Log in

View Full Version : κατα Δ.Σ. editorial



Μ.Φ
12-17-2009, 10:36 PM
προχθές έφτασε στα χέρια μου η έκδοση του High Fidelity, Best of 2009.

Το editorial του Δ.Σ. με τίτλο: 'Σε τι χρησιμεύει, τελικώς, ένα show;', θίγει/εισάγει, και μία άλλη παράμετρο στο ‘παιχνίδι’ της επιλογής/αγοράς ενός μηχανήματος.

Τον ανθρώπινο παράγοντα. (είτε αυτός είναι κατασκευαστής, είτε είναι αντιπρόσωπος)

παραθέτω ελάχιστα αποσπάσματα -για ευνόητους λόγους*-, που όμως, μπορεί κανείς να διακρίνει την κεντρική ιδέα του άρθρου.

…αναλύοντας μια τέτοια διοργάνωση, είναι σαφές ότι συμμετέχουν δύο εντελώς διαφορετικές κατηγορίες εκθεμάτων:
Πρώτη κατηγορία είναι οι συσκευές…
Δεύτερη κατηγορία εκθεμάτων είναι οι ίδιοι οι εκθέτες…

Ο εκθέτης είναι ένας ζωντανός και μεταβαλλόμενος οργανισμός: Μια εταιρία, οι άνθρωποί της, οι απόψεις του επικεφαλής…
Ένα προϊόν, από την άλλη είναι κάτι στατικό…

Ενώ οι εκθέτες αλλάζουν, τα προϊόντα, μόλις σχεδιαστούν, παραμένουν για πάντα ίδια. Είναι, ίσως για αυτό το λόγο που το να πάρεις πληροφορίες για ένα μηχάνημα είναι σχετικώς απλή υπόθεση σήμερα ενώ το να εκτιμήσεις την εταιρία που το κατασκευάζει ή/και το διακινεί παραμένει μια συγκυριακή τέχνη.

Για παράδειγμα: Πόσο συμβατός είναι ένας κατασκευαστής του εξωτερικού με τον αντιπρόσωπό του; Πόσο γνωρίζει ο εισαγωγέας τα προϊόντα του; Πόσο καλά θα μπορεί να τα υποστηρίξει; Πόσο εκτιμά μια μητρική εταιρία τον αντιπρόσωπό της σε μια τοπική αγορά; Πόσο σημαντική είναι αυτή η αγορά για την εταιρία αυτή;

Είναι αυτά ερωτήματα που θα έπρεπε να ενδιαφέρουν τον απλό επισκέπτη; Κατά τη γνώμη μου, χωρίς αμφιβολία, ναι.
Ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται για τον καλό ήχο, προτίστως θα πρέπει να ενδιαφέρεται για τρόπους σκέψης και δευτερευόντως για μεμονωμένες συσκευές…

Ίσως στο επόμενο show, θα πρέπει να κοιτάτε κι εσείς λιγότερες συσκευές και περισσότερα πρόσωπα. Κάνει καλό.
_._


Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
'Μαραμπού' -Νίκου Καββαδία (!).
(από τους ποιό αγαπημένους του πατέρα μου. Φυσικά και σε ‘μένα. Και ο Σκαρίμπας...)
('κουτί' νομίζω μου έρχονται όπως τα γράφει ο Σταματάκος. /και κάτι μου λέει και ο ποιητής…)


Εγώ από την πλευρά μου ήθελα να πω, ότι ασχέτως αν συμφωνώ επακριβώς με τη σύνταξη/διατύπωση κ.λπ. του άρθρου, οφείλω να πω ένα μπράβο στο Δημήτρη Σταματάκο για όσα έθιξε/ανέφερε.

(π.χ. -για να αναφερθώ μόνο σε μία 'παρατήρηση'- ο επισκέπτης μπορεί να βρεί τις απαντήσεις στα ερωτήματα που περιγράφει ο Δ.Σ. και με την επίσκεψή του στο χώρο του αντιπροσώπου. Διότι α) μπορεί να μην τον 'πετύχει', /ή σε τι 'κατάσταση' θα τον πετύχει… -στο show. β) μπορεί ο αντιπρόσωπος να μη συμμετέχει για τον άλφα-βήτα λόγο στο show /λόγοι πολλοί! θα φάμε όμως άλλες δέκα γραμμές. Πάντως το google και ο διάλογος στα φόρουμ -το έχω ξαναπεί- δεν είναι λύση αγοράς! Η 'δουλειά' θέλει βόλτα, συζήτηση, και ακρόαση)

(επακριβώς δεν συμφωνούσα και με ένα τελευταίο άρθρο του Βαγγέλη Μαρκουλή /είναι -ίσως- γνωστό ότι τον συμπαθώ -πριν γίνω MF-, όπως τον Δ.Σ., είτε διαφωνώ μαζί τους είτε όχι/ στο High Fidelity σχετικά με τους αντιπροσώπους, για το χώρο, τα service, το stock, κ.λπ. Γιατί π.χ. -για να αναφέρω πάλι ένα μόνο παράδειγμα από το άρθρο- δεν μπορείς να έχεις στοκ ένα ενισχυτή 20.000 ευρώ. /Πουκάμισο πας να πάρεις και σου λέει η πωλήτρια, δεν έχουμε το νούμερο σας κύριε, θα σας το παραγγείλουμε./ Αλλά ούτε καν ραδιόφωνο! Διότι π.χ. όταν η γκάμα έχει πέντε μοντέλα με τρείς επιλογές χρώματος, με remote ή όχι, με λάμπα ή όχι, κ.λπ., μαζεύονται, χαλαρά, πενήντα! Το θέμα είναι αν η παραγγελία θα σου έρθει σε δεκαπέντε μέρες ή σε δεκαπέντε …μήνες. Δεν πας παραμονή Χριστουγέννων να αγοράσεις τέτοιου είδους δώρο και να θες να το έχεις ανήμερα. /φυσικά είχε συμφωνήσει και ο Β.Μ. που -και φυσικά- δεν εννοούσε αυτά που αναφέρω εγώ/ Για να μη πολυλογώ όμως, η απάντηση και σε αυτό το άρθρο είναι με μία λέξη συμπεριφορά. -και δεν εννοώ την ευγένεια)

Αυτά όμως που ανέφερα στις δύο παρενθέσεις, είναι πταίσματα και -ίσως-…ψιλοκοσκινίσματα δικά μου.
Δεν είναι το βασικό ζήτημα/η ουσία.

Γιατί η ουσία -τουλάχιστον για μένα- είναι: ένα review, editorial, κ.λπ., να είναι στη σωστή κατεύθυνση.

Ώστε να βοηθάει και εμένα (τον αναγνώστη δηλ.) να κινηθώ και εγώ προς τα εκεί (προς τη σωστή κατεύθυνση).
Και να μη γίνω μέσα μου (στο μυαλό μου, στις αποφάσεις μου…) μαλλιά-κουβάρια. Και φτού και απ’ την αρχή…

Και 'αυτοί' οι δύο, γράφουν στη σωστή κατεύθυνση.


*αργότερα (μετά από εύλογο χρονικό διάστημα από την κυκλοφορία του περιοδικού) φαντάζομαι ότι το άρθρο μπορεί να ανεβεί στο φόρουμ προς συζήτηση…

Υ.Γ. μη σας έχω στη 'πρίζα', αλλά σκέπτομαι (άν βρώ την όρεξη… -και μόνο) να αναφερθώ στο τι είναι φτηνό και τι ακριβό, σε συμπεριφορές κατασκευαστών, κ.λπ.

Costas Coyias
12-18-2009, 01:05 AM
(...)
Για παράδειγμα: Πόσο συμβατός είναι ένας κατασκευαστής του εξωτερικού με τον αντιπρόσωπό του; Πόσο γνωρίζει ο εισαγωγέας τα προϊόντα του; Πόσο καλά θα μπορεί να τα υποστηρίξει; Πόσο εκτιμά μια μητρική εταιρία τον αντιπρόσωπό της σε μια τοπική αγορά; Πόσο σημαντική είναι αυτή η αγορά για την εταιρία αυτή;

Είναι αυτά ερωτήματα που θα έπρεπε να ενδιαφέρουν τον απλό επισκέπτη; Κατά τη γνώμη μου, χωρίς αμφιβολία, ναι.
(...)

Για τη συμβατότητα κατασκευαστή - αντιπροσώπου, εξ όσων έχω αντιληφθεί, αυτή είναι θέμα συγκυριακό, και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις επιδιωχθέν αμφί, (περίπτωση Ζαφ - ATC). Σε άλλες περιπτώσεις συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, μπορεί ο κατασκευαστής να είναι από τους ψαγμένους - και ενδεχομένως πρωτοπόρους - και ο εδώ αντιπρόσωπος να είναι επιπέδου λαχαναγορίτη, (όχι, δεν θα ήθελα να αναφέρω παράδειγμα). Ίσως, όμως, και σε αυτήν την περίπτωση, ο κατά περίπτωσιν αντιπρόσωπος να επελέγη επί τούτου από τον κατασκευαστή, καθ' όσον ο κατασκευαστής μπορεί να βλέπει το θέμα καθαρά και μόνον από εμπορικής πλευράς, και έτσι να έχει επιλέξει τον τάδε ημιμαθο-άσχετο λογά καταφερτζή, αντί κάποιου άλλου, πιθανώς διότι ο πρώτος είναι σε θέση να φέρει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, και συνήθως φέρνει μόνον τέτοια.

Προσέτι, όσον αφορά τους αντιπροσώπους, ελάχιστοι γνωρίζουν τα προϊόντα τους έτσι, ώστε να τα παρουσιάσουν σωστά, καθ' όσον δεν πολυενδιαφέρονται για το σωστό στήσιμο, αλλά απλώς να πουλήσουν κομμάτια. Για να σας πω ένα παράδειγμα, εφέτος μόνον έναν εκθέτη είδα να έχει τοποθετήσει έστω πρόχειρα λίγη απορρόφηση στους τοίχους του κυβικού δωματίου που έπαιζαν τα ηχεία του (Sonus Aeterna) - άντε και καναδυό ακόμα που μου διέφυγαν. Έτσι ή αλλιώς, υπάρχει πάντα έτοιμη η απάντηση, ότι "φταίει ο χώρος", και "τί να κάνουμε μέσα σε τρεις μέρες", και τα τοιαύτα.

Διότι, αυτή η λίγη - αλλά αποτελεσματική - επιμέλεια χαλιναγώγησης των ανακλάσεων δεν θέλει λεφτά, αλλά λίγο διάβασμα. Και να σας πω και κάτι; Ούτε καν αυτό δε θέλει. Λίγη παρατηρητικότητα θέλει, αρκεί να ξεκουβαληθεί κανείς και να πάει μέσα σε κάποια αίθουσα κάποιου ωδείου. Όμως, έχουν και κάποιο δίκιο. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι επισκέπτες της έκθεσης ΔΕΝ ενδιαφέρονται για τέτοια. Αυτό που θέλουν είναι μηχανές να γυαλίζουν, λάμπες να λαμπυρίζουν, εφτά επάλληλα βερνίκια να βλέπουν μέσα τη φάτσα τους, ασήκωτα πλατώ να περιστρέφονται - ει δυνατόν - γυαλίζοντας σαν τη μπάλα της ντισκοτέκ, και τιμές που δεν μπορούν να φτάσουν. Επίσης, θέλουν και μούρη. Πολλή μούρη. Και αυτά παίρνουν.

Το στίγμα της έκθεσης το καθορίζουν οι επισκέπτες, και το κάτι παραπάνω επί της όποιας τεχνικής ορθότητας επαφίεται στον πατριωτισμό κάποιων ολίγων, αναγνωριζόμενο από, επίσης, ολίγους, που επιλέγουν συνειδητά. Οι υπόλοιποι, απλώς θέλουν να καταναλώσουν, να έχουν να λένε στην παρέα, έχω αυτό και εκείνο και το άλλο. Το πρόβλημα είναι γενικό, δεν υφίσταται μόνο στην Ελλάδα. Μια ματιά στο editorial του τεύχους Νοε-Δεκ 2009, και θα καταλάβετε. Και το πρόβλημα αυτό υφίσταται, αφ' ης στιγμής κατασκευάζουν και κάνουν ρηβιού άτομα που δεν έχουν καμιά σχέση, όχι με το electrical engineering, αλλά ούτε καν με τη Φυσική του Λυκείου.

Και του χρόνου, να είμαστε καλά, ξανά εκεί.

Costas Coyias
12-18-2009, 01:27 AM
Προσέτι, όσον αφορά τους αντιπροσώπους, ελάχιστοι γνωρίζουν τα προϊόντα τους έτσι, ώστε να τα παρουσιάσουν σωστά, καθ' όσον δεν πολυενδιαφέρονται για το σωστό στήσιμο, αλλά απλώς να πουλήσουν κομμάτια.

Διότι, κατά την νεοελληνική χαϊεντοδιάλεκτο, "στήνω σύστημα" σημαίνει βάζω το ένα ηχείο εδώ, το άλλο εκεί, κάπου ανάμεσα την πηγή και τα ενισχυτικά, και σε περίοπτη θέση τα καλώδια, αλλά το κάνω αααααρρρρργγά - αααααααααααααααρρρρρρρρργάαααααααα, για να νομίσουν οι άλλοι πως αυτό που έκανα θέλει γνώσεις αστροφυσικής και βαριά κουλτούρα.

Μ.Φ
07-30-2012, 08:11 PM
.
.
.


πολύ μού άρεσε το editorial (mood indigo) του τεύχους 44 του High Fidelity που υπογράφει ο Πάρις Κωτσής.
όπως μου άρεσε και η τελευταία στήλη (last but not least) του Δικαστή.

ακόμα και αν κανείς βαριέται να διαβάσει τα reviews (όπως εγώ, ως επί το πλείστον...), χαλάλι!...

Μ.Φ
11-17-2012, 02:50 PM
ωραίο -σε γενικές γραμμές- το editorial του Πάρι Κωτσή στο τελευταίο τεύχος (46) του High Fidelity.
και αν κανείς αισθάνεται ότι (ο Π.Κ.) μετακινείται/διαφοροποιείται (έστω λίγο), από καιρό σε καιρό, αυτό δεν είναι κατʼ ανάγκη κακό.
θα έλεγα, το αντίθετο…
δεν είμαστε Ταλιμπάν.
εξ άλλου, τα πάντα ρεί…

με την -ειλικρινή- μου συμπάθεια και -όπου χρειάζεται…- κατανόηση…
ένα ευαίσθητο.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Qknegs_kLyo



όμως, ωραίο και το άρθρο του Δικαστή.
(που -έχω την αίσθηση/νοιώθω, μπορεί να κάνω λάθος- ότι με παραμονεύει… : ) )
αν και -τι διάολο… Δικαστής είναι. υποτίθεται πώς έχει κρίση- μπορεί και να με συμπαθεί ή να με ξεχωρίζει…)

στο Δικαστή λοιπόν.
(και περιμένω την ώρα. : ) )
http://www.youtube.com/watch?v=fpIsgwXGqq0



edit:
όσο για: την συμμετοχή των κοινωνικώς δικτυωμένων ομάδων (very sic. very, very sic : ) )
που γράφει/αναφέρει,
και το: κάντε κάτι για το χώρο… (παιδιά)

Tι να κάνουν τα παιδιά για το χώρο;
άλλο, από το να φάνε κανένα γαλακτομπούρεκο, καμιά πίτσα και να πιούνε και κανένα malt;

(παιδιά..., πλάκα κάνω… το "χιούμορ" πού λέγαμε…)

σας φιλώ όλους.
: d