Log in

View Full Version : «Έφυγε» ο Κώστας Αξελός



Vassilis
02-04-2010, 10:44 PM
... ένας τολμηρός στοχαστής, ανήσυχος δημιουργός και μαχητής ιδεών ...

δίδαξε με το ήθος και την ακεραιότητά του να μη φοβόμαστε πνευματικές συγκρούσεις, ακόμα και με τον εαυτό μας

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1102558&rss=yes

stefanow
08-03-2011, 10:33 AM
Οδηγός για μελλοντικούς αναγνώστες:
Τα κείμενα του Κώστα Αξελού φαίνονται ίσως αινιγματικά ή και μονότονα για όποιον τα πλησιάζει απροετοίμαστος, χωρίς να έχει κάνει τον κόπο να ελέγξει τις κύριες πηγές της έμπνευσής του, τον Ηράκλειτο δηλαδή και τον Χάιντεγκερ. Για να καταλάβει όμως τον Χάιντεγκερ, το στοχαστή που κλείνει το κεφάλαιο της δυτικής σκέψης, θα χρειαστεί να περιδιαβεί όλη την ιστορία της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, ενώ η μελέτη του Ηράκλειτου, του ανθρώπου που έπλασε εκ του μηδενός την ίδια τη φιλοσοφία, καθιστά μια τέτοια απόπειρα περιττή. Ποια η θέση λοιπόν του Αξελού; Η θέση όλων των στοχαστών μετά τον Παρμενίδη: Ξυνόν δέ μοι ἔστιν, ὁππόθεν ἄρξωμαι· τόθι γάρ πάλιν ἵξομαι αὖθις.

stefanow
09-10-2011, 10:20 PM
Τώρα που οι Κινέζοι και οι Ινδοί ετοιμάζονται να (ξανα)κάτσουν πρώτο τραπέζι πίστα, θυμήθηκα συνειρμικά και το εξής: στην εισαγωγή του βιβλίου του «Ο Ηράκλειτος και η Φιλοσοφία» ο Αξελός είχε επισημάνει ακροθιγώς ένα από τα μεγάλα ιστορικά μυστήρια, την ταυτόχρονη εμφάνιση της φιλοσοφίας σε τρία απομακρυσμένα μεταξύ τους σημεία του αρχαίου κόσμου. Ενώ ο κινεζικός και ο ινδικός πολιτισμός είναι αρκετά παλαιότεροι του ελληνικού, στα χώματα και των τριών αυτών ξένων μεταξύ τους φυλών γεννήθηκε την ίδια ακριβώς περίοδο η αφύσικη δραστηριότητα του φιλοσοφείν: ο Ηράκλειτος, ο Λάο τσε και ο Βούδας στοχάστηκαν στα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα τη φύση του κόσμου και τη θέση του ανθρώπου στο σύμπαν – κι όχι μόνοv αυτό, αλλά η σκέψη τους, παρά τις επιμέρους διαφορές περιεχομένου και ύφους, παρουσιάζει τόσο χτυπητές ομοιότητες, που καθιστά την περίπτωση τυχαίας σύμπτωσης μάλλον απίθανη. Αν και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σενάρια περιρρέουσας ατμόσφαιρας ή και λογοκλοπής σε παρόμοιες μοντέρνες περιπτώσεις (σαν των Newton/Leibniz ή Einstein/Poincare), η συντονισμένη απομυθοποίηση του κόσμου πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια φαντάζει σαν ένα ανεξήγητο θαύμα.

stefanow
10-05-2011, 10:19 PM
SPIEGEL: You apparently see, so you have expressed it, a world movement that either brings about or has already brought about the absolute technological state?
HEIDEGGER: Yes! But it is precisely the technological state that least corresponds to the world and society determined by the essence of technology. The technological state would be the most obsequious and blind servant in the face of the power of technology.
SPIEGEL: Fine. But now the question of course poses itself: Can the individual still influence this network of inevitabilities at all, or can philosophy influence it, or can they both influence it together in that philosophy leads one individual or several individuals to a certain action?
HEIDEGGER: Those questions bring us back to the beginning of our conversation. If I may answer quickly and perhaps somewhat vehemently, but from long reflection: Philosophy will not be able to bring about a direct change of the present state of the world. This is true not only of philosophy but of all merely human meditations and endeavors. Only a god can still save us. I think the only possibility of salvation left to us is to prepare readiness, through thinking and poetry, for the appearance of the god or for the absence of the god during the decline; so that we do not, simply put, die meaningless deaths, but that when we decline, we decline in the face of the absent god.

stefanow
10-21-2011, 11:54 PM
Στη γενέτειρα της φιλοσοφίας δεν υπάρχει σχολή φιλοσοφίας, αλλά το μάθημα μπαίνει τσόντα σε κάτι τμήματα που λέγονται φι-πι-ψι, κα-ψι-μι, δε θυμάμαι με σιγουριά..

stefanow
03-12-2012, 12:53 AM
Μια μητέρα είχε δώσει στα παιδιά της, για τη μόρφωση και τη ηθική τους βελτίωση, να διαβάσουν τους μύθους του Αισώπου. Σύντομα όμως της επέστρεψαν το βιβλίο, και το μεγαλύτερο, πολύ σοφό για την ηλικία του, απευθύνθηκε σʼ αυτήν ως εξής: «Αυτό δεν είναι βιβλίο για μας! Είναι υπερβολικά παιδιάστικο και ηλίθιο. Δεν γίνεται πια να πιστεύουμε πως οι αλεπούδες, οι λύκοι και τα κοράκια μπορούν να μιλήσουν. Τα έχουμε ξεπεράσει αυτά τα πράγματα εδώ και καιρό!». Ποιος δεν αναγνωρίζει σʼ αυτούς τους φερέλπιδες νέους τους πεφωτισμένους ορθολογιστές του μέλλοντος;

Arthur Schopenhauer, Πάρεργα και Παραλειπόμενα, 1851.