Log in

View Full Version : Το προφιτερόλ…



castrato
06-02-2010, 09:02 PM
Βράζουμε γάλα και το ρίχνουμε ανακατεύοντας το σε μία κατσαρόλα που έχουμε ανακατέψει, νωρίτερα, κρόκους αυγών, κορν φλάουρ, ζάχαρη και το βράζουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να πήξει.
Αφού πήξει, κρατήστε λίγη κρέμα για αργότερα, θα μας χρειαστεί.
Στο υπόλοιπο της κρέμας ρίχνουμε κομματάκια κουβερτούρας και τα ανακατεύουμε ωσότου λιώσει και γίνει ένα με το μίγμα μας.
Αφήνουμε τη κρέμα σοκολάτας να κρυώσει λίγο και μετά προσθέτουμε κονιάκ.
Το αφήνουμε να κρυώσει λίγο ακόμα.
Μετά παίρνουμε 200γρ. σαντιγί και την προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας προσεκτικά, απαλά…

Σε μία κατσαρόλα ρίχνουμε νερό και βούτυρο, ζεσταίνουμε μέχρι να λιώσει το βούτυρο.
Στη συνέχεια βάζουμε 100γρ αλεύρι –μόλις έχει πάρει βράση, βγάζουμε τη κατσαρόλα από τη φωτιά, χτυπάμε καλά καλά μέχρι το μίγμα να ξεκολλάει εύκολα από τα πλαϊνά της κατσαρόλας, έχοντας το σχήμα μίας μπάλας και το αφήνουμε να κρυώσει.
Στη συνέχεια, βάζουμε το μίγμα σε ένα κορνέ και σχηματίζουμε τα σου σε ένα ταψί που έχουμε ήδη βουτυρώσει, αφήνοντας κενό μεταξύ τους γιατί θα φουσκώσουν.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και κουτάλι αν είμαστε φανατικοί diy και δεν έχουμε κορνέ.
Τα αφήνουμε για 25 λεπτά στους 220 βαθμούς, τα βγάζουμε και τα αφήνουμε να κρυώσουν.

Μετά τα κόβουμε στη μέση και τα γεμίζουμε με τη κρέμα που έχουμε κρατήσει νωρίτερα.
Βάζουμε τα μισά σου σε ένα μπολ τα σκεπάζουμε με τη μισή κρέμα σοκολάτας, από επάνω βάζουμε τα υπόλοιπα και τα σκεπάζουμε με την άλλη μισή.
Παίρνουμε ακόμα 200γρ. σαντιγί και διακοσμούμε το παραπάνω αποτέλεσμα.
Τα βάζουμε στο ψυγείο για την αποθήκευση του. :)

Εδώ έρχεται το ερώτημα:

Για να απολαύσω τη γεύση ενός προφιτερόλ θα πρέπει να γνωρίζω πως φτιάχνεται ή θα πρέπει απλά να το φάω?
Δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι την οποιαδήποτε απόλαυση στον ουρανίσκο μου επειδή δε ξέρω πως φτιάχνεται ένα φαγητό, στη συγκεκριμένη περίπτωση το προφιτερόλ? :rolleyes:

Δε μπορώ να ξεχωρίσω αν το σου είναι έτοιμο ή φτιαχτό?
Δε μπορώ να καταλάβω αν είναι φρέσκο ή όχι?
Δε μπορώ να καταλάβω αν μου αρέσει με κονιάκ ή με βανίλια στη θέση του κονιάκ?
Δε μπορώ να καταλάβω ότι με «λιγώνει» αν έχει πολύ κουβερτούρα?
Δε μπορώ να καταλάβω, όταν έχω φάει πολλά προφιτερόλ, αν η σαντιγί είναι παρασκευασμένη από το ζαχαροπλάστη με αυγά, βούτυρο, ζάχαρη, γάλα και όχι έτοιμη?

Πρέπει να έχω σπουδάσει ζαχαροπλαστική για να ξέρω αν με «αγγίζει», μου αρέσει, η γεύση του ή όχι?
Δε ξέρω πως παρασκευάζεται, δεν έχω δικάιωμα να δοκιμάσω τη γεύση του και αν μου αρέσει να το ξαναφάω?
Δε ξέρω από ζαχαροπλαστική, αυτό μου αφαιρεί το δικαίωμα να τρώω γλυκά? :(

dStam
06-02-2010, 10:26 PM
Καλό!

Επειδή, υποθέτω, σκοπεύεις να μιλήσουμε για μαγειρική, βάζω την ποδιά μου και απαντώ:


Για να απολαύσω τη γεύση ενός προφιτερόλ θα πρέπει να γνωρίζω πως φτιάχνεται ή θα πρέπει απλά να το φάω?

Προφανέστατα δεν πρέπει να γνωρίζεις το πως φτιάχνεται. Οι περισσότεροι άνθρωποι απολαμβάνουν το φαγητό τους χωρίς να γνωρίζουν μαγειρική.


Δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι την οποιαδήποτε απόλαυση στον ουρανίσκο μου επειδή δε ξέρω πως φτιάχνεται ένα φαγητό, στη συγκεκριμένη περίπτωση το προφιτερόλ?

Προφανέστατα το έχεις το δικαίωμα. Αλλά, το "δικαίωμα στην απόλαυση" όπως το εννοείς είναι προσωπικό. Αυτό το "προσωπικό" όπως και την κρέμα, κράτα το γιατί θα μας χρειαστεί αργότερα... :)


Δε μπορώ να ξεχωρίσω αν το σου είναι έτοιμο ή φτιαχτό?
Δε μπορώ να καταλάβω αν είναι φρέσκο ή όχι?
Δε μπορώ να καταλάβω αν μου αρέσει με κονιάκ ή με βανίλια στη θέση του κονιάκ?
Δε μπορώ να καταλάβω ότι με «λιγώνει» αν έχει πολύ κουβερτούρα?
Δε μπορώ να καταλάβω, όταν έχω φάει πολλά προφιτερόλ, αν η σαντιγί είναι παρασκευασμένη από το ζαχαροπλάστη με αυγά, βούτυρο, ζάχαρη, γάλα και όχι έτοιμη?

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα:
- Για να αναγνωρίσεις τα σου θα πρέπει πρώτα να έχεις φάει σου (έτοιμα ή φτιαχτά, πιθανότατα σκέτα και καλής ποιότητας και στις δύο περιπτώσεις)
- Για να ξέρεις αν είναι φρέσκο πρέπει να έχεις δοκιμάσει φρέσκο και μπαγιάτικο και να το γνωρίζεις. Αλλοιώς, κάτι δε θα σου αρέσει και δεν θα ξέρεις τι -θα υποθέτεις ότι δεν είναι φρέσκο, ενώ κάλιστα μπορεί να συμβαίνει κάτι άλλο.
- Για να επιλέξεις μεταξύ κονιάκ και βανίλιας θα πρέπει να τα έχεις δοκιμάσει και τα δύο και μάλιστα σε αντιστοίχως επιτυχημένες συνταγές.
- Μπορεί να σε λιγώνει, αλλά για να αποφασίσεις για το αν φταίει η κουβερτούρα, ή η πολύ ζάχαρη ή η πολύ παχιά κρέμα ή ο τύπος της κουβερτούρας, πρέπει να έχεις δοκιμάσει, και δοκιμάσει και δοκιμάσει. Κάθε φορά ένα είδος, κάθε φορά μια επιτυχημένη συνταγή και κάθε φορά με την ίδια διάθεση! (σε άλλους χώρους αυτό θα το λέγαμε "ελεγχόμενες συνθήκες", αλλά, είπαμε, θα μιλήσουμε για συνταγές, σήμερα)
- Για να καταλάβεις την ποιότητα της σαντιγί, δεν αρκεί να έχεις δοκιμάσει πολλά προφιτερόλ. Πρέπει να έχεις δοκιμάσει μια ποικιλία από προφιτερόλ και να έχεις δοκιμάσει και μια ποικιλία από κρέμες. Άλλο η "ποικιλία", άλλο το "πολλά".
Γενικώς, για να έχεις μια ολοκληρωμένη άποψη για το τι κάνει τι θα πρέπει να γνωρίζεις πως αντιδρούν τα συστατικά του προφιτερόλ μεταξύ τους, απαιτεί, δηλαδή, γνώσεις και όχι απλώς να έχεις φάει πολλές φορές!

Νομίζω ότι εδώ αναδεικνύεται μια σημαντική διαφορά: Άλλο πράγμα το αν σου αρέσει κάτι και άλλο πράγμα το αν καταλαβαίνεις κάποια αντικειμενικά του στοιχεία.

Και ερχόμαστε στην κρέμα που κρατήσαμε στην αρχή:

Η προσωπική απόλαυση είναι, ακριβώς, προσωπική. Μπορείς να τρως ό,τι θέλεις, αρκεί να σε ικανοποιεί. Το πράγμα αλλάζει όταν θέλεις να έχεις άποψη η οποία να έχει και κάποια (περιορισμένη έστω) αντικειμενική αξία. Έχει δηλαδή κάποιες βάσεις επάνω στις οποίες στηρίζεται, αξιολογείται ως σωστή και έχει πρακτική χρησιμότητα τόσο για σένα όσο και για άλλους. Τότε (και μόνον τότε) η απάντηση στο ερώτημα:


Πρέπει να έχω σπουδάσει ζαχαροπλαστική;

είναι καταφατική.

Γιατί, αν δεν έχεις σπουδάσει ζαχαροπλαστική, ή -έστω- αν δεν γνωρίζεις ή δεν παραδέχεσαι ότι υπάρχει κάτι να σπουδάσεις (οπότε, τουλάχιστον, είσαι κάπως επιφυλακτικός), τότε δεν μπορείς να προτείνεις εσύ προφιτερόλ για τους άλλους. Με άλλα λόγια δεν δικαιούσαι να λες "παιδιά, αυτό είναι καλό" αλλά μόνον, "παιδιά, αυτό εμένα μου αρέσει".

Δεν συμφωνείς ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των δύο;

zonepress
06-02-2010, 10:34 PM
Βράζουμε γάλαΚαι ευνούχος (δημοτικιστί: μουνούχι) και ανίδεος. Και, υποψιάζομαι, χοντρός. Μόνο οι χοντροί αγχώνονται με το πώς να αυγατίζουν τα πάχια τους με προφιτερόλ. Ευτυχώς όμως στο χώρο της γευσιγνωσίας υπάρχει σοβαρό αντίστοιχο, εκείνο του γευσιγνώστη κρασιού. Διάβασε λοιπόν με ποιά διαδικασία αξιώνεται κάποιος π.χ. τον τίτλο Master of Wine και αν σου μείνουν απορίες, ευχαρίστως να επανέλθεις. Τώρα εάν πιστεύεις ότι γευσιγνωσία είναι να παραθέτεις συνταγές, να τρώς τον άμπακο και μετά να ερεύγεσαι δημοσία, δεν εκπλήσσομαι καθόλου. Υπάρχουν όμως άλλα φόρα γι' αυτή τη δουλειά, όπου διάφοροι χοντροί περιγράφουν σε άλλους χοντρούς πώς (να) χλαπακιάζουν, πως (να) αφοδεύουν, πώς (να) ερεύγονται, πώς (να) μεθοκοπούν, καθώς και το χρώμα, τη σύσταση, την οσμή και την ποσότητα των απεκκρίσεών τους. Πράγμα που, για έναν χοντρό, αποτελεί το Α και το Ω της ύπαρξής του.

castrato
06-02-2010, 11:58 PM
zonepress:

Μερικές φορές η σιωπή είναι χρυσός.
Θα πρότεινα να σώσεις κάτι από την πολύτιμη περιουσία σου…

Over and out από εμένα στην όποια απάντηση δώσεις στα παραπάνω, καλό μήνα να έχεις και το εννοώ, χωρίς ίχνος ειρωνείας :)

dstam:

Θα είμαι προσεκτικός τώρα, λέρωσα την ποδιά μου νωρίτερα, λόγω ΔΝΤ δεν έχω δεύτερη.:D

Υπάρχουν κάποια πράγματα, που –έστω αν ενοχλήσει κάποιους- ο καθένας τα κάνει «δικά» του με διαφορετικό τρόπο από το γνωστό know how.

Βάζει στο στόμα το γλυκό και αφήνει τις αισθήσεις του να του υποδείξουν κάποια πράγματα, δεν το κάνει βιαστικά ή γιατί του το κέρασαν και πρέπει να το φάει για να μην τους προσβάλει, το κάνει γιατί έχει συνειδητοποιήσει ότι του αρέσει το προφιτερόλ σα γλυκό και θέλει να το απολαύσει το δυνατό περισσότερο.

Ίσως στην αρχή να του αρέσουν όλα τα προφιτερόλ, δοκιμάζοντας όμως πολλά, ποσότητα, θα αρχίσει να ξεχωρίζει αυτά που πραγματικά –σε προσωπικό επίπεδο, εδώ συμφωνούμε απόλυτα- του αρέσουν.
Θα ξεκινήσει να καταλαβαίνει, από ένστικτο περισσότερο και λιγότερο από «γνώση» όπως την ορίζουμε, πότε η κρέμα έχει κονιάκ, πότε βανίλια, πότε είναι μπαγιάτικο, πότε είναι φρέσκο, από ποιο ζαχαροπλαστείο του αρέσει με κονιάκ, από ποιο δε του αρέσει, το ίδιο και για τη βανίλια κλπ.

Ταυτόχρονα, με αυτό το υποκειμενικό κριτήριο, θα προσφέρει σε φίλους, γνωστούς, να δοκιμάσουν το/τα προφιτερόλ που έχει επιλέξει για εκείνον.
Στο κάτω κάτω, η ευθύνη είναι 50% δική του, το υπόλοιπο 50% της ευθύνης τους ανήκει, εκείνος το πρόσφερε να το δοκιμάσουν, αν αυτοί δεν είχαν δική τους κρίση, γιατί να έχει το σύνολο της ευθύνης?
Δεν είναι επαγγελματίας ζαχαροπλάστης.
Δεν είπε ποτέ πως είναι επαγγελματίας ζαχαροπλάστης, ότι του αρέσουν κάποιες συγκεκριμένες συνταγές παρασκευής προφιτερόλ είπε!

Καλό μήνα σε όλους μας και καλό καλοκαίρι :)

zonepress
06-03-2010, 02:36 AM
Χαίρομαι γιατί ενισχύεις την πάγια αποψή μου: δηλαδή ότι όποιος δεν είναι ικανός να καταλάβει την απάντηση, δεν είναι καν ικανός να θέσει την ερώτηση. Και αντιστρόφως: όποιος είναι ικανός να θέσει την ερώτηση, είναι ικανός να συναγάγει και την απάντηση. Οπότε η ερώτηση παρείλκε εξ αρχής.

Vassilis
06-03-2010, 02:40 AM
[. Με άλλα λόγια δεν δικαιούσαι να λες "παιδιά, αυτό είναι καλό" αλλά μόνον, "παιδιά, αυτό εμένα μου αρέσει".

Δεν συμφωνείς ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των δύο;


Παπαριές. Ουδείς δικαιούται να λέει γενικώς. Ούτε καν "παιδιά, αυτό εμένα μου αρέσει".

Έλα τώρα Δημήτρη μη προσπαθείς να το στρογγυλέψεις, πες το όπως το νιώθεις βρε παιδί.

Costas Coyias
06-03-2010, 02:34 PM
(...)
Δε ξέρω από ζαχαροπλαστική, αυτό μου αφαιρεί το δικαίωμα να τρώω γλυκά? :(

Δεν σου αφαιρεί το δικαίωμα να τρως γλυκά. Σου αφαιρεί το δικαίωμα να αποφαίνεσαι για τα γλυκά.

Διαφορετικά, φερ' ειπείν, μπορώ να σου φτιάξω ένα σπετσοφάι (βαρβαριστί και αρρόγως, σπεντζοφάι, κατά πώς λέμε Σπέντζος Φιλμ), να στο σερβίρω για φιλέτο Γουέλινγκτον, και να μου πλέξεις το εγκώμιον, να λες, "πω - πω, τί ωραίο Γουέλινγτον που έφαγα σήμερα"!

Άλλο πράγμα να σου πασάρει κάποιος σπετσοφάι για Γουέλινγκτον, ή ακόμα χειρότερα να στο πουλήσει για Γουέλινγκτον, άλλο πράγμα να σου πουλήσει Γουέλινγκτον και να είναι Γουέλινγκτον, άλλο πράγμα να σου πουλήσει Γουέλινγκτον που να είναι Γουέλινγκτον και να είναι και καλό.

Αν αυτό το πράγμα που θα σου σερβιριστεί, είναι Γουέλινγκτον, επαφίεται στη γνώση και την ακεραιότητα του μαγείρου, (Τριανταφυλλιδιστί, μάγειρα). Για να έχεις δικαίωμα επί της αξιολόγησης του φιλέτου Γουέλινγκτον, πρέπει να ξέρεις τί είναι το φιλέτο Γουέλινγκτον, και πώς παρασκευάζεται.

Τελεία.

Costas Coyias
06-03-2010, 02:43 PM
Για να μην παρεξηγηθώ, μια χαρά φαγητά είναι αμφότερα, και το σπετσοφάι, και το φιλέτο Γουέλινγκτον. Όσο το σπετσοφάι είναι σπετσοφάι και το Γουέλινγκτον είναι Γουέλινγκτον, όλα είναι καλά. Άμα το σπετσοφάι αρχίσει να γίνεται Γουέλινγκτον και το Γουέλινγκτον σπετσοφάι, τότε αρχίζει το δούλεμα, που μπορεί να μετεξελιχθεί έως και σε απάτη.

Ευλόγως, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: Θέλεις να σε δουλεύουν, ή όχι;

zonepress
06-03-2010, 03:54 PM
Μια και δεν μπορεί να το αποφύγει, αποφάσισε ότι, ναι, θέλει.

castrato
06-03-2010, 05:42 PM
Το παρατράβηξες κύριε Κόγια!
Ούτε στην εμφάνιση, όχι μόνο στα υλικά, δεν ταιριάζουν τα δυο τους! :)
(Μην κάνω τον έξυπνο, δεν ήξερα την παρασκευή του φιλέτου, ας είναι καλά ο γκούγκλης).

Πάντως, αν κάποιος χάψει το παραμύθι του λουκάνικου για φιλέτο, για μία και μοναδική φορά, θα τα βάλω με τον εστιάτορα και το κακό που κάνει στο χώρο εστίασης που δραστηριοποιούμαι.

Αν αυτός ο κάποιος, ξαναπάει και ζητήσει πάλι φιλέτο, σαν αυτό που είχε φάει την προηγούμενη φορά, τότε δε θα πρέπει να μας ανησυχεί μόνο ο εστιάτορας αλλά ο καταναλωτής γιατί τότε συνειδητοποιούμε ότι το χάσαμε το «παιχνίδι», πρέπει ν’ αλλάξουμε ασχολία όσο είναι καιρός, δεν είναι το εστιατόριο για εμάς…

castrato
06-03-2010, 06:01 PM
Αν και έγραψα ότι δε θα σχολιάσω την οποιαδήποτε απάντηση του zonepress, μετά το 2ο μήνυμα κατάλαβα ότι –μάλλον- κινήθηκε στο ύφος του θέματος.
Οπότε, αν όντως είναι έτσι όπως κατάλαβα από το 2ο μήνυμα, του οφείλω μία:

Συγνώμη zonepress, σε υποτίμησα και είναι λάθος μου που δεν με παίδεψα παραπάνω.

Όντως είμαι χοντρός, δεν αγχώνομαι για να αυγατίσω τα… κάλλη μου.
Δεν πρόκειται μουγκρίζοντας από ευχαρίστηση για τις συνταγές μου να γυρνώ αριστερά και δεξιά να συζητώ το πόσο καλός παρασκευαστής προφιτερόλ είμαι.

Έχω πολλά να μάθω, πολλά να αναιρέσω, πολλά να δεχθώ, πολλά να ανατρέψω, πολλά να διαφωνήσω, πολλά να υπερασπίσω.
Η κάθε μέρα που περνάει, σε κάνει πιο σοφό από πολλές απόψεις, όχι μόνο στα θέματα ζαχαροπλαστικής.
Εχθές π.χ. το βράδυ, έμαθα να μην υποτιμώ ανθρώπους που δε γνωρίζω, παρά μόνο από το πληκτρολόγιο, έχοντας «ρηχή», πρόχειρη, σκέψη για το γραπτό τους λόγο.

Συγνώμη και πάλι, αν κατάλαβα σωστά το νόημα του 1ου γραπτού σου έστω και αν χρειάστηκε 2ο που να εξηγεί το 1ο.

zonepress
06-03-2010, 08:04 PM
Και το δεύτερο συμπέρασμα, το οποίο είναι παράγωγο του πρώτου: όταν κάποιος χρειάζεται, έχει ανάγκη να του διηγούνται ιστοριούλες, παραμυθάκια, σπετζοφάγια, Masters of Wine, προφιτερόλια και σαντιγές, προκειμένου να προσεγγίσει το θέμα, τότε πρέπει να ξαναπάει σχολείο.*
* με δικά του έξοδα
Σχολείο είναι εκείνο το μέρος με τις αίθουσες, όπου τα παιδάκια (υποτίθεται ότι) μαθαίνουν πώς να ξεφύγουν από τη μαγική σκέψη του νηπίου, και να αντιλαμβάνονται τον κόσμο με όρους πραγματικότητος - όχι Κοκκινοσκουφίτσας, Χιονάτης, φασολιάς του Τζακ κλπ.

Costas Coyias
06-03-2010, 08:23 PM
Το παρατράβηξες κύριε Κόγια!
Ούτε στην εμφάνιση, όχι μόνο στα υλικά, δεν ταιριάζουν τα δυο τους! :)

Τί να κάνω μπρε Αντώνη, η ζαχαροπλαστική δεν είναι το φόρτε μου. Η μαγειρική, ε, εκεί όλο και κατιτίς φκιάχνουμε! :)

Costas Coyias
06-03-2010, 08:38 PM
Πάντως, αν κάποιος χάψει το παραμύθι του λουκάνικου για φιλέτο, για μία και μοναδική φορά, θα τα βάλω με τον εστιάτορα και το κακό που κάνει στο χώρο εστίασης που δραστηριοποιούμαι.

Αν αυτός ο κάποιος, ξαναπάει και ζητήσει πάλι φιλέτο, σαν αυτό που είχε φάει την προηγούμενη φορά, τότε δε θα πρέπει να μας ανησυχεί μόνο ο εστιάτορας αλλά ο καταναλωτής γιατί τότε συνειδητοποιούμε ότι το χάσαμε το «παιχνίδι», πρέπει ν’ αλλάξουμε ασχολία όσο είναι καιρός, δεν είναι το εστιατόριο για εμάς…

Ίσα - ίσα, μπορείς να του πεις ποιο είναι ποιο. Βέβαια, αν του πεις ποιο είναι ποιο, και αυτός επιμένει να θέλει το σπετσοφάι για φιλέτο, τότε αυτός έχει το πρόβλημα.

castrato
06-04-2010, 11:33 AM
«Χτύπα» όσο μπορείς, όπου μπορείς, zonepress.

Έδωσα το δικαίωμα, οφείλω να τιμωρηθώ με την ανάγνωση αυτών που γράφεις :o

zonepress
06-04-2010, 02:33 PM
Γιατί όλοι το παίρνετε προσωπικά? Σιγά μην παράσχω εξατομικευμένη φροντίδα στον καθένα. Διάγγελμα προς το λαουτζίκο απευθύνω. Όχι με την φρούδα ελπίδα να εισακουσθώ, κάθε άλλο. Μόνο και μόνο για να έχω τη συνείδησή μου ήσυχη.

dStam
06-04-2010, 02:41 PM
Διάγγελμα προς το λαουτζίκο απευθύνω.

Καμμιά καλή συνταγή ξέρεις; Αλλά να μην είναι πολύ παχυντική, γιατί προσπαθώ να μείνω κάτω από τα 120 κιλά, τελευταίως. (με τα συγκριτικά, πρέπει να τρέχεις και λίγο γρήγορα, αν θέλεις να κάνεις και το επόμενο...) :p

zonepress
06-04-2010, 03:07 PM
Με απογοητεύεις, είναι παγκοίνως γνωστό ότι ο zp γνωρίζει τα πάντα (τα κοάλα όχι τόσο). Ένας καλός τρόπος είναι η (μακροχρόνια και ισχυρή) διαιτητική αύξηση των ω3, όπως τονίζω από 15ετίας ήδη (μάρτυς μου ο djsmartie). Ένας εύκολος τρόπος είναι φιλέτα οιουδήποτε ψαριού (ψηλές ποσότητες ω3 έχει π.χ, ο σολομός) με όποιονδήποτε σαλτσοειδή συνδυασμό επιθυμούμε (λεμόνι, lime, μουστάρδα, κάπαρη, άνιθο, ρήγανη, πιπέρι, ντομάτα, και 1.000.000 άλλα, σε οποιονδήποτε συνδυασμό προτιμά ο εύσωμος κύριος). Τα βάζουμε στο φούρνο σε σκεπασμένο σκεύος από borosilicate μέχρις ότου βράσει (ιδιαίτερα βολικό για κατεψυγμένα). Μετά αφαιρούμε το καπάκι και ροδίζουμε το φιλέτο ή πήζουμε τη σάλτσα στο βαθμό που μας αρέσει. Η σάλτσα μπορεί να συνοδεύσει ρύζι, μακαρονοειδή, λαχανικά στον ατμό κλπ. Η universal αυτή (μια και εφαρμόζεται σε πρακτικά άπειρους συνδυασμούς ψαριών, συστατικών της σάλτσας και συνοδευτικών) συνταγή είναι απλή και υγιεινή μεν, χάι-εντ δε, λόγω borosilicate. Αλήθεια τι γίνεται αυτό το ζώον ο βοροσιλικάτος? Τον έχω χάσει. Βρες κάνα κειμενάκι του να τον κάνω κιμά, να διασκεδάσει ο (παρ)άφρων λαουτζίκος που χειμάζεται από την κρίση :cool: