Φαντάζομαι συμπεριλαμβάνονται και οι περιπτώσεις που ο "θρασύτατος ανυποψίαστος" είναι "γραπτώς εκφραζόμενος επαγγελματίας". Γιατί μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν τέτοιες...
Printable View
Δεν νοείται εποικοδομητική κριτική π.χ. στον Πολύδωρα. Ακόμα και ο αποκεφαλισμός του είναι πράξη ελεημοσύνης και ευεργεσία για την ανθρωπότητα. Ότι πρόκειται για την πιθανή, ισχνή εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον παχύτατο κανόνα. Και ο κανών είναι ότι πρόκειται για τυχάρπαστα γουρούνια που περιφέρουν την γνώμη τους, δηλαδή την εκδιδόμενη υφαλοτρυπίδα τους :D ανερυθριάστως σε μαγαζάτορες, αντιπροσώπους και μικρές αγγελίες, με μόνο σκοπό το ατομικό όφελος.
τελικά -όπως είπε και ο Κορσικανός στον Οβελίξ- εσύ...μου αρέσεις, μικρέ!! ;)
Quiz:
Πως λέγεται ο Κορσικανός; :cool:
Αυτό είναι αυτονόητο... Επειδή τα γραπτά μένουν, ο δοκιμαστής βρίσκεται κάτω από συνεχή (συχνά μάλιστα και διαχρονική) κριτική! Και, επίσης, εννοείται ότι "υπάρχουν και τέτοιες". Το θέμα, βεβαίως, είναι το πώς οι περιπτώσεις αυτές θα βαίνουν μειούμενες. Η κριτική είναι ένα εργαλείο διότι απευθύνεται προς τρία μέρη: Τον ίδιο τον κρινόμενο,την προιστάμενη αρχή του και τους αναγνώστες του κάθε μέσου δημιουργώντας έναν βρόχο ανάδρασης (ο οποίος συχνά είναι αργός, αλλά πάντως υπάρχει!). Αυτό που με προβληματίζει είναι το κατά πόσον κριτική του είδους:Quote:
Φαντάζομαι συμπεριλαμβάνονται και οι περιπτώσεις που ο "θρασύτατος ανυποψίαστος" είναι "γραπτώς εκφραζόμενος επαγγελματίας". Γιατί μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν τέτοιες...
ακόμη και αν έχει ψηγματα αληθείας (που έχει...) μπορεί να εκληφθεί ως σοβαρή, όταν προδήλως εκφράζει μια έντονη προκατάληψη -για να μην πώ ανεξήγητο μίσος- όχι προς συγκεκριμένα πρόσωπα (με όνομα, επώνυμο και διεύθυνση εργασίας) αλλά προς μια ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (εν προκειμένω τους "ριβιούερς"). Πόσες εξαιρέσεις είναι δεκτές άραγε ως "απόδειξη του κανόνα", πριν το πλήθος τους αρχίσει να μας βάζει σε υποψίες περί της αξιοπιστίας του ίδιου του κανόνα;Quote:
ο κανών είναι ότι πρόκειται για τυχάρπαστα γουρούνια που περιφέρουν την γνώμη τους, δηλαδή την εκδιδόμενη υφαλοτρυπίδα τους ανερυθριάστως σε μαγαζάτορες, αντιπροσώπους και μικρές αγγελίες, με μόνο σκοπό το ατομικό όφελος.
Αυτή η αντιμετώπιση των πραγμάτων, η οποία συχνά φαίνεται δικαιολογημένη χωρίς όμως τελικώς και να είναι, έχει αποδειχθεί διαχρονικά επικίνδυνη (με πολύ γνωστά ιστορικά παραδείγματα) και πάντως, σίγουρα, δεν έχει διορθώσει ποτέ τίποτε!
Καταρινέταμπελατσιτσίξ, νομίζω...Quote:
Πως λέγεται ο Κορσικανός;
μήπως χρειάζεσαι επανάληψη στην ύλη;
Περιφρόνηση.
Κοίτα, αυτό το παιχνιδάκι είναι βαρετό. Πολύ βαρετό. Δεν μπορείς να επικαλεσθείς ονόματα για να υπερασπισθείς την άποψή σου, για προφανείς λόγους. Δεν μπορώ να επικαλεσθώ ονόματα για να υπερασπιθώ την άποψή μου, για εξίσου προφανείς λόγους. Τι μένει? Μερικές παραθέσεις σκαναρισμένων κειμένων που έχει κάνει κατά καιρούς π.χ. ο Κόγιας ή σπανίως εγώ. Και τα κείμενα αποκαλύπτουν αυτό που ισχυρίζομαι: μιαν άβυσσο ασχετίλας, στεφανωμένη με τόννους θράσους. Ακριβώς ό,τι θα ανέμενε κανείς από άτομα απεράντου, τύποις και ουσίᾳ, αμορφωσιάς.
Ελπίζω πως δεν ελλοχεύει κάποια συντεχνιακή αλληλεγγύη μέσα στους προβληματισμούς που θέσατε. Και για να πάμε και παραπέρα γιατί είναι επικίνδυνη αυτή η αντιμετώπιση (με μια ανελέητη κριτική) και αν δεν θα έπρεπε να είναι αυτό τότε τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσε να προσφέρει και να διορθώσει αυτό το κάτι που λέτε;
Σχεδόν σωστός: «Όκαταρινέταμπελατσιτσίξ»Quote:
Καταρινέταμπελατσιτσίξ, νομίζω...
μήπως χρειάζεσαι επανάληψη στην ύλη;
Και φυσικά η επανάληψη ως μήτηρ μαθήσεως δεν βλάπτει ποτέ.
Όσο για τον "γραπτώς εκφραζόμενο επαγγελματία" και τον "θρασύτατο ανυποψίαστο" ταιριάζει νομίζω το:
- Δεν ξεχωρίζεις ένα γουρούνι από έναν Κορσικανό αρχηγό σογιού;
- Δεν ξέρω. Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ Κορσικανό αρχηγό σογιού και μη με κοιτάτε έτσι γιατί με πιάνει πονοκέφαλος.
Με την παρατήρηση ότι ο Κορσικανός αρχηγός σογιού σίγουρα δεν είναι στην λίστα των προς κατανάλωση προιόντων ενώ το γουρούνι είναι και πρέπει βάσει ΕΦΕΤ να πλήρει προδιαγραφές ώστε να μην προκαλεί ζημία αν όχι στην κοινωνία τουλάχιστον στους καταναλωτές.
Ευχαριστώ.
Γκρόϊνκ γκρόϊνκ
το αντίθετο θα έλεγα: Δεν έχω καμμία διαφωνία ως προς το να γίνεται κριτική επειδή, όπως έγραψα, αποτελεί ένα καλό εργαλείο και τα μηνύματα που στέλνει είναι προς πολλές κατευθύνσεις αυξάνοντας τις πιθανότητες να βελτιωθεί ή να αλλάξει κάτι ή ακόμη και να λυθούν παρεξηγήσεις που συχνά υποβόσκουν για χρόνια.Quote:
Ελπίζω πως δεν ελλοχεύει κάποια συντεχνιακή αλληλεγγύη μέσα στους προβληματισμούς που θέσατε.
Η "ανελέητη κριτική" είναι μια κριτική χωρίς έλεος, δηλαδή χωρίς "να χαρίζεται" στον κρινόμενο ή να του αναγνωρίζει ελαφρυντικά. Δεν είναι μια κριτική που περιέχει ύβρεις και υπονοούμενα τα οποία (για διάφορους λόγους) δεν μπορούν να αποδειχθούν ή η επανάληψη κάποιων συγκεκριμένων κλισέ. Αυτού του είδους η προσέγγιση μπορεί να είναι ανακουφιστική (επειδή αυτός που την κάνει βγάζει το άχτι του...) αλλά υπονομεύει την όλη διαδικασία της κριτικής επειδή μετά από το αρχικό σοκ που προκαλεί -αν προκαλεί- απλώς παύει να γίνεται πιστευτή και χάνει την ισχύ της συμπαρασύροντας και τα πραγματικά επιχειρήματα. Θα μπορούσα να πω ότι συμφωνώ με το περιεχόμενο αλλά διαφωνώ με την φόρμα. Και η φόρμα είναι μερικές φορές εξ ίσου σημαντική με το περιεχόμενο...Quote:
Και για να πάμε και παραπέρα γιατί είναι επικίνδυνη αυτή η αντιμετώπιση (με μια ανελέητη κριτική) (...)
Δεν είναι ύβρις να αποκαλέσεις τον Πάπα της Ρώμης "καθολικό". Ή "παρθένο/α". Όσο για τη μορφή και το περιεχόμενο, κάτι τέτοια θεόκουλα πρέσβευε και ο Σένμπεργκ. Και είναι παγκοίνως γνωστό πού οδηγηθήκαμε.
Εν κατακλείδι, ο γραφιάς σε περιοδικά είναι ένα επάγγελμα. Ως τέτοιο βασίζεται σε μία σιωπηρή, αυτονόητη συμφωνία: θα πληρώνω για να αγοράζω το περιοδικό όπου γράφεις και εσύ θα γράφεις για πράγματα που κατέχεις και θα δίνεις σωστές και αμερόληπτες συμβουλές. Η συμφωνία αυτή, κατά το δεύτερό της μέρος, συνήθως δεν τηρείται. Και εν Ελλάδι και διεθνώς. Μπορώ να το αποδείξω? Μόνο με σκαναρίσματα κειμένων. Το έχω κάνει? Μερικές φορές ναι. Έχω γενικώς τη διάθεση να το κάνω? Όχι. Θέλω να δίνω κάθε μήνα ευρουλάκια για να συνεχίσω να το κάνω? Χίλιες φορές όχι.
Α, και να μη το ξεχάσω: αν χτίσω ένα σπίτι και γκρεμιστεί αυθορμήτως, να πάω στον πολιτικό μηχανικό και να του κάνω "κατά προτίμησιν εποικοδομητική και όχι αφοριστική" κριτική?
Mα δε διαφωνώ σε κάτι από τα παραπάνω. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, αυτό:
είναι το καλύτερο είδος κριτικής και μάλιστα έμπρακτης, η οποία αν εφαρμοζόταν καθολικά θα είχαμε -ίσως- καλύτερα αποτελέσματα.Quote:
Θέλω να δίνω κάθε μήνα ευρουλάκια για να συνεχίσω να το κάνω? Χίλιες φορές όχι.
Χρησιμοποιώντας το παράδειγμά σου,τώρα, θα έλεγα το εξής:
Αν γκρεμιστεί το σπίτι σου, έχεις στην διάθεσή σου μια σειρά από νομικά εργαλεία μέσω των οποίων μπορείς να διεκδικήσεις το δίκιο σου από τους υπεύθυνους. Το γεγονός ότι εσύ, προσωπικά, θεωρείς ότι το σύστημα δεν είναι επαρκές δεν σου επιτρέπει να το παρακάμψεις κάνοντας άλλα πράγματα, όπως το να γκρεμίσεις το σπίτι του αρχιτέκτονα, να σκοτώσεις αυτόν και την οικογένειά του και γενικώς να αυτοδικήσεις, λόγω ή έργω. Σε μια τέτοια περίπτωση βγαίνεις "εκτός συστήματος" και έχεις επιπτώσεις (άσε που είναι πολύ πιθανόν οι πράξεις σου αυτές να μειώσουν τα δικαιώματά σου στα μάτια των υπολοίπων...).
Οταν, λοιπόν, αναφέρομαι σε "φόρμα" δεν αναφέρομαι στο απλό "φαίνεσθαι" δηλαδή σε ένα κούφιο στυλ, αλλά σε συγκεκριμένη μεθοδολογία, απαλλαγμένη από περιττά στοιχεία (όπως για παράδειγμα, στο θέμα που συζητούμε, οι ύβρεις) και επικεντρωμένη στο θέμα.
Εχω την άποψη ότι έτσι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι θετικό (άλλο τώρα αν ο χρόνος για την επίτευξή του δεν είναι τόσο σύντομος όσο θα ήθελε κανείς...)
Δεν θα έχει το παραμικρό αποτέλεσμα. Το αντίθετο θα έλεγα: η κατρακύλα των πωλήσεων τα τελευταία χρόνια δεν επέφερε καμμία βελτίωση της ποιότητας του περιεχομένου, αλλά την περαιτέρω καταβαράθρωσή της.
Ούτε η εκπαίδευση του κοινού είναι ρεαλιστική λύση. Είναι ουτοπική ευχή, διότι ζούμε σε μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου η γνώση θεωρείται ελιτισμός, η κριτική σκέψη όχι μόνον περιττή, αλλά και υπόπτου προελεύσεως και η φιλομάθεια είναι ομοθυμαδόν κατακριτέα.
Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η δημοφιλία. Και ο δρόμος για τη δημοφιλία είναι γνωστός και πολυβαδισμένος: δώσε στο πόπολο ό,τι το βολεύει να ακούει. Και το κρίμα δεν είναι ότι η κατάσταση αυτή ισχύει, διότι λίγο-πολύ ίσχυε πάντα. Το αληθινό κρίμα είναι ότι σχεδόν όλοι την αποδέχονται ως αυτονόητη και ως επιθυμητή. Και αυτός, αν δεν κάνω λάθος, είναι ο ορισμός της αλλοτρίωσης.
Εϊναι η εικόνα της στρουθοκαμήλου που, κρύβοντας το κεφάλι της στην άμμο, αναφωνεί ευτυχισμένη: "Ω, τι πολλοί κόκκοι"! :rolleyes: