπαθούν να περικόψουν οτιδήποτε περιττό για να επιβιώσουν στην αγορά, όπως και η σπανιότητα των αντίστοιχων μηχανισμών ανάγνωσης που επίσης επιβαρύνονται με πανάκριβα δικαιώματα χρήσης. Συνεχίζω πάντως να έχω τις αμφιβολίες μου σχετικά με την «υψηλή ανάλυση» του dsd (και λιγότερο του HD pcm), αφού το μεγαλύτερο μέρος της επιπλέον πληροφορίας που υπάρχει στο δίσκο αφορά στην κωδικοποίηση της αδηφάγου (σε sampling rate) υπερηχητικής περιοχής (100 kHz!) σε συνδυασμό μάλιστα με αμφίβολες μεθόδους noise shaping (για το τελευταίο παραθέτω το γνωστό http://sjeng.org/ftp/SACD.pdf). Μιλώντας παρεμπιπτόντως για μηχανισμούς ανάγνωσης δεν μπορώ να μην εκφράσω την απορία μου σχετικά με τη σκοπιμότητα χρήσης πανάκριβων μηχανισμών σε mainstream κατά τʼ άλλα σχεδιάσεις cd/sacd. Είναι άραγε η ακουστή διαφορά μεταξύ ενός fancy heavy metal transport και ενός bulk dvd-rom μεγαλύτερη από την ακουστή διαφορά μεταξύ δύο dvd-rom; Για να μην αναφερθούμε καθόλου σε πραγματικές ικανότητες bit extraction -αλήθεια, υπάρχουν μετρήσεις; Είναι σίγουρα εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τον εκπρόσωπο της Accuphase να σηκώνει το εικοσιπεντάκιλο sacd player από το συρταράκι του transport, αντιστοιχεί όμως μια τέτοια επίδειξη σε πραγματική αξιοπιστία και μακροπρόθεσμη after sales υποστήριξη; Και δεν αναγκάζεται ο κατασκευαστής – στα μικρότερα τουλάχιστον μοντέλα – να κάνει περικοπές σε πολύ πιο ουσιαστικές παραμέτρους (το mainstream που λέγαμε) για να μην προγκήξει τους ενδιαφερομένους; Και κάτι τελευταίο για τα ψηφιακά: δεν έχω διαβάσει ακόμα τίποτε σχετικό, ειδικά στο stereophile που προπαγανδίζει γενικά το HD audio και κατ΄επέκταση το γηγενές HDtracks, αναρωτιέμαι όμως κατά πόσον είναι δυνατό να ευδοκιμήσουν ακόμα και strictly custom media players στο μολυσμένο ψηφιακό περιβάλλον των windows ή του Linux. Η ως τώρα εμπειρία μου δεν είναι ακριβώς ενθαρρυντική..
2. Είναι αλήθεια ότι και στο χώρο του audio «οι μίμοι και οι γελωτοποιοί εκπροσωπούνται σε ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά» (ο Τάκης Κονδύλης για τους έλληνες διανοουμένους), ενώ παράλληλα και το αλισβερίσι πηγαίνει σύννεφο, οπότε μάλλον θα έπρεπε να είμαστε τελικά πιο φειδωλοί στην επιδαψίλευση τιμητικών επιθέτων έστω και για λόγους τυπικής ευγένειας. Με αγαλλίαση διάβασα τις κακεντρεχείς παρατηρήσεις του zonepress (και συγχρόνως τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια, ασχέτως αν μου αξίζουν) για τα διάφορα pre-production μπαξίσια, αν και, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, έχει τύχει να πέσω παλιότερα σε άρθρα του προαναφερθέντος stereophile, όπου τα διάφορα «αμελέτητα» κουσούρια των συσκευών ξεμπροστιάζονταν αδίστακτα (δυστυχώς δεν θυμάμαι πιο συγκεκριμένα αυτή τη στιγμή) επί τη απαιτήσει αμέσου αντικαταστάσεως. – Και επιτέλους κάποιος που λέει την αλήθεια για το επιπλοποιείο της Wilson, η οποία μέχρι πρόσφατα πούσαρε ως custom σχεδιάσεις τα ληγμένα μεγάφωνα της Focal. Πιστεύω πάντως ότι ο αδιαφιλονίκητος snake oil dealer στο χώρο του prehistoric audio δεν είναι άλλος από τον Peter Qvortrup, του οποίου τις περισπούδαστες συνεντεύξεις συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον έχει προβλήματα κατάθλιψης ή απλώς αναπολεί τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Το ότι ένας τέτοιος μικροαπατεώνας, πατώντας κυριολεκτικά στο πτώμα του Kondo-san (συγγνώμη zonepress, αλλά του συγκεκριμένου του αξίζει η προσφώνηση), καταφέρνει να χαίρει σεβασμού σε μια χώρα όπου το κράτος δικαίου είναι γενικά ακμαίο, θα πρέπει να αποτελεί όχι μικρή παρηγοριά για μας τους έλληνες... – αν και όταν πληροφορήθηκα για την κατάνυξη με την οποία ο επιλήσμων ελληνικός populus παρακολούθησε τις προάλλες την ομιλία γνωστού μεγαλομανούς μουσικοσυνθέτου (ευτυχώς που έφαγε τουλάχιστον πόρτα από τους αυστριακούς), προσφάτως αποκαλυφθέντος ως συμμετέχοντος εις το κίνημα των 800 πενήτων συνταξιούχων πολιτευτών, έχασα πια κάθε ελπίδα.
Συγγνώμη για το μακροπερίοδον, είναι πραγματικά αθέλητο. Τα τελευταία χρόνια δυσκολεύομαι τόσο να ξεκινήσω όσο και να τελειώσω μια γραπτή σκέψη - πνευματική δυσκοιλιότητα;- και δυστυχώς και πολλά ακόμη σημαντικότερα. Ο μακαρίτης πλέον Hiroyasu Kondo υπήρξε μια ευγενής μορφή της γιαπωνέζικης "φονταμενταλιστικής" σχολής, ιδρυτής της Audio Note, τα σχεδιαστικά επιτεύγματα του οποίου (μαζί με το όνομα της εταιρίας και των μοντέλων!) σφετερίστηκε ο εν λόγω dealer, το οποίο ο H.K. δεν καταδέχτηκε καν να μηνύσει, προτιμώντας απλώς να μαραζώσει από την αδικία. Το γεγονός ότι τα τελικά προϊόντα των διαφόρων καταχραστών δεν ακούγονται καθόλου άσχημα (όχι για τα λεφτά τους, αλλά για όσους έχουν λεφτά για πέταμα), αποδεικνύει απλώς πόσο πιο εύκολη και επικερδής είναι η δουλειά του εμφιαλωτή σε σχέση με τη δουλειά του οινοποιού.
Μη γίνεσαι κακός... Η Audio Note είναι μια από τις εμβληματικές εταιρίες της Ιαπωνίας, στον χώρο των λαμπάτων ενισχυτών και για πολλούς είναι η εταιρία η οποία με τον Ongaku επανέφερε (στις αρχές των 90s) την μόδα των single ended τριοδικών, χρησιμοποιώντας πολύ ακριβά υλικά. Δεν είναι ο Williamson, βεβαίως, αλλά είναι μια φυσιογνωμία του χώρου.
Εντάξει, παραδέχομαι ότι το κύριος δεν αρμόζει σε μακαρίτες, ενώ συγρόνως τα "σχεδιαστικά επιτεύγματα" των φονταμενταλιστών μπορεί να μη φαντάζουν και τόσο εντυπωσιακά σε μας τους μοντερνιστές. Η ασημένια καλωδίωση, τόσο σε επίπεδο interconnect, όσο και μετασχηματιστών εξόδου (που η μαϊμού Audio Note UK του P.Q. προμηθεύεται από τον ίδιο αρχικό γιαπωνέζο κατασκευαστή, τον οποίο όμως διαφημίζει ως αποκλειστικό), καθώς και η ουσιαστικά in house κατασκευή όλων των βασικών εξαρτημάτων (σε ένα μικρό διαμέρισμα πολυκατοικίας!), είναι κάτι μάλλον αξιοσημείωτο για τον στάσιμο και ετοιματζίδικο κόσμο της λυχνίας. Η αυτοπεποίθησή του ως κατασκευαστή τον ώθησε μάλιστα κάποια στιγμή να δημοσιεύσει τα σχέδια του αυθεντικού - και πανάκριβου- Ongaku (αν και ίσως δεν έπρεπε τελικά), ώστε να δώσει στον κοσμάκη την ευκαιρία να δοκιμάσει τις ικανότητές του στο κολλητήρι γλυτώνοντας κάποιες χιλιάδες δολλάρια - σχέδια τα οποία δεν είμαι καθόλου αρμόδιος να αξιολογήσω. Ένα από τα interconnect της εταιρίας δοκίμασε πρόσφατα ο Δ.Σ. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι πως, σκοπίμως, δεν έχουν ίχνος από τον λαμπρό ήχο του αργύρου, που κάνει πολλούς να τον αποφεύγουν. Just idle talking!
"Κακός"? Μα γιατί? Ζήτησα να μου απαριθμήσετε τα Χοιρογειάσεια επιτεύγματα και ο ένας μου λέει ότι άλλαξε τη μόδα και ο άλλος ότι πιάνανε τα χέρια του. Μα εγώ δεν ζήτησα να μου πείτε για την Κοκό Σανέλ! :confused: